Let's Tap

SEGA heeft de klok horen luiden maar weet niet waar de klepel hangt. Dat was mijn instinctieve reactie bij het zien van Let’s Tap. Terwijl uitgevers als Activision en Nintendo recordwinsten behalen door allerlei plastic accessoires bij hun games te verkopen komt Sega aanzetten met een game waarbij je een kartonnen doos geleverd krijgt. De doos was echter pas de halve grap want SEGA’s Let’s Tap speel je zonder de controller ook maar aan te raken.

Dat doe je jammer genoeg niet door de controller in de bijgeleverde doos te douwen en deze vervolgens boven je hoofd heen en weer te schudden. Het is in Let’s Tap de bedoeling dat de Wiimote ondersteboven op de doos wordt neergezet. De vijf minigames die het spel verder rijk is worden vervolgens gespeeld door met je vingers voorzichtig op de doos te tikken (Commando pinkelen!). Dat klinkt misschien een beetje maf, en dat is het eigenlijk ook, maar innovatief is het zeker.

In Let’s Tap zit je dus vooral wat te tikken op een kartonnen doos tijdens één van de vijf minigames die op het bijgeleverde schijfje te vinden zijn. Het paradepaardje van deze vijf is Tap Runner, een 2D racespel waarin verschillende neongekleurde mannetjes van de ene naar de andere kant van het scherm moeten zien te komen door zo hard mogelijk te rennen en ondertussen allerlei obstakels te ontwijken. Rennen doe je door ritmisch te tikken en springen gebeurt door een harde tik uit te delen. Met een behoorlijk stel steeds complexer wordende levels is deze minigame de meest uitgebreide van het stel, al is er best wat op aan te merken. De besturing werkt op bepaalde punten niet helemaal zoals het zou moeten. Tik je tijdens de sprint naar de eindstreep net wat te hard dan maakt je mannetje een onhandig hoge sprong die je veel tijd kost .

Een andere minigame die precies met hetzelfde kampt is Bubble Voyager, waarin een ventje in een vliegpak tussen allerlei obstakels door moet vliegen. Je gaat hierin omhoog door te tikken en rakketen worden afgevuurd een hardere tik. Zit je er net tussenin dan vlieg je dus omhoog terwijl je misschien wel een obstakel uit de weg wou schieten. Het is natuurlijk al wonderlijk dat de Wii controller zulke kleine trillingen kan opvangen maar de precisie hiervan laat wat aan de wensen over, zelfs na wat gerommel in de opties.

In Rhythm Tap wordt te hard ‘tappen’ gelukkig niet met verlies bekocht want in dit Donkey Konga-achtige ritmespel tik je afwisselend hard en zacht op de maat van de muziek. Dit wordt op het scherm aangegeven door verschillend gekleurde rondjes die voorbij schuiven. Best geinig maar net zoals met de andere minigames zal het je aandacht niet al te lang vast weten te houden. Silent Blocks valt in precies in dezelfde categorie. Deze Jenga- variant is vooral leuk door het feit dat je de blokken daadwerkelijk tussen de stapel uitpeutert door voorzichtig te tikken.

De minigame waar je je waarschijnlijk het kortst mee zal vermaken, tenzij je snel onder de indruk bent van kleuren, is de Visualizer waarin je bij iedere tik getrakteerd wordt op een effect op het scherm. Dat varieert van vuurwerk tot inktstrepen tot rimpelingen in een vijver. Erg heftig allemaal hoor.

Waar Let’s Tap gelukkig wel in slaagt is in het neerzetten van een sterke presentatie. Het hele spel heeft een soort typische Japanse techno vibe met bijbehorende vrolijke theme song die gegarandeerd in je kop blijft zitten. De aankleding is bijzonder strak en de rest van de muziek in de game sluit er perfect bij aan.