Disgaea DS

Disgaea: the Hour of Darkness verscheen een aantal jaar geleden voor de PlayStation 2 en is vervolgens eerst naar de PSP geport. Nu, zo’n zes jaar na het verschijnen van het PlayStation 2-deel, wordt Disgaea onder de naam Disgaea DS ook naar de Nintendo DS gebracht. Deze versie is grotendeels hetzelfde als die van de PlayStation Portable; mensen die die game hebben gespeeld kunnen deze uitgave dan ook met een gerust hart overslaan en zich storten op een van de andere sRPG’s die verschenen zijn op de Nintendo DS.

En dat zijn er nogal wat; zo verscheen deze maand bijvoorbeeld Valkyrie Profile: Covenant of the Plume. Wat Disgaea onderscheidt van al deze concurrentie is met name de humor die volop aanwezig is door de hele game. Het in principe vrij zwaarmoedige verhaal gaat over een jonge demoon, Laharl, die zijn vader - de koning van het demonenrijk - tijdens een twee jaar durende slaap verliest. Als hij wakker wordt is het demonenrijk een grote rotzooi en moet hij proberen de troon te heroveren. Door de luchtige vorm van vertellen en de vele - soms wel erg flauwe - tekstuele grappen tijdens de dialogen verliest het verhaal al zijn geloofwaardigheid en moet je alle gebeurtenissen als speler dan ook met een korreltje zout nemen. Dat neemt echter niet weg dat het verhaal van Disgaea door de vele plotwendingen constant blijft boeien.

Maar laat je niet misleiden door de luchtige vertelvorm; Disgaea DS is wel degelijk een volwaardige strategische RPG die in principe speelt zoals iedere andere sRPG, zij het met enkele interessante twists. Zo is daar het Geo Panels-systeem: het speelveld is opgedeeld in verschillende kleurvakken, en door zogenaamde Geo Symbols naar een kleurvak te verplaatsen krijgt iedereen op een bepaalde kleur een bepaald effect, zoals extra aanvalskracht of juist een paar procent schade na elke beurt. Dit zorgt voor extra tactische diepgang tijdens de gevechten, net als de mogelijkheid tot het vormen van combo’s en teamaanvallen.

Helaas ben je als speler nog steeds min of meer gedwongen af en toe oudere levels te herspelen om het level van je personages naar een adequaat niveau te brengen. Omdat er geen mogelijkheid is tot opslaan tijdens de missies, is het aanlokkelijker om na het verliezen van een gevecht je personages in oudere missies op te levelen, dan om het gevecht opnieuw te beginnen met een andere tactiek. Ook zijn er geen sidequests, maar dit wordt gecompenseerd door de item world: je kan een item induiken, om tien willekeurig gegenereerde verdiepingen lang vijanden te verslaan, waarna dit item in level stijgt en dus sterker wordt. Dit zorgt in principe voor een oneindige spelduur, maar gaat al vrij snel vervelen.

Gelukkig is het verhaal lang genoeg om je een tijd mee te vermaken, en mocht je dan nog niet genoeg hebben van Disgaea, dan word je als speler aangemoedigd het verhaal nog eens te doorlopen. Net als de PSP-versie bevat Disgaea DS ook een multiplayer, waarbij je overigens twee DSen en tweemaal de game nodig hebt.

Een directe poort van de PSP-versie is Disgaea echter niet. Een punt van kritiek op de PS2- en PSP-versie was de onoverzichtelijkheid van de gevechten; door hoogteverschillen was het vaak moeilijk te zien wat er precies gebeurde en was de kans op het over het hoofd zien van een vijand groot. In de DS-versie wordt het bovenste scherm gebruikt als kaart en dit zou dit euvel moeten verhelpen. Helaas laat de zichtbaarheid af en toe nog steeds te wensen over, vooral omdat de zoomniveaus ófwel te dichtbij, ofwel te veraf van de actie staan en de kaart op het bovenste scherm ook niet uitblinkt in duidelijkheid. Maar hoewel het af en toe stoorde is Disgaea DS nog steeds prima speelbaar en is het absoluut een nuttige toevoeging op het assortiment aan strategische RPG’s op de Nintendo DS.