Klonoa

Klonoa, Hewpoe, Phantomile, Lephise, Pamela… ze klinken misschien als namen uit een fantasierijke pornofilm, niets is echter minder waar. In 1997 kwam namelijk Klonoa: Door to Phantomile platformliefhebbers wereldwijd verblijden met ijzersterke gameplay, kleurrijke characters en omgevingen en graphics van formaat. Iedereen die zich toen niet heeft kunnen vergapen aan de game krijgt nu een tweede kans met de heruitgave van Klonoa voor de Wii.

Geen smerige regelrechte port maar grafisch opnieuw opgebouwd en met controls die perfect toegespitst zijn op de Wii Remote. Klinkt goed niet waar? Maar het doet meer dan goed klinken; het speelt heerlijk, ziet er goed uit en het is één van de beste platformgames op de Wii van dit moment. Misschien vind je dit sterke taal en kom je liever klaar bij de gedachte aan Mario Galaxy 2, of wellicht hangt jouw Wii al ruim een half jaar aan een strop op zolder… maar geloof me, Klonoa is écht goed. Enerzijds valt het natuurlijk op door het gebrek aan ijzersterke platformers voor de Wii op dit moment, anderzijds heeft de game ook gewoon echt z’n kwaliteiten.

“Van het verhaal moet hij het niet hebben” klinkt ongelofelijk cliché en Klonoa heeft het niet op clichés. Ik bedoel kom op, het is een konijnachtig beest met enorme hangoren en z’n beste vriend is een pratende blauwe bol. Die ook nog eens in een ring woont waar menig schoonmoeder nog niet inpast. Je snapt m’n punt denk ik wel. Heel gek is het ook allemaal niet wanneer je in het land van Phantomile woont. Wel gek is het als er uit het niets een vliegtuig neerstort op een nabijgelegen berg. Nieuwsgierig als hij is besluit Klonoa er op uit te trekken om te kijken wat er gebeurd is. Het blijkt helaas niet om hulpeloze maagden in bikini te gaan maar om de personificatie van het kwaad, de heer van de nachtmerrie, Ghadius. Hij heeft een strak plan om de wereld in duisternis te gaan hullen en hij heeft alvast de enige die hem tegen kan houden ontvoerd, de zangeres Lephise. Wat nog mist is de legendarische Moon Pendant en laat jij die toevallig nou vinden. Wat volgt is een tocht om de kwaadaardige Ghadius te snel af te zijn in een constant gevecht om het lot van de wereld.

Klonoa is in essentie een oldschool platformer met kleine 3D-elementen. Je moet het zo zien: je beweegt van links naar rechts door het scherm maar de wereld is wel driedimensionaal. Dit betekent dat je niet alle voorwerpen zomaar kunt pakken en vijanden ook wel eens niet te raken lijken. Geen nood, hier gebruik je doodleuk andere vijanden voor die je niet alleen in de lengte maar ook in de diepte kunt smijten. Hierdoor kun je puzzels oplossen maar ook extra voorwerpen verzamelen. Denk bij het verzamelen aan edelstenen en munten, maar ook gevangen inwoners van Phantomile die je kunt bevrijden. Natuurlijk gaat voor niets de zon op en krijgt Klonoa hier ook de nodige hoeveelheid extra levens voor terug.

De game is kort en wat aan de makkelijke kant. Toch is dit niet negatief. De reden hiervoor is heel simpel; het klopt gewoon allemaal. Je komt er namelijk pas achter hoe kort hij is zodra je de speelsessies gaat klokken. Ben je echter een normaal mens dat liever geniet tijdens het spelen dan te stopwatchen, dan voel je nergens dat hij té kort is. Liever een film van een uur die klopt dan eentje van drie uur waar je halverwege afhaakt, toch? Hetzelfde geldt voor de moeilijkheidsgraad. In het begin kun je rustig kennis maken met alle aspecten van de gameplay - zoals hoe je hoger gelegen plekken kunt bereiken door vijanden als springplank te gebruiken – en kun je ook nog wat tijd besteden aan het zoeken naar de extra voorwerpen in de levels om vervolgens door te stomen naar de eerste bossbattle. Zit je tegen het eind van de game dan zul je game gemeesterd moeten hebben als je niet alleen de levels door wilt komen maar ook nog alles wilt verzamelen. Ik kan je zeggen dat vooral dat laatste een stuk lastiger wordt naarmate je verder komt. In mijn ogen is dat perfect gebalanceerd zonder zowel de beginneling als de gevorderde speler tekort te doen.