UFC 2009 Undisputed

Recensie | -

Of ik klaar ben voor de UFC, is het eerste dat UFC-voorzitter Dana White van me wilt weten als ik UFC 2009: Undisputed in mijn PS3 stop. Ik zit er al een tijdje op te wachten, dus ik kan niet anders dan ‘Reken maar van yes!’(vrije vertaling van ‘Fuck yeah!’) naar het gedigitaliseerde mannetje op het scherm roepen. Voordat de woorden in mijn lege woonkamer kunnen echoën, flitst de keiharde actie echter al op mijn tv, terwijl de bekende UFC-rockmuziek de boel lekker aandikt.

De sfeer zit er goed in en de toon lijkt gezet. Het sportspektakel is behoorlijk nauwgezet overgebracht naar de spelcomputer en ik kan aan de slag met mijn favoriete vechters. Er zitten in totaal meer dan tachtig speelbare personages in de game, verdeeld over vijf gewichtsklassen. Alleen binnen de gewichtsklassen mogen vechters tegenover elkaar gezet worden. Gelijk valt op dat sommige vechters heel erg goed zijn nagemaakt, maar even daarna zie ik dat wat onbekendere vechters zoals James Irvin, Houston Alexander en Ben Saunders nauwelijks herkenbaar zijn. Nu was ik toch al van plan om de gezichten van al mijn tegenstanders te gaan verbouwen, dus heel storend is het niet. Wat wel storend is, is dat een legende als Randy Couture niet te kiezen is en ook aanstormend talent, Shane Carwin ontbreekt.

Tijdens de krachtmetingen kun je niet alleen schoppen en slaan, maar ook worstelen en grondvechten. Het is heerlijk als één van je technieken goed doorkomt. Je kunt de dreun bijna voelen door de prachtige reactie-animatie die gepaard gaan met het geluid en eventuele slow-motion. En dat is dan ook gewoon waar deze game om draait: het uitdelen van rake klappen. Ik krijg er maar geen genoeg van, al moet ik zeggen dat het grondvechten iets minder uitgewerkt is. Maar net als in het echt kun je er dan gewoon voor proberen te zorgen om het gevecht staande te houden. Het zorgt er in ieder geval wel voor dat het gehele scala aan vechttechnieken is opgenomen in het spel. Bijna alles wat je in de echte wedstrijden kunt aanschouwen , is hier zelf toe te passen. Het vechtsysteem is door de vele moves behoorlijk diepgaand. Toch is het vrij makkelijk om de technieken genoeg onder de knie te krijgen om lekker mee te kunnen draaien.

Soms letterlijk. Als je namelijk voor een submission gaat, of er juist één wilt verdedigen zul je het rechter pookje moeten draaien tot je duim er af valt. Wat de boel spannend houdt is dat het, ook weer net als in de realiteit, ieder moment opeens afgelopen kan zijn met de pret. Ik heb al een KO gezien na zes seconden, maar ook bijvoorbeeld een submission in de laatste tellen van de laatste ronde, terwijl ik dik achter stond. Een ander realistisch punt is dat je de strijders zichtbaar moe ziet worden tijdens de gevechten. Het wordt ook steeds lastiger om op tijd je dekking hoog te krijgen en je aanvalcombinaties worden ook trager. De schade die de personages oplopen en uitdelen komt ook goed tot zijn recht: snijwonden worden geopend in de gezichten en blauwe plekken verschijnen op het lichaam.

Het leukste blijft het om lekker een vriend van je toe te takelen, die naast je op de bank zit. Kun je het tenminste erna nog even lekker in wrijven. Goed alternatief is natuurlijk om online je krachten te meten met andere spelers in ranking matches, maar er is ook voldoende te doen in de singleplayer-modi. Ik heb mezelf helemaal nagemaakt (oké, misschien een iets ge-upgrade versie van mezelf) in de career-modus en heb me opgevochten tot UFC-kampioen. Tussen de gevechten door mocht ik alles zelf regelen, van sparringspartners en trainers tot sponsoring en handtekeningsessies. En dat werkt behoorlijk verslavend. Je kunt overigens alleen je voorkeuren aangeven. Alleen het sparren gaat in real-time, dus geen irritante minigames om je statistieken te verbeteren.

Mocht je nu niet zo bedreven zijn in het creëren van een eigen carrière, dan kun je natuurlijk gewoon knokken tegen de computer met je favoriete vechters. Maar een hele toffe aanvulling hierop is de mogelijkheid om twaalf klassieke gevechten na te bootsen. Iedere wedstrijd wordt dan voorafgegaan door een voorwoord van de oogverblindende Rachelle Leah (google even als je niet weet wie het is) en een hype-video. Die laatste is dezelfde als die voor het echte gevecht is getoond tijdens de uitzending van het evenement. Als het je hierna lukt om de wedstrijd op dezelfde manier te beslissen als in de UFC-geschiedenisboeken staat geschreven, dan speel je een samenvatting van het daadwerkelijke gevecht vrij. Vet voor de fans, maar ook een hele toffe manier om kennis te maken met belangrijke gebeurtenissen in de UFC-historie.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

UFC 2009: Undisputed is een onmisbare game voor fans van de UFC. Voor iedereen die verder van een potje knokken houdt, is het een aanrader en een mooie introductie tot het hele UFC-gebeuren. De gevechten zijn mooi in beeld gebracht en de impact van de klappen die je uitdeelt is meesterlijk. Daarbij is het toegankelijk genoeg om lekker je ervaringloze vrienden uit te nodigen en tot in de late uurtjes uit te vechten wie het beste is.

8
  • UFC-actie
  • impact van de klappen
  • Rachelle Leah
  • pookje draaien
  • sommige vechters onherkenbaar
  • Randy Couture en Shane Carwin ontbreken

Plaats een reactie