FUEL

Recensie | -

Codemasters is haar grip op het racegenre steeds verder aan het uitbreiden. Met DiRT, GRID en in de toekomst ook Formula One lijkt het een monopoli te creëren op alle takken van de sport. Nu wijkt de uitgever van de gebaande paden af en gaat het de strijd aan met games als Motorstorm, Pure, Baja en de MX vs. ATV-serie.

De concurrentie is op het offroad-gebied het grootst, dus is het zaak voor een ontwikkelaar met iets nieuws te komen. Iets waarmee het zich kan onderscheiden van de games waaraan je product uiteindelijk gemeten wordt. Bij FUEL is dat de enorme open wereld, zoals we deze nog nooit gezien hebben in een racegame. Test Drive Unlimited, Burnout Paradise en verscheidene Need for Speed-games probeerden al iets soortgelijks, maar deze games vallen absoluut in het niet bij hetgeen FUEL laat zien.

De meer dan 14.000 vierkante kilometers aan postapocalyptisch Amerika bieden allerlei verschillende soorten omgevingen, variërend van kale vlaktes tot dichtbebost heuvellandschap en van droge woestijnen tot enorme meren. Het is indrukwekkend om erop los te trekken en te zien hoe deze omgevingen geleidelijk in elkaar overlopen, compleet met bijbehorende dag- en nachtcyclus. Ik kan me voorstellen dat gamers, wanneer zij FUEL voor het eerst in hun console of PC schuiven, meteen beginnen met het verkennen van de omgeving, puur om te kijken of de beloftes van ontwikkelaar Asobo nu echt worden ingelost.

Eenmaal klaar met het verkennen begint echter het racen – toch de kern van elke racegame – en daar valt al snel op dat FUEL wat steekjes laat vallen. Ten eerste kan het racen door de soms veel te smalle checkpoint-poortjes erg frustrerend worden, omdat je auto of motor door het ruige landschap weinig grip heeft en daardoor nog wel eens per ongeluk om een poortje heen rijdt. Terugrijden leidt tot flink tijdverlies, waardoor je al gauw kiest voor de Restart-optie. Dat resulteert constant in hetzelfde laadscherm met hetzelfde saaie muziekje dat je al tachtig keer hebt aan moeten horen.

Ten tweede is het opmerkelijk dat, voor een game waarbij de races soms erg lang kunnen duren, alleen de eerste plek iets oplevert. Het komt vaak genoeg voor dat je – zeker op hogere moeilijkheidsgraden – aan het einde van een lange race verwikkeld bent in een spannend gevecht om de eerste plaats, dit gevecht verliest en daardoor al die tijd voor niks hebt gebikkeld. Ook als je op driekwart van de race merkt dat je vierde ligt en de eerste plek ver buiten bereik is, kun je niet veel anders dan weer naar de Restart-optie grijpen, met als gevolg hetzelfde laadscherm met hetzelfde saaie muziekje dat je al één-en-tachtig keer hebt aan moeten horen.

Ten derde geeft FUEL spelers nergens het idee te racen voor een echte beloning. Door races te winnen valt er brandstof te verdienen (vandaar de titel), waarmee nieuwe voertuigen, stickers voor op je voertuig en kleding voor je poppetje aangeschaft kunnen worden. Omdat de voertuigen onderling bar weinig verschillen qua prestaties en alle aankleding verder weinig om het lijf heeft – een andere tattoo voor je coureur, altijd handig tijdens het racen – is het belang van de brandstof te verwaarlozen. De enige momenten dat het van pas komt is wanneer voor een race een bepaald voertuig vereist is, waar fuel voor nodig is om deze aan te schaffen. De grootste beloning voor goede prestaties is dan ook het vrijspelen van verschillende gebieden, zodat je, in plaats van er helemaal heen te rijden er direct naar kunt teleporteren.

Daarnaast ontbreekt bij FUEL een ziel, een vette vibe (vies woord). Waar bij Pure en Motorstorm de actie van het scherm spatte, onder begeleiding van gruwelijke beats en brute punkrock, blijft het bij FUEL beperkt tot karige gitaardeuntjes en wat opspattende modder. Het meest opvallende is echter misschien wel het dringende gebrek aan spectaculaire crashes, rondvliegende auto- en motoronderdelen, en voertuigen die aan het eind van de race niet meer te herkennen zijn. Op het moment dat je op volle snelheid frontaal op een rots knalt wordt al het spektakel bij FUEL weggenomen door een wonderschoon laadscherm, terwijl de racebakken allemaal grotendeels intact blijven.

Gelukkig doet FUEL ook een aantal dingen goed. De grote open wereld maakt het mogelijk om lange races te rijden, waarbij de checkpoints ver uit elkaar liggen en je dus alle vrijheid hebt om een eigen route te kiezen door de wildernis, het platteland, of welke omgeving dan ook. Op deze momenten geeft FUEL je een offroad-beleving en vrijheid zoals deze eigenlijk nog nooit is vertoond. Helaas beslaan deze races op zijn meest slechts een derde van alle gameplay.

Hetzelfde probleem doet zich voor bij de beloofde extreme weersomstandigheden die de game herbergt. Wanneer er daadwerkelijk een enorme storm opsteekt terwijl je een nachtelijke race aan het rijden bent geeft dit een claustrofobisch gevoel als nooit tevoren, maar helaas gebeurt ook dit veel te weinig en is het vooral gewoon lekker weer. Het is een beetje het verhaal van FUEL: op sommige momenten geweldig en revolutionair, maar deze momenten komen veel te weinig voor, waardoor een aardige offroad racegame overblijft, gedoopt in een bijzondere technische prestatie.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

FUEL is een game met enorme potentie, maar doet hier veel te weinig mee. Door een hoop schoonheidfoutjes, een wat doodse wereld en het ontbreken van spektakel en stijl, blijft de game een degelijke middenmoter met veel te weinig écht indrukwekkende momenten. Codemasters moet ditmaal toch voorrang geven aan Pure en Motorstorm.

7
  • Variatie in omgevingen
  • Indrukwekkende techniek
  • Sommige races geven offroad-gevoel als nooit tevoren
  • Mist ziel
  • Alleen eerste plek levert wat op
  • Niet zoveel te doen in de open wereld
  • Constant hetzelfde saaie laadschermmuziekje
  • Laadschermen in plaats van crashes

Plaats een reactie


X
Lees meer over FUEL: