Damnation

Recensie | -

“Hé man, ik heb een nieuwe game binnen van IG, Damnation, zin om langs te komen en te spelen? De game is in co-op te spelen en lijkt redelijk tof te zijn. Dus… wat zegt u?” aldus een schattige, lieve en naïeve Jules Schlicher aan de telefoon met een van zijn beste vrienden. Zijn reactie: “Damnation hè. Was dat niet die game met die cowboys waarin je zo veel kon klimmen en zo?” “Ja,” zeg ik. “Okido, dan zie ik u dadelijk”, zegt hij tegen me. Tien minuten later verschijnt de bekende gestalte op mijn kamer en beginnen we aan een aanvankelijk leuke avond gameplezier. Tweeënhalf uur later wil ik niets liever dan de game wegsmijten; wat ben ik toch naïef…

Direct als de eerste cutscene van de game begint, zie ik de bui al hangen. De eerste stukjes beeld deden me direct denken aan Call of Duty 3, Gears of War (1) en The Darkness, maar dan alsof die games voor de PlayStation 2 ontwikkeld waren. Het is ongelofelijk hoe lelijk Damnation is vergeleken met wat er deze maand aan games verschenen is. Een level lijkt met een bruine of rode filter gecamoufleerd te zijn. En dat zo dik gedaan dat ik dikwijls de vijanden niet van de rest van het speelveld kan onderscheiden. Elk level is redelijk groot, maar lijkt te bestaan uit een paar rode, bruine, of zwarte ruimtes die overal terugkomen. Laat je door de redelijke screenshots niet bedriegen, in beweging is Damnation spuuglelijk.

Dit maakt het tevens lastig de goede plek te vinden om op, af, of tegenaan te springen, iets dat een van de ‘unieke’ punten van de game is. In Damnation is het de bedoeling dat er een hoop schietactie is, afgewisseld met leuk en uitdagend klimwerk. Uitdagend is dat klimwerk zeker, maar leuk is het niet. Terwijl ik mij een weg naar boven werk in een of ander rood ‘ding’ dat blijkbaar een gebouw is, heb ik continu het idee dat ik gewoon steeds op dezelfde verdieping terechtkom, aangezien elke verdieping op de vorige lijkt. Gelukkig leent de besturing zich wel goed voor het platformelement van dit stervehikel van een videogame.

Wat totaal niet werkt is het schieten. De makers hebben duidelijk naar Gears of War gekeken, maar hebben blijkbaar maar de helft gebruikt van wat er in die game te zien is. Je volgt het personage in de derde persoon, precies zoals in Gears of War, en bestuurt hem ook precies zoals je Marcus Fenix bestuurt, alleen is er geen coversysteem. Je kunt wel rondlopen, richten en schieten. Maar schieten vanuit cover, ho maar. Je moet zelf maar zien te bukken. De A.I. lijken ze in vergelijking met Gears of War wèl constant weten te houden: vijanden én medestanders zijn oer-, maar dan ook oerstom. Om de drie seconden is wel een van je vrienden gedownd en moet je hem maar weer zien te redden. Zijn locatie is overigens aangeduid met hetzelfde icoontje als in Gears of War. Daarnaast zijn zelfs de moeilijkheidsgraden overgenomen uit Gears of W- Oh, wacht, ik zou het over het schieten hebben…

Nou ja, laat ik er kort over zijn: het is waardeloos. Het richten gaat veel te schokkerig en inaccuraat dat je de helft van het magazijn leegschiet op een paar afzichtelijke omgevingen. Nu maakt dat niet zo heel veel uit, aangezien vijanden zo stom zijn dat het lijkt alsof ze al doodvallen als je langsloopt. Maar als je geraakt wordt, moet je je wel snel uit de voeten maken aangezien je vrij snel dood bent. Maar dan nog, spelplezier is héél ver te zoeken in Damnation, of het nu Casual, Hardcore of Insane is...

Ach ja, dit is natuurlijk allemaal niet zo erg, want Damnation is gezegend met het beste verhaal OOIT. Period. Ten minste, als je beschikt over het verstand van een goudvis. Dan is het verhaal te pruimen, anders niet. Blijkbaar ben je lid van een of andere groep mensen die een of andere vijand moet bestrijden. Dat is het enige wat ik ervan kan maken. De rest, alle personages en gebeurtenissen, lijkt bijeengeraapt te zijn van brokstukken van een vliegtuig vol clichés. Dat zou niet eens zo erg hoeven te zijn als het goed uitgewerkt werd, maar dat is het niet. En dat geldt simpelweg voor de hele game. Er zitten een hele hoop goede en leuke ideeën achter Damnation, maar niet één is goed uitgewerkt, op de klimmechaniek na dan.

In co-op was het overigens een nog grotere ramp, want kennelijk moest ik de hele tijd één of andere hendel overhalen om één of andere lift te starten – een geschreven opdracht die midden op mijn scherm aangegeven werd – terwijl er nergens ook maar iets in de buurt was dat op een lift of een hendel leek. En dat stuk tekst bleef dus twee uur lang op mijn scherm staan.Damn zeg, wat een shitgame.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Damnation is een game waarin niets is gedaan met de potentie van het spel. De futuristische cowboysetting had geweldig kunnen zijn, het platformen had grensverleggend kunnen zijn, de shootouts hadden legendarisch kunnen zijn en het verhaal had op z’n minst te pruimen kunnen zijn. Maar nee, in alles faalt deze game. Het enige waar Damnation in slaagt is in het bezorgen van een slechte dag en het beroven van al het goeds uit een fijne dag. Kutcowboys.

3
  • Potentie
  • Graphics
  • Verhaal
  • Gameplay
  • A.I.
  • De rest

Plaats een reactie


X
Lees meer over Damnation: