The Godfather II

Recensie | -

Alles heeft te leiden onder reputaties. Zo zal ondergetekende nooit van het stigmata van ‘Spongebob’ afkomen terwijl Arthur altijd een skater blijft en Jelle de vader van de redactie. Dit is nog verder door te voeren; Feyenoord wordt nog consequent een topclub genoemd, terwijl de laatste kampioenschaal nog van voor deze eeuw is. En The Godfather II wordt steeds op gelijke schaal gesteld met de films, terwijl de game daar zelf weinig aanleiding toe geeft.

Natuurlijk komen de verschillende personages uit de films voorbij. Zo loopt de hoofdpersoon tijdens de tussenfilmpjes lekker te babbelen met onder meer Michael Corleone, Fredo Corleone en Tom Hagen, maar de game gebruikt het universum van The Godfather vooral als kapstok. Dit kan de echte fan tegen het been stoten, maar persoonlijk had ik er weinig problemen mee. Dat komt mede doordat ik de game geen moment gespeeld heb omdat de verwikkelingen van hoofdpersoon Dominic me wat konden schelen. Ik vond het veel toffer om af en toe een verhaalmissie mee te pakken en tussendoor lekker aan de slag te gaan met ‘The Don’s View’.

Naast dat The Godfather II net als zijn voorganger een sandbox-game is, is het ook een managementgame. In de spelwereld zijn allerlei bedrijven die onder de hoede van een bepaalde maffiafamilie staan en het is uiteindelijk de bedoeling om van jouw familie de machtigste maken, wat inhoudt dat er pandjes veroverd moeten worden. Dit kan op twee manieren: je kunt er zelf op uitgaan en in Rambo-stijl een vijandelijk gebouw binnenstormen of je neemt de positie in van Don en stuurt verschillende manschappen erop uit om het vuile werk voor jou op te knappen. ‘The Don’s View’ helpt hier enorm bij. Zodra op de startknop wordt gedrukt, komt een mooie 3D-kaart naar boven waarop alle belangrijke gebouwen staan aangegeven, inclusie wie ze in hun bezit hebben en hoeveel bewakers ze bevatten. Op deze manier is heel eenvoudig te ontdekken waar zwakke plekken in de verdediging van de tegenstander zitten, en met een paar eenvoudige drukken op de knop is een aanval in te zetten.

Daarnaast is in The Don’s View te zien waar eventuele vijandelijke familieleden zich bevinden en op welke specifieke manier ze omgelegd kunnen worden. Door familieleden eerst uit te schakelen kunnen ze niet meer meehelpen met de verdediging van hun panden. Ook is het leuk om gecoördineerde aanvallen op te zetten waarbij je twee vijandelijke gebouwen tegelijkertijd aanvalt en zelf de aanval op één van de bedrijven leidt. Elk teamlid dat uitgekozen wordt, brengt een bepaald voordeel met zich mee. Zo is familielid A handig met het kraken van kluizen terwijl een ander als arts dienst doet en gewonde teamleden kan genezen. Het brengt een vleugje tactiek met zich mee in de beslissing over welke teamleden op welke klus worden meegenomen. Uiteraard begint Dominic met slechts één voetsoldaat onder zich en krijgt de speler door het spelen van de verhaalmissies mogelijkheden om nieuwe rekruten in te huren. Het is af en toe een welkome afwisseling om niet steeds tactisch bezig te zijn en gewoon een simpele missie te voltooien. Helaas blijven die nooit echt hangen door het gebrek aan originaliteit.

Overigens moet niet te zwaar getild worden aan het hele tactische aspect. Het is niet zo dat er om de haverklap moet worden nagedacht over welk maffialid welke tent aan het bewaken moet zijn, omdat de rivalen steeds op de stoep staan. Daardoor is er ook genoeg ruimte om de verschillende locaties zelf te proberen over te nemen. En zodra je besluit zelf actie te ondernemen, dan wordt het vechten geblazen.

Het hele tactische aspect van de game wordt op zo’n moment even in de ijskast gezet en maakt plaats voor lekkere no nonsense vuurgevechten. De totale chaos, het ‘schieten op alles wat beweegt’ en het verschuilen achter een stom hoekje omdat je levensbalk automatisch weer aanvult is nu niet iets waarvoor je per se The Godfather II moet spelen, maar het is zeker niet slecht. Het blijft lekker aanvoelen om iemand te executeren terwijl ‘ie een machinegeweer in zijn mond heeft. Het is alleen al wel in talloze andere games gedaan en vaak ook wel beter. Een leuk pluspuntje tijdens de gevechten zijn wel de explosies, die zijn zowaar indrukwekkend te noemen.

Daarmee hebben we ook gelijk al de grafische pracht en praal van de game behandeld, want voor de rest ziet het er erg middelmatig uit. Hoewel de verschillende locaties (New York, San Francisco en Cuba) elk hun eigen feel en uiterlijk hebben, is het geen moment mooi te noemen. Daarnaast heeft de game te lijden onder grafische slordigheden. Zo verspringt de camera tijdens tussenfilmpjes wel eens, heb je af en toe wat pop up en zijn de animaties van de voetgangers gewoonweg niet af. Soms zijn er ook bugs te ontdekken, zo heb ik het gehad dat er gewoonweg geen verkeer verscheen toen ik uit een gebouw kwam en dit ook zo bleef, totdat ik de game had herstart. The Godfather II verdient voor de technische afwerking een dikke onvoldoende. Het is echter een aspect van de game waar ik mezelf niet zo mee bezighield. Het managen bleef voor mij een leuk genoeg aspect aan de game om er lekker doorheen te blijven ploegen.

Conclusie en beoordeling

The Godfather II is technisch gezien slecht, maar het kan de game vergeven worden. Het hele aspect van het managen van je familie is tof gedaan en Don's View is echt een toevoeging aan de game. Tussendoor kunnen nog zinloze missies gevolgd worden en er lekker op los knallen tijdens je strooptochten, op zoek naar een nieuw pandje om over te nemen.

7
  • Managen in ‘The Don’s View’ is tof
  • Leuke mix van management en sandbox
  • Verhaal hangt als los zand aan elkaar
  • Technisch onder de maat
  • Doodse wereld waar weinig in gedaan kan worden

Plaats een reactie