Grand Slam Tennis

Als we kijken naar de iconen van het tennis, dan zijn er een aantal spelers waar we niet omheen kunnen. Toch steekt er één speler met kop en schouders bovenuit. Laatst mocht Roger Federer zich kronen tot de enige echte Grand Slam-koning, nadat hij Andy Roddick in een geweldig mooie Wimbledon-finale versloeg. Niemand eerder wist vijftien Grand Slam-titels te behalen, aangezien de nummer twee, Pete Sampras, er ‘slechts’ veertien in de wacht sleepte. Op het gebied van games zijn er ook een aantal tenniskampioenen. Top Spin en Virtua Tennis draaien al jaren mee en vormen samen de bekende top van de tennisgames. Met Grand Slam Tennis probeert Electronic Arts deze ban te doorbreken.

Mensen die bang zijn dat EA met Grand Slam Tennis opnieuw een titel voor de casual-speler heeft gemaakt, kunnen opgelucht ademhalen. Dankzij het nieuwe Wii MotionPlus-accessoire worden bewegingen beter geregistreerd en staat willekeurig zwiepen met de controller niet meer garant voor goede slagen. Hoewel het niet heel lastig is de bewegingen onder de knie te krijgen, is het ontbreken van een tutorial toch erg onhandig. De slagen en effecten worden slechts uitgelegd met één simpel plaatje tijdens de laadschermen en de enige manier om het spel te leren, is door een beetje aan te klooien in oefenpotjes of tegen elkaar.

Het spelen tegen elkaar kent echter een erg zwak punt. Zodra je samen gaat spelen, en slechts één iemand gebruik maakt van de Wii MotionPlus, is het wel erg oneerlijk. Zonder dit apparaatje zijn alle ballen die je slaat nogal ongeleide projectielen, en is het erg lastig om de ballen binnen de lijnen te houden. Dit is funest voor het plezier, omdat je natuurlijk wel gelijkwaardig tegen elkaar wilt kunnen spelen. Het is jammer dat EA hier niet aan heeft gesleuteld, want het samenspelen is toch wel de hoofdmoot van de Nintendo Wii.

EA had ook wat langer kunnen sleutelen aan de animaties. Meestal zien de bewegingen er redelijk vloeiend en sierlijk uit, maar op sommige momenten springt de virtuele gestalte van jouw speler opeens heel raar weg. Als je personage net niet goed staat om een bal te raken, lijkt het af en toe wel alsof de Wii dan maar besluit je personage op onrealistische wijze te verschuiven. De soms wat rare animaties zijn niet heel erg storend, maar zien er wel erg knullig uit.

Toch betekent dit niet dat Grand Slam Tennis er slecht uitziet, want vooral het grafische stijltje is erg leuk gedaan. EA ziet ook in dat de Wii geen ware krachtpatser is en heeft Grand Slam Tennis daarom een zeer aansprekende cartoony stijl meegegeven. Het is geen pracht en praal, maar weet het spel wel te sieren. Vreemd is wel dat de tennisbal zo gigantisch is, ongeveer drie keer de lijndikte, dat het soms lijkt dat de bal gewoon op de lijn stuitert en de lijnrechter hem alsnog uit geeft. Er is echt geen pijl op te trekken of die rare softbal nou in of uit gaat, tenzij je hem echt volledig de baan uit mept.

Het is wel heerlijk om op zulke momenten de kreten van John McEnroe te horen. Hij stond er namelijk om bekend nogal agressief te reageren op zowel zijn racket als de umpire. Het is natuurlijk fenomenaal om opeens één van zijn uitspraken uit de speaker van de Wii-mote te horen.

John McEnroe is heerlijk typisch neergezet en dat is voor de tennisliefhebber geweldig om te zien. Sowieso is het arsenaal aan personages erg sterk. Onder meer Federer, Nadal en de zusjes Williams betreden de strijd, maar ook oude legendes als Björn Borg, Boris Becker en Pete Sampras zijn van de partij.

Minstens zo sterk zijn de verwerkte licenties voor alle vier de Grand Slams. Per Grand Slam zijn er een aantal banen waarheidsgetrouw overgenomen en dit doet de sfeer erg goed. Variatie blijkt echter geen troef te zijn van Grand Slam Tennis, aangezien er buiten deze vier toernooien geen zak te doen is. Zo kent het spel nog wel een conditiemodus, waarin je voor jezelf een programma kunt opstellen dat je zogenaamd een bepaald aantal calorieën laat verbranden. Dit is echter niet erg nuttig en vooral een flauw excuus om je gewoon nog een willekeurig potje te laten zwaaien met de Wii-mote.