Rock Revolution

Recensie | -

Nu de verkoopaantallen van muziekgames als Rock Band en Guitar Hero zich kunnen meten met die van race-, schiet- en sportspellen, wil Konami natuurlijk niet achterblijven. Het bedrijf stond immers aan de wieg van het muziekgenre met spellen als Dance Dance Revolution, Beatmania en Guitar Freaks. Daarom komt de Japanse ontwikkelaar nu met Rock Revolution, hun antwoord op Rock Band en Guitar Hero.

In deze recensie zal ik overigens voortdurend de vergelijking trekken met die laatste twee games, want het concept van Rock Revolution is letterlijk hetzelfde. Dat is logisch, want de enorme populariteit van de franchises bewijzen dat dit concept wérkt. Bijna elke gamer heeft inmiddels wel eens met een gitaar- of drumcontroller gespeeld en het systeem waarbij verschillende gekleurde ‘noten’ naar beneden rollen is makkelijk om te leren en zeer verslavend. Het enige dat Rock Revolution hoeft te doen is features bieden die Rock Band en Guitar Hero missen en daarin faalt het spel jammerlijk.

Het spel faalt niet alleen in het bieden van originele content, zelfs de basis is slecht overgenomen. Ten eerste is het niet mogelijk om te zingen, waarmee meteen een kwart van de fun wegvalt tijdens de multiplayer. Wat je dus overhoudt zijn de twee gitaren en de drumkit. Voor de gitaarpartijen moet de speler aan de slag met controllers van Rock Band of Guitar Hero. Dit spel kan namelijk alleen los of gebundeld met een drumkit gekocht worden. Waarom de game wél een eigen drumkit heeft maar geen eigen gitaren is me niet helemaal duidelijk. Deze game wordt op deze manier dus uitgebracht voor een doelgroep die Rock Band of Guitar Hero al hebben.

Eén van de belangrijkste punten bij een muziekgame is dat het spel de boel allemaal goed registreert. Ook dat laat bij Rock Revolution wel eens wat te wensen over. Natuurlijk speel ik niet alles foutloos, maar ik merkte dat bepaalde noten gewoon niet geregistreerd werden tijdens snelle solo’s. Bovendien komen de gekleurde icoontjes rechtstreeks van boven naar beneden vallen (in plaats van ‘naar je toe’) waardoor het soms lastig is in te schatten welke noten eraan komen. Komt nog bij dat het fretboard waarop de gekleurde icoontjes naar beneden vallen semi-transparant is, waardoor de podiumactie op de achtergrond soms gaat afleiden.

Rock Revolution bevat een soundtrack van veertig nummers die vrijwel allemaal gecoverd zijn. Dat pakt soms leuk uit (Avril Lavigne) en soms echt dramatisch (Blink 182). Daarnaast zijn er weinig écht interessante songs en zijn er een hoop nummers die we al in eerdere delen van Rock Band en Guitar Hero zagen. Spelers kunnen de carrièremodus spelen, snel aan de slag met de Quick Play-modus, of het wereldwijde web op om samen met andere spelers te jammen. Ook is het mogelijk om je eigen nummers te creëren, maar die zijn dan weer niet online te delen met je vrienden.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Als je iets jat, jat het dan ook gewoon goed. Konami mag dan de fundamenten gelegd hebben voor hoe we vandaag de dag Rock Band en Guitar Hero spelen, maar met Rock Revolution slaan ze de plank volledig mis. Het speelt minder, het heeft minder mogelijkheden en de soundtrack is matig. Deze game haalt het overduidelijk niet bij de twee geweldige series die het probeert te zijn.

4
  • Geen Frans Bauer
  • Matige soundtrack
  • Registratie knoppen
  • Onoverzichtelijke lay-out
  • Geen zang mogelijk

Plaats een reactie


X
Lees meer over Rock Revolution: