Company of Heroes: Tales of Valor

De ontwikkelaar Relic maakt een lekker druk jaar mee. Twee maanden geleden brachten ze het zeer succesvolle Dawn of War II. Het is een game waar een ontwikkelaar makkelijk een jaar op kan teren, maar gelukkig zitten ze niet stil. Sinds kort ligt de tweede stand-alone uitbreiding van Company of Heroes in de winkel: Tales of Valor.

Tales of Valor is een uitbreiding die vooral meer van het zelfde biedt. In de singleplayermode krijg je een aantal vermakelijke, maar korte campagnes voorgeschoteld. Centraal hierin staat de donkere kant van het oorlog voeren. Zo krijg je te maken met de Duitsers die zich moeten terugtrekken en daarbij veel verliezen oplopen, Geallieerden die proberen een brug te veroveren en daarbij hun leven wagen, en moet je als onderdeel van de Wehrmacht jouw medestrijders bijstaan. De missies zijn niet lang en zijn in zijn totaliteit binnen een paar uur uit te spelen, maar boeien doen ze wel.

De gameplay is in Tales of Valor redelijk hetzelfde gebleven. Wanneer je te maken krijgt met een hoofdkwartier waar nieuwe eenheden getraind kunnen worden, dan is het belangrijk dat er bepaalde tactische punten worden ingenomen. Op die manier zorg je ervoor dat de olie- en munitievoorraden op peil wordt gehouden, waarbij de laatste categorie ook aangevuld kan worden door vijanden af te maken. Het is het resourcemanagement van Company of Heroes dat een stuk boeiender is dan het standaard bouwen van een basis en het binnenhalen van kristallen, hout of een andere grondstof. Hoe meer mogelijkheden je hebt, hoe meer eenheden er getraind kunnen worden of hoe meer nieuwe technieken worden uitgevonden.

Dankzij de vele eenheden is er behoorlijk veel ruimte voor een eigengemaakt tactisch plan. Ikzelf vind het behoorlijk lekker om met een klein leger bestaande uit een sniper, een heavy artillerie en een gewoon squad met een bazooka op pad te gaan. Met deze combinatie ben je zowel sterk tegenover ander infanterie en is het ook mogelijk voertuigen uit te schakelen. Dit kan aangevuld worden met speciale aanvallen, zoals artillerievuur en een mijnenveld dat met parachutes wordt gedropt. Daarnaast is er een skill tree, waarbij er talent point verdeeld worden wanneer je een level omhoog gaat. En dat gebeurt weer op het moment dat er genoeg ervaring is opgedaan door het uitschakelen van vijanden.

Alhoewel de campagnes vermakelijk zijn, zit de echte kracht hem in de online modi. Daar zijn dan ook de belangrijkste verbeteringen aangebracht ten opzichte van de vorige uitbreiding. Mijn persoonlijke favoriet is Stonewall. Dit is een co-op variant waarbij spelers een verdediging moeten opbouwen en verschillende golfen aanvallen afslaan. Naarmate je verder komt wordt het steeds moeilijker en het is enorm belangrijk dat de spelers goed met elkaar samenwerken. Het deed mij een beetje denken aan Horde uit Gears of War, alleen dan verwerkt in een strategiegame.

De andere twee bestaan uit Assault, waarbij je een enkele infanterie-eenheid leidt. Er kan daarbij uit een aantal classes gekozen worden, waarbij elke klasse om een andere aanpak vraagt. Als sniper wacht je je kans af, terwijl je met een infanterie-eenheid met een zwaarder wapen gelijk de aanval kiest. Het doel is de vijand af te maken. Omdat het iets minder tactisch is, weet het mij minder te boeien, maar toch mag er een pluim voor de variatie uitgedeeld worden. Vermakelijk verfrissend is Panzerkrieg, waarbij iedereen het met een enkele tank moet doen. Daarmee ga je op zoek naar de vijand en schakel je hem uit. Tegelijkertijd is er de spanning dat de vijanden jou zoeken en ben je redelijk de sjaak als er twee tanks tegelijkertijd op jou beginnen te schieten.