Tales of Vesperia

Recensie | -

Tales of Vesperia is onder de Japanse Role-Playing Games wat soep is in de Japanse keuken: geschikt voor iedereen. Wat? Even terugspoelen. Om te beginnen: Japanners zijn tof, maar die gasten hebben kennelijk veel meer geduld dan wij westerlingen. Eten met stokjes, gamen met menu’s, veel westerse gamers doe je er geen plezier mee. Tijd en engelengeduld zijn twee dingen die we gewoonweg structureel te weinig hebben.

Daarom zijn traditionele JRPG’s doorgaans niet voor iedereen geschikt. Dit genre staat niet bepaald bekend om de toegankelijkheid en actievolle gameplay. Een JRPG begin je vaak pas na een aantal uur te waarderen, wanneer het verhaal uitgebreid is neergezet en de eerste toffe vaardigheden voor je personages beschikbaar komen. Mensen die verwachten dat Tales of Vesperia deze bekende formule voortzet, worden op hun wenken bediend. Maar toch, toch is Tales of Vesperia anders dan de doorsnee JRPG.

Tales of Vesperia is namelijk voor veel meer mensen geschikt dan de gemiddelde JRPG. De gameplay is zowel actievol als toegankelijk, waardoor gamers met een afkeer voor menu’s zich in gevechten kunnen uitleven. Tegelijkertijd zijn er zoveel opties om de vaardigheden, uitrusting en aanvalsstrategieën van je personages aan te passen, dat ook de ervaren RPG-fan zich goed kan vermaken. Oh, en nog even dit: geen random encounters. Je ziet vijanden gewoon lopen en kunt de gevechten dus vaak ontwijken.

De gevechten die je wel aangaat, vinden plaats in een arena die met magische (onzichtbare) muren is afgebakend. Maximaal vier van jouw personages kunnen gelijktijdig optreden tegen de vele monsters, die doorgaans uitstekend tegenstand bieden. Jij kunt vooraf bepalen met welk personage je zelf vrij rondloopt en welke door de computer aangestuurd worden. De kunstmatige intelligentie van je vrienden is alleraardigst, maar het is soms wel frustrerend om te zien dat jouw magiegebruikers ineens aan de frontlinie opduiken. Meestal gaat dit wel goed, maar bij een paar lastige eindbazen kun je hierdoor de begrafenis alvast plannen.

Wat de gevechten zo leuk maakt, is dat elk personage anders vecht. Een magiegebruiker moet je aan de zijlijn positioneren om rustig je spreuken op te kunnen roepen, terwijl een fysiek sterk personage juist als menselijk schild kan dienen. Voor al je vechters zijn strategieën in te stellen, waardoor je daadwerkelijk kunt bepalen hoe jouw team zich gedraagt tijdens de gevechten. Daarom hoef je tijdens de knokpartijen alleen maar te letten op je eigen acties en voelen de gevechten als een heerlijk vlotte ervaring. Door combinaties van gewone en speciale aanvallen op te zetten, worden vijanden snel en stijlvol in de pan gehakt. Daarnaast kun je extra krachtige combo’s maken door de Burst Limit te gebruiken. Doordat er voor elk personage veel mogelijkheden zijn en doordat het vechten gewoon erg lekker werkt, blijft het aantrekkelijk om de gevechten aan te gaan.

Het is ook wel nodig dat de gevechten voor actie zorgen, want het verhaal komt enorm langzaam op gang. Het begint allemaal met een overstroming in de woonwijk van parttime kruimeldief Yuri Lowell. Een poging om de overstroming te stoppen loopt in de soep, waardoor Yuri samen zijn hond/wolf Repede en ‘ik-ben-geen-prinses-maar-stiekem-toch-ook-weer-wel’ Estellise voor de gezaghebbers moet vluchten. Natuurlijk komen ze vervolgens in een situatie waarin ze moeten voorkomen dat de wereld op zijn kop gezet wordt, de aarde in tweeën splijt, de hemel op aarde bewogen wordt en andere bekende ingrediënten de revue passeren. De avonturen van Yuri’s vrolijke gezelschap beginnen pas na een tiental uren echt te boeien, maar door enkele plotwendingen en humoristische dialogen weet het verhaal uiteindelijk wel de juiste snaar te raken. Leuk zijn ook de optionele anekdotes, kleine gesprekjes tussen een aantal groepsleden die hun karakters wat uitdiepen en bovendien regelmatig een glimlach op je gezicht toveren.

Er is één groot probleem: de ingrediënten van Tales of Vesperia zijn totaal niet verrassend. De meeste spelconcepten zijn namelijk al eerder met verve getoond door Tales of Symponia, de eeneiige tweelingbroer van Tales of Vesperia. Zo is de Sorcerer’s Ring, waarmee omgevingspuzzels worden opgelost, weer aanwezig. Ook de gang van de gevechten lijkt enorm veel op de illustere GameCube-voorganger. Zelfs de mooie cell-shaded graphics zijn geen verrassing meer voor veteranen. Natuurlijk is er veel overdadiger gebruik gemaakt van het kleurenpalet, maar dat neemt niet weg dat Tales of Vesperia je niet meer zo zal verrassen als je bekend bent met Tales of Symphonia.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Tales of Vesperia doet amper iets nieuws, maar dat neemt niet weg dat de game een heerlijke mengelmoes van JRPG-concepten is. De gevechten zijn heerlijk actievol en het verhaal wordt naarmate het spel vordert steeds boeiender. De gameplay is toegankelijk, maar biedt tegelijkertijd genoeg diepgang aan ervaren RPG-rotten. Daarom is de conclusie niet eenduidig. Nieuwelingen zullen niets merken van een gebrek aan vernieuwing, maar als je het avontuur van Tales of Symphonia beleefd hebt, moet je jezelf afvragen of je wel op herhalingsoefening wilt. Zelfs als het een hele goede herhalingsoefening betreft.

8-
  • Actievolle gevechten
  • Leuk voor nieuwelingen
  • Toegankelijk en diepgaand tegelijk
  • Verhaal komt langzaam op gang
  • Gebrek aan vernieuwing

Plaats een reactie


X
Lees meer over Tales of Vesperia: