ArmA II

Ik kan wel gaan zeggen dat een kogel tussen de ogen nog nooit zo echt heeft gevoeld, maar gelukkig heb ik daar geen vergelijkingsmateriaal voor. Dat Arma II echter de meest realistische oorlogssimulatie is sinds het begin der tijden ziet zelfs een blinde scherpschutter met Parkinson nog vanaf twee kilometer afstand. Jammer is het wel dat bij nadere inspectie toch niet alles zuivere koffie blijkt te zijn. Ofwel een lekker bakje pleur met soms een afgrijselijke nasmaak.

First things first, zoals jullie misschien zullen weten is Arma II de opvolger van het originele Operation Flashpoint. Niet te letterlijk natuurlijk, maar weldegelijk de spirituele opvolger, aangezien hier hetzelfde development team achter zit. En dat is goed te merken, vreemd goed te merken zelfs. Want ook die game voelde aan als een ongepolijste edelsteen. Wees niet bang, we gaan het verder niet hebben over het maken van sierraden, hoewel ik nog wel het een en ander onder de loep wil nemen met jullie.

Om maar met de deur in huis te vallen, Arma II heeft een bakbeest van een PC nodig om lekker te kunnen draaien op hoge instellingen. Voordat je begint te bitchen dat niet altijd alles maar op z’n hoogst gedraaid moet worden; geloof me, deze game wil je niet op lage resolutie met lage instellingen spelen. Waarom? Nou, simpel, hij is al niet bijster mooi. Of af en toe een beetje. En soms best wel erg mooi. Dat is dus het hele punt, het ene moment kijk je naar een enorm indrukwekkend landschap met realistische actie, het andere moment valt pijnlijk duidelijk op hoe laag de resolutie van de textures is en hoe houterig sommige karakteranimaties zijn. En pop-up fans kunnen hun hart ophalen, dat zie je ook genoeg. Hoe je het ook wendt of keert, het blijft een feit dat de game achterlijk slecht is geoptimaliseerd. Wat er op je scherm getoverd wordt staat niet in verhouding met wat voor hardware je er voor moet hebben. Beetje jammer.

Ondanks die schoonheidsfouten kan Arma II op momenten toch nog indrukwekkend zijn. Dat heeft te maken met het krankzinnige realisme dat de game uitademt. Nu heb ik het niet over realisme in de zin van één kogel in je nek en je ligt dood te bloeden. Dat is eerder frustrerend. Ik bedoel dat alle details van de voertuigen, wapens en uitrusting gewoon kloppen, en wanneer alles samenkomt in een hectisch strijdtoneel - compleet met laag vliegende straaljagers en al - krijg je gewoon een kippenvel. Maar ook dat ’s nachts de hemel oplicht door explosies, branden en kogelvuur is een detail dat meteen de juiste sfeer zet.

Maar zoals ik al zei, realisme in grafische details is mooi, tof, leuk. Realisme in gameplay is cool als alles goed gaat, maar vaak ook een bittere pil. Zo stond ik gedurende een missie bij een verzamelpunt in het bos, nam ik tien stappen gevolgd door gezoef, een valpartij en uiteindelijk m’n leven dat aan m’n ogen voorbij flitste. Het is natuurlijk ook wel erg realistisch dat je een sniper net buiten het bos niet hebt gezien die je vervolgens met een welgemikt schot tussen de ogen uitschakelt. Leuk is het in eerste instantie niet. Maar dat is geen minpunt, het is tenslotte een simulatie. Je moet gewoon leren voorzichtiger te zijn, de omgeving uitgebreid te verkennen en zorgen dat je dekking krijgt van teamgenoten. Lukt het dan vervolgens wel dan is het ook meteen een heel stuk meer belonend.

Doe jij alles goed dan staat een zege helaas nog niet vast, je teamgenoten kunnen je namelijk net zo goed tegenwerken als dat ze je helpen. Schijnbaar is bijna iedereen vol lof over de AI van de NPC’s, persoonlijk kan ik me er regelmatig aan storen. Zo is het gewoon vreemd dat je teamleden wel rekening met elkaar houden en met elkaar communiceren, maar dat jij actief met je commands bezig moet zijn wil je nog een response van ze krijgen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de bugs, want jongens wat zitten er daar veel van in de singleplayercampagne. Goed, nog een voorbeeld: we worden klem gezet door een stel scherpschutters, ik overleef het maar net, de medic kon me nog net redden. Vervolgens ren ik door, maar een teamgenoot van me haalt het niet. Geen probleem, denk ik bij mezelf, de medic komt ‘m wel oplappen. Helaas, er gebeurt bijster weinig, en die zwaargewonde mafketel kruipt doodleuk een vuurgevecht in. Om te voorkomen dat hij overlijdt ren ik naar hem toe, pak ik hem vast en sleep ‘m naar een muurtje om hem uit te laten rusten. Vervolgens rent de medic doodleuk langs ons heen het vuurgevecht in en uiteindelijk bloedt m’n teamgenoot dood. Mission failed, het was namelijk onacceptabel dat er iemand overleed tijdens deze missie. Ja hallo! Zeg dat maar tegen die randdebiel van een medic!

Helaas zijn er nog vele andere voorbeelden van bugs. Ik heb vastgezeten in muren, dwars door objecten heen kunnen kijken en missies niet kunnen halen terwijl ik alle opdrachten voltooid had. Mijn bak is behoorlijk snel, dus het is hooguit licht frustrerend als ik stukken opnieuw moet spelen. Maar met een doorsnee bak heb je volgens mij nog genoeg tijd om je eigen metaal te smelten, kogels te gieten en vervolgens het ontwikkelteam af te schieten. Ja, ze mogen met een joekel van een patch komen willen we meer uit de singleplayer halen dan een haat / liefde verhouding. Gelukkig zijn er nog wel heel wat andere dingen te doen die ons de ellende een beetje kunnen doen vergeten. Te weten de Armory-modus, de multiplayer en de level editor.

Persoonlijk heb ik toch het meest genoten van de Armory-modus, al is het maar omdat het een aantal dingen combineert. In deze soort van training kun je alle wapens, voertuigen, eenheden en facties uitproberen. Maar dan moet je ze wel eerst vrijspelen. Dit doe je in diezelfde Armory-modus. Volg je het nog? Stel je hebt dus een lijst met voertuigen, maar op een klein vliegtuigje na is alles nog gelocked. Dan ga je met dit vliegtuigje lekker zitten klooien in een enorm gebied, en om de zoveel tijd ontvang je een willekeurige uitdaging. Ga zo snel mogelijk van punt a naar punt b, dood alle tegenstanders, blijf uit de klauwen van... ga zo maar door. Iedere uitdaging die je succesvol afrondt levert weer punten op waarmee je dan weer nieuwe wapens en voertuigen vrijspeelt. Niet alles is hierbij al te serieus, je kunt er namelijk ook voor kiezen om Armory als een geit of haan te spelen. Ik kan je zeggen dat uit de handen van een pelsjager blijven nog lastiger is dan je zou denken. Meeehhh...