X-Men Origins: Wolverine

Recensie | -

Vlijmscherpe klauwen maken de man. Dat bewijst Wolverine wel met zijn bijzonder brute manier van aanpakken. Nadat hij als klein jochie wat narigheid heeft meegemaakt ontdekt hij dat hij een bijna niet te stoppen mutant is met een stel klauwen die vanuit het niets tussen zijn knokkels vandaan schieten. Niet zo handig als je liever een familieman wilt worden, maar bijzonder nuttig wanneer je de ene na de andere oorlog voor je vaderland aan het uitvechten bent.

Dat is zo’n beetje dat wat Logan, beter bekend als Wolverine is overkomen. Nadat hij samen met zijn halfbroer Victor Creed in de gevangenis vast heeft gezeten voor allerlei oorlogsmisdaden wordt hij geronseld door een speciaal team van mutanten die in de donkere jungles van Afrika op zoek moeten naar een mysterieuze steen. Waar de film hoogstens een kwartier aan deze voorgeschiedenis verspilt bestaat zowat de helft van de officiële game van de film uit missies in de jungle. Het is de videogamevorm van literaire vrijheid.

X-men Orgin: Wolverine neemt als game nog wel wat meer vrijheden. Waar de film bijna voor het hele gezin geschikt is met wat drama hier, wat humor daar en natuurlijk een boel actie is de game duidelijk gericht op de oudere fan. Het spel besteedt wat minder tijd aan het dramatische aspect en focust zich helemaal op de brute actie, want in tegenstelling tot de film zie je hier wel duidelijk alle akelige gevolgen van een potje matten tegen een man met een stel onverwoestbare klauwen. Ledenmaten vliegen alle kanten op en liters bloed spuiten uit de lichamen van vijanden. Het ziet er mede door de sterke graphics erg spectaculair uit en met name in het begin is het allemaal erg indrukwekend. Het spijtige is echter dat je vervolgens meerdere keren weer terugkeert op dezelfde plekken in de jungle om wéér dezelfde vijanden aan te pakken en wéér een tempel vol met boobytraps doorkruist.

Gelukkig is er het levelsysteem dat de eentonigheid een beetje wegneemt. Wanneer Wolverine vijanden omlegt krijgt hij XP die hem uiteindelijk sterker maken en hem nieuwe moves geven. Het aantal beschikbare aanvallen is niet enorm, maar gelukkig zijn er voldoende om voor wat gezonde variatie in de gevechten te zorgen. Sterkere aanvallen kunnen zelfs geüpgrade worden voor een nog dodelijker effect en door handig verschillende aanvallen zoals lichte en zware slagen, en grepen af te wisselen is er een leuk aantal combo’s te maken. Echt bloederig wordt het pas bij de ‘executions’ die vooral effectief zijn op verzwakte vijanden die in deze move compleet aan stukken worden gescheurd. Misschien wel de belangrijkste aanval uit het spel is de lunge; Een beestachtige sprong van Wolverine waardoor de anti-held bovenop een vijand springt om hem vervolgens af te maken.

Wolverine zelf is niet helemaal onkwetsbaar. Sterke vijanden kunnen hem namelijk ook behoorlijk aanpakken en dat is niet enkel te zien in het metertje in de linker bovenhoek. Wordt Logan bijvoorbeeld door machinegeweren onder vuur genomen dan zie je daadwerkelijk kogelgaten waar bloed uitstroomt. Bij de wat heftigere wonden zijn er zelfs complete botten zichtbaar totdat zijn lichaam zichzelf weer helemaal herstelt. In tegenstelling tot zijn kleren ziet Wolverine er na een momentje rust weer piekfijn uit al moet gezegd worden dat ook zijn broek er vreemd genoeg altijd zonder kleerscheuren vanaf komt. Deze regeneratie ziet er tof uit maar het is helaas ook een van de weinig echt unieke punten van het spel. Er wordt namelijk vrijelijk leentjebuur gespeeld bij andere games in het genre.

Zoals het een goede hack’n slasher beaamt zitten er bijvoorbeeld verschillende Quick Time Events in de game. Het spel geeft er hier gelukkig wel een twist aan door je meer het gevoel te geven dat je deze spectaculaire scènes echt speelt. Wanneer Wolverine bijvoorbeeld aan een honderden meters hoog vliegende helikopter hangt moet de speler tijdens het afhakken van de propellers ook kogels ontwijken die de vijandelijke bemanning op hem af schiet. Dit soort momenten breken de standaard hakactie stukken beter op dan bijvoorbeeld de platformstukken die echt aanvoelen als duffe onderdelen om de vele gevechten even te onderbreken. Het is niet zozeer dat het slecht in elkaar zit, maar het voelt geforceerd aan, weet nergens te verrassen en weet nergens even vloeiend te worden als de gevechten.

Waar X-men Origins: Wolverine echt onderuit gaat is de eentonigheid die na een aantal levels toeslaat. Uiteindelijk komt het erop neer dat je de ene na de andere ruimte in- en uitloopt om alle vijanden af te maken om vervolgens ergens anders hetzelfde kunstje weer uit te halen. Best gebruikelijk voor het genre, maar Wolverine weet simpelweg niet genoeg spannende nieuwe dingen in ieder level te leveren. Het absolute dieptepunt hierin is een bepaalde tussenbaas die je in twee verschillende vormen wel heel erg vaak tegenkomt. Telkens moet je met de juiste timing op de rug van zo’n wezen ‘’lungen’’ zodat Wolverine deze vervolgens in de rug kan prikken. Leuk voor een keer of twee misschien, maar in een bepaald level moet je het achter elkaar tegen vier van deze grote jongens opnemen. Helemaal vervelend is dat het spel juist op deze drukke momenten nog wel een beetje wil stotteren.

De game Wolverine is simpelweg op zijn best wanneer er meerdere vijanden tegelijk te lijf worden gegaan. Dan is de actie namelijk lekker vloeiend en springt Wolverine zonder problemen van vijand naar vijand om deze vervolgens in de pan te hakken. Minstens zo fijn is het feit dat het levelsysteem ervoor zorgt dat je bij een tweede speelbeurt je vaardigheden weer verder kan uitbreiden. Tel daarbij ook nog eens het feit op dat er in de levels nieuwe kostuums voor Wolverine zijn te vinden en je hebt genoeg redenen om de ongeveer acht uur durende singleplayer nog eens door te spelen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

X-men Origins: Wolverine weet boven de standaard licentiegame uit te steken door de spectaculaire gevechten die niet om al te veel ingewikkelde knoppencombinaties vragen. De delen waarin het spel faalt zorgen er echter voor dat dit speelplezier een beetje bedorven wordt. De eentonigheid en de technische mankementjes hier en daar maken van Wolverine een spel dat, zoals wel vaker, alleen is aan te raden voor de fan en iedereen die wel zin heeft in wat simpel maar vermakelijk popcornvermaak in videogamevorm.

7
  • Lekker vechtsysteem
  • Ziet er goed uit
  • real-time regeneratie
  • Weinig origineel
  • technisch mankementje hier en daar
  • behoorlijk eentonig

Plaats een reactie


X
Lees meer over X-Men Origins: Wolverine: