Sacred 2: Fallen Angel

Recensie | -

Soms zijn er van die momenten in het leven dat je denkt: “hé, dit heb ik eerder meegemaakt.” Meestal heb je er dan een keer over gedroomd of gewoonweg een keer over nagedacht. Wat opvalt aan dit fenomeen is dat wanneer je er over droomt of nadenkt, het allemaal veel mooier is dan in de werkelijkheid. Zo droomde ik een tijdje geleden over een World of WarCraft-achtige game voor de console die net zo gruwelijk, verslavend en nog meer van dat soort termen zou zijn als de topper van Blizzard. Ik was daarom ook aangenaam verrast toen ik ineens Sacred 2: Fallen Angel op mijn bureau vond, een RPG waar ik flink wat uurtjes in kon gaan steken. Helaas deed de game me meer denken aan het nummer van Marco Borsato ‘De meeste dromen zijn bedrog’.

Vanaf het eerste moment is dat duidelijk. Ten eerste lijkt de lip-sync, in één van de weinige cutscenes die de game rijk is, wel alsof je naar Duitse televisie zit te kijken (oh wacht, de game is van een Duitse ontwikkelaar. Logisch). Ten tweede zijn de geluiden door de game heen echt om te janken. Dan niet janken van ach, een traan. Nee, janken als een klein kind dat zijn zin niet krijgt. Ten derde is het verhaal… ehm verhaal? Werkelijk alles wat de game doet, ken je al van andere games. Dat is op zich helemaal niet erg, wanneer er een tof verhaal is en de sfeer goed is, maar zelfs dat ontbreekt aan deze game. Alsof ze alles gecopy/paste hebben en er vervolgens achter kwamen dat er ook een verhaal bij moest.

Zo is het mogelijk om twee verschillende verhaallijnen te spelen, namelijk die van schaduw of licht. Dat klinkt wel leuk, ware het niet dat het in de praktijk gaat om enkele verschillende missies, een iets andere verhaallijn en meer niet. Zo is het begin anders, maar kom je na ongeveer drie á vier missies gewoon weer dezelfde opdracht tegen. Er zijn geen spannende cutscenes, missies of iets in die geest en het gaat hier enkel om teksten die je moet lezen. Wanneer je met zo’n systeem werkt moet je een tekstschrijver hebben die weet hoe hij humor, verhaallijn en sfeer weet over te brengen. Helaas hebben ze bij Ascaron geen Gerard werken en moet je het doen met gortdroge teksten zonder het kleinste beetje passie.

Wanneer je hier doorheen bijt dan blijken er gelukkig ook nog hele toffe dingen te zijn. Zo is de map bijna even groot als die van Fallout 3 en zijn er veel opdrachten om te voltooien. Wanneer je die zijmissies gewoon laat zitten en je begint aan het hoofdverhaal, dan valt het op dat de gebieden met je meegroeien. Zo moest ik met mijn level 24 Inquisitor voorbij een grasveld waar het echt stikte van de vijanden. Soldaten, wolven, beren, draken en noem maar op, het was echt een drama om doorheen te komen. Toen ik met mijn Dryad level 15 op dezelfde plek aankwam, liep ik er langs alsof ik ineens onzichtbaar was. Het grappige hieraan is dat sommige hoofdmissies erg makkelijk zijn wanneer je nog een laag level bent.

Wat ook heel tof is, zijn de combat arts en skills waarover je per personage de beschikking hebt. Zo is het mogelijk om twaalf verschillende krachten of wapens in je slots te zetten en er gelijk mee aan de slag te gaan. Dat zijn er best veel en dit maakt het uitvoeren van verschillende combo’s erg makkelijk. Vooral wanneer je doorhebt hoe je de tegenstander het best te lijf gaat, wordt het herhaaldelijk knoppen indrukken waarbij je dezelfde combo maar blijft herhalen. Is dit leuk? Zeker weten. Het is namelijk niet zo dat je met deze krachten even het spel doorloopt. Sommige gebieden zijn flink uitdagend. Daarbij komt dat je door niet dood te gaan een survival bonus opbouwt.

Toch overheerst een wat teleurgesteld gevoel. Dit heeft alles te maken met het feit dat alles wat goed is aan de game van andere games afkomstig is. De dingen die ontwikkelaar Ascaron zelf heeft toegepast komen niet uit de verf. Wanneer je bijvoorbeeld vijf minuten je personage niet beweegt (de game staat aan terwijl ik dit aan het schrijven ben), hoor je de meest inspiratieloze opmerkingen ooit. Daarnaast is de stad waarin ik nu sta zo dood als maar kan. Het is niet dat er geen mensen zijn, maar het geluid ontbreekt gewoon. Dit zijn maar enkele voorbeelden van de dooddoeners die ik zoal tegenkwam.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Ik droomde van iets heel moois. Die droom is in rook opgegaan. Aan de andere kant heb ik me ook wel vermaakt met deze game. Is gewoon mijn honger naar een goede RPG voor de console te groot of is de game gewoon niet zo goed? Het is een mix van beide. De game is redelijk zolang je verwachtingen niet al te hoog zijn. Het doet wat het moet doen, maar ook niet meer dan dat.

6+
  • quests
  • krachten inzetbaar
  • Lange speelduur
  • Grote map, veel content
  • Graphics niet geweldig
  • Geluid om te janken
  • Inspiratieloos verhaal
  • Weinig afwisseling

Plaats een reactie


X
Lees meer over Sacred 2: Fallen Angel: