Virtua Tennis 2009

Het razendpopulaire WiiSports maakte al vroeg in de levenscyclus van de Wii duidelijk dat de bewegingsgevoelige controller verbazingwekkend leuk kan zijn voor wat intense tennispotjes. De spelbeleving van WiiSports was echter vrij oppervlakkig. Virtua Tennis 2009 lift mee op het succes van WiiSports en probeert het tennis op de Wii tegelijkertijd van wat meer diepgang te voorzien.

Jammer genoeg is die diepgang niet meteen voelbaar. Wanneer je de game enkel speelt met de Wiimote is de game zelfs gigantisch oppervlakkig te noemen. De tennissers lopen dan automatisch over het veld en het enige wat je hoeft te doen is willekeurig met je controller schudden als er een balkje in het beeld verschijnt. Schud je vroeg met de Wiimote, dan ram je de bal gigantisch hard in de hoek schuin tegenover je. Ben je wat later dan sla je de bal door het midden of in de hoek recht tegenover je. Van diepgang valt met deze besturingsoptie dus niet echt te spreken. Wanneer er een Nunchuk onder de Wiimote hangt blijkt een tenniswedstrijd al iets interessanter te worden. Naast het timen van je slag door middel van het eerder genoemde balkje, moet je jouw tennisser namelijk ook goed positioneren op het veld. Maar nog steeds voelt de besturing simplistisch en saai aan.

Er is eigenlijk maar één manier om een realistischere tenniservaring te krijgen, en dat is door middel van de Wii MotionPlus. Dankzij deze controlleruitbreiding krijg je namelijk echt het gevoel dat de manier waarop jij je arm beweegt er toe doet. Het plaatsen van de bal werkt op papier prima. Hou gewoon je controller schuin naar links als je de bal die richting op wil slaan of beweeg hem met een boogje voor een lobballetje. In de praktijk wil het echter wel eens voorkomen dat een aantal bewegingen niet goed naar het scherm worden vertaald. Hoewel dit negen van de tien keer wel goed gebeurt kan het toch ontaarden in gigantische frustratie. Het is mij meermaals overkomen dat ik een wedstrijd heb verloren door onnauwkeurige registratie.

Op die manier stijg je ook nooit in de wereldranglijst, wat juist wel het hoofddoel is in de carrièremodus. Dit gaat sowieso supertraag, getuigende mijn stijging met elf plaatsen na vijftien wedstrijden.

Verder dan een 89ste plek ben ik dan ook nooit gekomen, aangezien ik de rompslomp van het verplichte spelen van wedstrijden een beetje zat werd. Het is best leuk om wedstrijden te spelen tegen grootheden als Andy Murray, Venus Williams, Rafael Nadal en Roger Federer (zie kader 'Keuze genoeg'), maar dat doe ik liever in de vrijblijvende potjes van de exhibitiemodus (het liefst met meerdere spelers), die gelijk een stuk vermakelijker zijn.

Deze exhibitiemodus haalt het echter niet bij een aantal geweldige minigames, waarvan Block Buster mijn favoriet is. In Block Buster is het de bedoeling dat je een muur vol gekleurde stenen neerhaalt. Voor elke steen krijg je een bepaald aantal punten, en aangrenzende stenen van dezelfde kleur leveren een gigantische combo op als je er één van raakt. Ook minigames als Pin Crusher (bowlen op de tennisbaan) en Drum Topple (het neerslaan van gestapelde tonnen) zijn bijzonder vermakelijk, al helemaal met meerdere spelers. Het is jammer dat het contrast tussen de leuke minigames en de saaie carrièremodus zo groot is, want hierdoor ontstijgt Virtua Tennis 2009 voor de Wii het niveau 'degelijk' niet.