Ghostbusters: The Video Game

Recensie | -

Word jij ook midden in de nacht wakker van verlepte theemutsen die de Libelle van april 1964 doornemen onder je bed? Is je PlayStation 3 boos de kamer uitgevlogen nadat je de controller uit frustratie tegen de muur gooide? Kijken mensen je raar aan wanneer je op feestjes vertelt dat je diepzinnige gesprekken voert met een schilderij van een wasbeer? Dan is er maar één ding dat je kunt doen: als de wiedeweerga kappen met paddo’s. Dat, of de Ghostbusters bellen natuurlijk.

Hoewel niet iedereen de films gezien zal hebben, kent iedereen de Ghostbusters wel van naam. De film uit 1984 groeide al snel uit tot een enorme franchise en bracht onder andere een tweede film, een tekenfilmserie en een shitload aan speelgoed voort. Het is moeilijk om aan te tonen wát nu precies de kracht achter de franchise is, maar de afwisseling tussen de cynische uitspraken van Peter Venkman, het wetenschappelijke gewauwel van Egon en de memorabele monsters zorgde ervoor dat zowel jong als oud van de films kon genieten. Binnenkort viert de serie alweer zijn 25-jarig jubileum en dat betekent niet alleen de release van een Blu-ray-versie van de film, maar ook dat we voor het eerst sinds lange tijd zélf weer op spokenjacht kunnen gaan in Ghostbusters: The Video Game.

Dat dit niet een simpel filmlicentie-spelletje is om wat extra cash te scoren, wordt duidelijk uit het feit dat bijna alle grote namen uit de films meewerken aan deze game. Dan Akroyd en Harold Ramis namen het script weer voor hun rekening en schitteren tevens in hun rol als Ray Stantz en Egon Spengler. Met de toevoeging van Bill Murray en Ernie Hudson is het Ghostbusters-team compleet, maar ook Annie Potts, William Atherton en andere bekenden zijn weer van de partij. Ze klinken, doen en zien er precies zo uit als in de films en dit doet je soms zelfs even vermoeden dat je gewoon naar een derde film zit te kijken.

De cast is niet het enige dat bijdraagt aan de sublieme sfeer in de game, ook de magie van het spokenjagen is op geweldige manier overgezet naar gameformaat. In de basis kun je dit spel namelijk zien als een third person shooter, maar dan met een kleine twist. Hoewel de wat kleinere geesten te vernietigen zijn door het toedoen van genoeg schade, zullen de echte bovennatuurlijke bullebakken gevangen moet worden in een speciale val. Dit doe je volgens de werkregel Zap ‘em, Wrap ‘em & Trap ‘em. Hiervoor dien je spoken eerst te verzwakken met de protonstraal, om ze vervolgens met een speciale vangstraal de val in te slingeren. Je kunt de spoken tegen muren aan meppen en de destructie die hiermee gepaard gaat, spat van het scherm.

Ghostbusters is op grafisch gebied geen enorme hoogvlieger, maar maakt wel indruk met de physics-engine. Er blijft geen spaan heel van keukens, balzalen en kerkhoven nadat jij en je partners er aan de slag zijn gegaan. Vooral wanneer je het opneemt tegen Golems – entiteiten die uit losse onderdelen zoals boeken of kolen bestaan – ligt de troep die achterblijft na een gevecht all over the place. Tussen de chaos door vind je soms wat rustpunten in de gameplay wanneer je gebruik moet maken van de P.K.E-meter. Dit technologische equivalent van een wichelroede doet dienst als speurneus voor het paranormale, en naast het vinden van geesten geeft het apparaat ook aan waar verborgen verzamelobjecten liggen.

De game is wat aan de korte kant, maar biedt telkens nét genoeg variatie om verveling te voorkomen. Zo krijg je na verloop van tijd de beschikking over andere stralen met elk hun eigen voordelen. De meest interessante nieuwe straal die je krijgt is een speciale slijmstraal. Hiermee zijn giftige plassen slijm onschadelijk te maken, maar een stuk interessanter zijn de slijmboeien die hiermee af te vuren zijn. Door deze sliert aan twee objecten te koppelen, trek je ze naar elkaar toe. Je kunt hier niet alleen banken en stoelen mee aan het plafond hangen, maar je kunt er bijvoorbeeld ook een draaideur mee laten draaien.

Tijdens het verhaal – dat teruggrijpt op eerdere gebeurtenissen, maar zich twee jaar na de tweede film afspeelt – doe je verschillende locaties aan. Zo bezoek je onder andere de bibliotheek en het museum, maar ook een episch gevecht met de reusachtige Stay Puft op Times Square dient genoemd te worden. Tussen de missies door kun je rondlopen in het hoofdkwartier van de Ghostbusters, dat bomvol verwijzingen zit. Zo hoor je secretaresse Janine regelmatig telefoontjes aannemen, kun je een gesprekje voeren met het schilderij van slechterik Vigo of lekker aan de brandweerpaal naar beneden glijden.

Ghostbusters leent zich natuurlijk uitermate goed voor multiplayer, en die is online te spelen met maximaal vier personen. Hierbij kun je afzonderlijke missies (buiten het hoofdverhaal) in co-op spelen als de originele Ghostbusters. Ook zijn er competitieve modi, waarbij de Ghostbusters niet op elkaar lopen te knallen, maar onderling strijden om de hoogste score, om wie de meeste geesten vangt of om wie de meeste schade aanricht.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Ghostbusters: The Video Game is geen grensverleggende game en is wat aan de korte kant. Toch heeft ontwikkelaar Terminal Reality haar beloftes waargemaakt. De game voelt authentiek aan en de actie van de film is prachtig omgezet in gameplay die we simpelweg als ‘fun’ kunnen bestempelen. Zeker als je de films al kon waarderen en je deze 25-jarige franchise een warm hart toedraagt, is Ghostbusters: The Video Game een prima aanschaf.

8-
  • De originele cast, scriptschrijvers en muziek
  • Spoken vangen is heerlijk
  • Genoeg afwisseling
  • Wat aan de korte kant
  • Enige voorkennis van de Ghostbusters is een pré

Plaats een reactie


X
Lees meer over Ghostbusters: The Video Game: