Eledees: The Adventures of Kai and Zero

Bijna twee jaar geleden verscheen Eledees voor de Wii. In die game ging de speler aan de slag met de jonge Kai en moesten er zoveel mogelijk Eledees, beestjes waarmee je elektriciteit kunt opwekken, worden verzameld. Eledees was best een aardige game, maar echt schitteren deed het niet. Vooral het verschrikkelijk kinderlijke verhaal en de wat repetitieve gameplay waren hiervoor de oorzaak. Konami besloot met een vervolg te komen voor de DS en nu is het natuurlijk de vraag of de minpunten uit het eerste deel zijn weggepoetst.

Ook in Eledees: The Adventures of Kai and Zero ga jij aan de slag met het jongetje Kai. Na een enorm kinderachtig introfilmpje waarin Kai vertelt hoe Eledee Zero zijn beste vriend werd, mag je aan de slag. Kai en Zero zijn namelijk terug in de tijd gereisd met een vliegende bus. Om terug te reizen moet er genoeg energie in de vorm van Eledees worden verzameld en vanzelfsprekend ben jij de uitgewezen persoon om dit te doen.

Het verhaal klinkt simplistisch, is ook maar matig uitgewerkt en is bovendien continu kinderachtig. Nergens zul je meeleven met Kai - iets wat ik de makers van deze adventure-game behoorlijk kwalijk neem, zeker aangezien dit ook in het Wii-deel al zo was. Gelukkig maakt het spel meer indruk naarmate de andere elementen naar voren komen. Kai moet zoveel mogelijk Eledees verzamelen en dit gebeurt met behulp van de Tractor Beam. Kai gebruikt dit wapen om met stenen te smijten, bomen door elkaar te schudden, et cetera. Door met de stylus op de vrijgekomen wezentjes te tikken, zal vriendje Zero ze pakken.

Dit klinkt net als het verhaal wat simpel, maar gelukkig is dit spelelement een stuk beter uitgewerkt. De gameplay wordt bovendien al snel uitgebreid met behulp van puzzels en het gebruik van allerlei Omega Eledees. De puzzels zijn misschien wel het beste te vergelijken met de uitdagingen uit The Legend of Zelda: Phantom Hourglass. Een verschil is alleen wel dat de puzzels in Eledees, vooral in het begin, een stuk makkelijker zijn. Hoewel hier later in het spel verandering in komt, had het de game niet misstaan om van begin af aan al wat meer uitdaging te bieden.

Om jezelf over de map te verplaatsen gebruik je niet alleen de stylus of de pijltjestoetsen om te lopen. Nee, soms kun je hiermee niet verder en moet één van de Omega Eledees worden ingeschakeld. Deze kennen ieder hun eigen speciale kwaliteiten. De één bevriest water waardoor er overheen kan worden gelopen, terwijl de ander stenen obstakels naar een andere dimensie slaat. Ook hier lijkt Konami gekeken te hebben naar een andere spelformule. Nintendo’s Pokémon (Ranger) deed tenslotte ongeveer hetzelfde.

Dat is dan ook één van de twee echte minpunten aan de game. Het kinderachtige verhaal noemde ik al eerder, maar het feit dat Eledees nergens echt origineel is mag ook niet volledig over het hoofd worden gezien. Gelukkig worden de bestaande formules wel op een leuke manier gebruikt en onder het mom van ‘beter goed gejat dan slecht bedacht’ is dit uiteindelijk nog wel door de vingers te zien.

Eledees: The Adventures of Kai and Zero speelt goed en ziet er net zo goed uit. De details die op het scherm worden getoverd zijn bij vlagen zelfs indrukwekkend te noemen en samen met de vrolijke deuntjes die uit de speakers van je DS knallen, is de sfeer best relaxed. Kinderachtig misschien, maar relaxed. Naast de singleplayer, waar de gemiddelde speler heel wat uurtjes in rond zal wandelen, is er ook een multiplayermodus. Deze stelt op het eerste gezicht niet bijster veel voor maar een wedstrijdje Eledees vangen blijkt op zijn tijd nog best vermakelijk.