Bionic Commando

Recensie | -

Gerard vroeg me laatst: "Die nieuwe Bionic Commando speelt zich tien jaar na het eerste deel af, maar dat deel verscheen al twintig jaar geleden. Waar zijn die overige tien jaar gebleven?!" Ondanks dit opmerkelijke feitje, is Bionic Commando gelukkig een ware ode aan het originele spel op de NES. Met een geweldig oog voor detail heeft de ontwikkelaar het weten te presteren om alle herkenbare elementen die het eerste deel zo goed maakten, met verve terug te laten keren in deze next-gen versie.

Eind jaren tachtig was storytelling nog een ondergeschoven kindje en kwam je als ontwikkelaar al weg met een verhaaltje over een nazistisch regime en personages met namen als Super Joe en Rad. Gelukkig hebben de mannen van GRIN er voor gekozen om niet meteen het hele nalatenschap van de serie van tafel te vegen, maar laten ze een hoop bekende namen terugkeren in een verhaal dat zich een tiental jaren na de originele game afspeelt. Nathan ‘Rad’ Spencer wordt op de dag van zijn executie uit de cel geplukt door zijn oude vriend Joseph Gibson. De terroristische organisatie BioReign heeft namelijk een enorme bom laten ontploffen in Ascension City en Nathan is de enige man die achter de linies kan glippen om de terroristen te stoppen.

Gelukkig voor Nathan wordt hij al snel herenigd met zijn bionische arm. De karakteristieke slingeractie van weleer is prachtig overgezet naar de driedimensionale wereld van de huidige generatie consoles. Het rondslingeren door Ascension City is in eerste instantie best een pittige kluif, aangezien de bionische arm niet automatisch naar het dichtstbijzijnde punt grijpt, zoals in de Spider-man-games. Naast het mikken op verschillende vijanden ben je daarom dus óók bezig met het mikken op punten om aan te hangen. Na een half uurtje aankloten begin je het echter door te krijgen, en binnen de kortste keren slinger je met gemak door de prachtig vormgegeven wereld.

Overigens moet dit spel niet gezien worden als een soort free roaming game waarbij de speler kan gaan en staan waar hij wil. Op bepaalde gedeeltes van de stad hangen namelijk radioactieve wolken en die zijn niet zo gezond voor onze Nathan. Je zou kunnen zeggen dat je hierdoor in bewegingsvrijheid wordt beperkt, maar ik stoorde me er geen moment aan. Er is, zowel in de binnen- als buitenomgevingen, meer dan genoeg ruimte om te slingeren, tegen muren op te klimmen en de meest gruwelijke moves uit te halen.

Nathan kan vijanden op talloze manieren een flink pak whoop-ass geven. Zo krijgt hij gedurende het spel onder meer de beschikking over een pistool, shotgun, sniper rifle en een hittezoekende raketwerper. Ook kan hij up close ’n personal flink wat tikken uitdelen. Maar vooral in combinatie met de bionische arm creëer je situaties met actie om je vingers bij af te likken op het beeldscherm. Nathan kan rotsen en auto’s oppakken en richting de vijand gooien, vliegende robots vastgrijpen en wegtrappen, vijanden naar zich toetrekken en wegslingeren, om maar een paar voorbeelden te geven. De variatie in de gevechten gaat nooit verloren en het is een verademing om al deze over-the-top actie gewoon lekker zelf uit te voeren, en niet door middel van een lame quick time event.

Hoewel het grootste deel van de game zich afspeelt in Ascension City, zit er wel de nodige afwisseling in de omgevingen. Na een flink stuk van de stad verkend te hebben, kom je op den duur terecht in een reusachtige grot, een vredig park en op een soort olieplatform. Het spel ziet er sowieso erg goed uit en dat komt met name door het sterke design. Een eindbaasgevecht op de top van een wolkenkrabber wordt door de ondergaande zon en een adembenemend uitzicht toch net even wat epischer. Ook is er ijzersterk werk verricht op gebied van geluid en muziek. De bombastische orkestmuziek (remakes van de oorspronkelijke 8-bit deuntjes) wordt afgewisseld met ruige rock en dikke beats, en wanneer je een auto tegen een muur aandondert dan ‘voel’ je de impact.

Helaas valt het verhaal een beetje in het niet bij de rest van het spel. Sowieso ben je de eerste helft nogal doelloos orders aan het volgen en pas in de tweede helft vinden er een paar plottwists plaats. Deze doen vermoeden dat het verhaal op het einde alle remmen los gooit, maar allemaggies… wat een anti-climax bevat dit spel zeg! Hele personages worden niet uitgediept en van een fatsoenlijke afsluiter is geen sprake. Erg jammer, aangezien de laatste paar missies je qua gameplay juist lang bij zullen blijven. Bovendien is de singleplayer op de normale moeilijkheidsgraad vrij snel te doorspelen.

Gelukkig zijn er de nodige challenges die de spelduur wat oprekken. Zie het als een soort achievements waar je nuttige bonussen mee vrijspeelt. Door een x aantal vijanden te doden met een bepaalde move krijg je bijvoorbeeld extra armor of een hogere accuracy. Ook is er natuurlijk een multiplayermodus die erg fris aanvoelt. Iedereen heeft hierin de mogelijkheid om er flink op los te slingeren en, hoewel het zeker een paar leuke potjes op kan leveren, durf ik nog niet te zeggen dat hij massaal online gespeeld gaat worden.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Bionic Commando is een geweldige singleplayerervaring die elke actiefanaat zal aanspreken. Het slingeren en vechten met je bionische arm geeft een heerlijk gevoel van macht en de actie die hierdoor ontstaat is heerlijk. Er is genoeg variatie te vinden op het gebied van gameplay en met name de bombastische soundtrack is een genot voor het oor. Het is jammer dat het verhaal wat snel voorbij is en uitloopt op een enorme anti-climax, maar ach, ik speel het spel gewoon weer lekker opnieuw.

8
  • Slingeren is vet!
  • Gevechten om je vingers bij af te likken
  • Epische soundtrack
  • Aan de korte kant
  • Anti-climax aan het einde

Plaats een reactie