Castlevania Judgment

'Zeg Obata-kun, heb jij Soulcalibur IV ook al in huis?' 'Natuurlijk Igarashi-san! Waarvan denk je anders dat die wallen onder mijn anders zulke strakke Japanse oogjes komen?' 'Maar Obata-kun, we zijn het er dus overeens dat Soulcalibur IV fantastisch is. Nu had ik tijdens het spelen van die game een fenomenaal idee. Waarom maken we niet onze eigen vechttitel, maar dan binnen het Castlevania-universum?' 'Ja Igarashi-san, en dan brengen we hem naar de Wii!' Zo zal het idee rondom Castlevania Judgment ongeveer zijn ontstaan. Het klinkt een beetje als zolderkamerwerk, en dat is precies het woord wat past bij het eindproduct.

Ben je namelijk net als ik een liefhebber van de Soulcalibur-serie en zweer je bij een nieuw Castlevania-avontuur? Dan moet je Castlevania Judgment absoluut niet in huis halen. Een populaire franchise gebruiken voor een vechtgame is op zich niet zo'n slecht idee. Square-Enix deed

het al eens eerder in Dissidia: Final Fantasy en ook Nintendo brouwt met Super Smash Bros. eens in de zoveel jaar een ontzettend vet vechtspel met bekende hoofdrolspelers. Helaas heeft Konami er met hun roemrijke Castlevania-serie niet veel soeps van weten te maken.

Dit komt het duidelijkst tot uiting in de presentatie. De game ontstijgt het niveau van games op de eerste PlayStation net aan op visueel vlak. Een goede prestatie voor in 1999, maar vandaag de dag absoluut schandalig. De Personages zijn vlak, totaal niet gedetailleerd en alles ziet er belachelijk vierkant uit. Dat de Wii geen krachtpatser is moge duidelijk zijn, maar Castlevania Judgment scoort echt dik ondermaats. Gelukkig maken de bij vlagen nette animaties van de personages nog iets goed. Het blijft stoer om Simon Belmont met zijn zweep in het rond te zien slaan.

Helaas komen deze toffe animaties vaak ook niet lekker uit de verf. Zo brengt de camera de randen van de arena's soms slecht of niet in beeld, waardoor je soms buiten het beeld totaal onverwacht uit de arena wordt getrapt. Vechten zonder dat je ziet wat er precies gebeurt is natuurlijk driewerf kut en nauwelijks te doen. Ook de besturing vertoont bij vlagen kuren. De helft van het gevecht

staat jouw vechtersbaas namelijk met zijn rug naar de tegenstander toe, waardoor je in het luchtledige staat te meppen. Dan is er ook nog het gebrek aan aanvallen. Er zijn maar een paar aanvalsmogelijkheden en het combineren van knoppenwerk is ook zeer beperkt. Jammer, want laat uitgebreide knoppencombinaties nu één van de speerpunten van de Soulcalibur-serie zijn.

Het is je inmiddels wel duidelijk geworden dat Castlevania Judgement niet zo'n geweldige titel is. De vergelijking met soortgelijke, maar veel beter uitgewerkte, vechtgames is inmiddels al een aantal keer gemaakt, vaak in het nadeel van Castlevania Judgment, behalve op het gebied van spelmodi. Castlevania Judgment bevat namelijk een stortvloed aan modi. Zo is het verplichte verhaalgedeelte aanwezig en is ook de arcademodus van de partij. Verder biedt Castlevania Judgment nog wat andere mogelijkheden, waaronder een online multiplayermodus. Op kwantitatief vlak valt er dus weinig te klagen. Helaas is dat voor het overgrote deel van de game wel anders. Castlevania Judgment voelt gewoon aan als een afgeraffeld, simplistisch en matig product.