Punch-Out!!

Daar sta ik dan. In het echt een slome, dikke bleekscheet, maar in de ring een snelle, gespierde neger genaamd Little Mac. In het echt iemand zonder vijanden en met veel vrienden, in de ring iemand met meer dan een dozijn vijanden. Vijanden die steeds sterker lijken te worden, die steeds lastigere combinaties op je af vuren. Welkom in Punch-Out!!

Vijftien jaar geleden werden gamers met een SNES voor het laatst verblijd met een deel uit de geweldige Punch-Out!!-serie. Meer nog dan met andere franchises van Nintendo is Punch-Out!! voor de Wii uitermate trouw gebleven aan de gameplay van vroeger. Dat een simpele opzet wat betreft gameplay niet slecht hoeft te zijn wordt hiermee opnieuw bewezen.

In tegenstelling tot vechtgames zoals het onlangs verschenen UFC Undisputed, is het gebruik van knoppen namelijk zo eenvoudig mogelijk gehouden. Wanneer je kiest om te spelen met enkel de Wii-Mote (en dat is aan te raden, want zwiepen en zwaaien doe je maar met boksen in Wii Sports) komt dit al vanaf de eerste wedstrijd naar voren. Met de pijltjestoetsen worden stoten van de tegenstander ontweken, de 1- en 2-toetsen zijn bedoeld om met respectievelijk links en rechts uit te halen. Punch-Out!! is dan ook geen doorsnee vechtgame, nee, het spel draait om ritme en het ontdekken van patronen.

Stel dat je tegenstander twee gewone stoten wil uitdelen, om het patroon vervolgens af te maken met een krachtige slag vol op je neus. Na een minuut spelen ontdek je dat dit zijn patroon is en kun je hier op inspelen. Het devies is dan ook bijtijds zijn slagen te ontwijken en op hem in te slaan op de momenten dat hij korte pauzes neemt. Bij de eerste tegenstanders is dit nog behoorlijk makkelijk, maar later in het spel neemt de uitdaging flink toe. Patronen worden uitgebreider en moeilijker. Dan wordt het zaak vooral geen fouten te maken, want vanzelfsprekend worden tegenstanders naarmate het spel vordert steeds sterker. Je wordt ongetwijfeld talloze keren K.O. geslagen, maar echt frustreren doet het niet. Het is tenslotte volledig je eigen schuld. Jij als speler bent te langzaam. Het spel is zo eerlijk als het maar zijn kan.

Deze unieke opzet qua gameplay staat na al die jaren nog steeds als een huis, maar het visuele vlak van het spel is met succes flink onder handen genomen. Naar mijn mening is Punch-Out!! één van de best ogende games die tot nu toe op de Wii is uitgebracht. De personages zijn ludiek en knap getekend, de animaties stoer, de framerate uiterst stabiel en het kleurgebruik is bij vlagen nog beter dan in Super Mario Galaxy. Natuurlijk heeft dit deels te maken met het feit dat er überhaupt maar weinig op je beeldscherm getoond wordt. Het enige dat je ziet, is jouw eigen (doorzichtige) personage, de tegenstander en vaag wat publiek op de achtergrond. Toch mogen de makers trots zijn op wat ze uit de Wii weten te halen. De visuele update en enkele kleine vernieuwingen (zoals de geweldige oneliners en de verslavende, gerecyclede deuntjes uit vorige delen), maar bovenal de nog altijd geweldige basisgameplay, zijn absoluut tof genoeg om het gebrek aan meerdere grote vernieuwingen te compenseren.

Is er dan helemaal niets mis met deze game? Ik zou ontzettend graag willen dat dit het geval was, maar er is één punt waar niemand omheen kan. De multiplayermodus stelt namelijk maar weinig voor. Ironisch genoeg komt dit door diezelfde ‘easy to learn, hard to master’ opzet die de singleplayer juist zo sterk maakt. Als je tegenover elkaar staat te vechten in split-screen, is er meestal niet echt sprake van een patroon. In de praktijk is het in de multiplayer dus veelal buttonbashen wat de klok slaat. Punch-Out!! is hierdoor een pure (en goede) singleplayerervaring, maar stiekem had ik graag gezien dat Nintendo met de multiplayer wat meer had gedaan.