Wolfenstein

Recensie | -

De Tweede Wereldoorlog is in volle gang en hoewel de Duitsers nog grote gebieden van Europa bezetten, is de opkomst van de geallieerden niet meer te ontkennen. Heinrich Himmler, de na Hitler meest gevreesde Nazi en tevens leider van de SS ontgaat dit ook niet. Om te voorkomen dat Nazi-Duitsland de oorlog zal verliezen doet Himmler en zijn SS onderzoek naar een mysterieuze kracht, de Zwarte Zon genaamd. Wanneer de Nazi’s deze bovennatuurlijke kracht leren te beheersen acht Himmler het Derde Rijk onoverwinnelijk.

De Zwarte Zon

De kracht van de Zwarte Zon is niet zomaar uit de lucht gegrepen. De Nazi’s gebruikten het symbool van de Zwarte Zon (Schwarze Sonne) in hun mystieke propaganda. Heinrich Himmler had niets met de gevestigde religies zoals het Christendom. Hij zag liever de pre-Christelijke tijden herleven. De zon werd door Himmler als het grootste bewijs voor een God gezien. Hij huurde zelfs kasteel Wewelsburg om te gebruiken voor zijn propaganda. Daar werden nieuwe SS-ers opgeleid en de overleden SS-ers kregen er hun laatste rustplaats. In de grote toren van het kasteel liet hij het symbool van de Zwarte Zon in mozaïek leggen. Het symbool heeft twaalf ‘spaken’, evenveel als het aantal gasten aan de ronde tafel in de grote toren. Himmler was gefascineerd door het verhaal van de Ridders van de Ronde Tafel van Koning Arthur. Hijzelf was overigens de dertiende aan de tafel. Ach, altijd eentje meer moet hij gedacht hebben.

Wolfenstein start met een scene waarin speciaal agent B.J. Blazkowicz undercover is op de Tirpitz, het grootste slagschip wat de Duitsers destijds bezaten. Op het schip ontdekt hij een soort artefact wat in combinatie met kristallen verschillende krachten kan oproepen. Eenmaal weer terug op de basis laat Blazkowicz het mysterieuze ding onderzoeken. Het blijkt een ‘Thule Medallion’ te zijn. Het artefact maakt gebruik van kristallen die alleen in het Duitse dorpje Isenstadt te vinden zijn. Dat wordt dan ook de bestemming van Blazkowicz’ volgende missie.

Als speler begin je in Isenstadt en het hele spel door zal dit dorpje fungeren als een soort portaal tussen de verschillende gebieden. Je krijgt je missies van het plaatselijke verzet. Na het ontvangen van de eerste paar missies ontdek je dat er niet één maar meerdere ‘Thule Medallions’ zijn. Zodra Blazkowicz er één te pakken krijgt, krijg je de ‘Veil’ tot je beschikking. De Veil is een soort subwereld waarin je beschikt over uitzonderlijke krachten. Afhankelijk van hoeveel kristallen je hebt kan je de vijanden laten oplichten, de tijd vertragen, een schild om je heen plaatsen en je wapen krachtiger maken. De krachten zijn niet te combineren, je zult dus keuzes moeten maken. Ook kan je je niet oneindig lang in de Veil begeven. Deze is namelijk verbonden aan een energiemetertje wat langzaam leegloopt. Er zijn echter zat plaatsen om je Veil-krachten weer op te laden.

Zo’n subwereld betreden is natuurlijk leuk. Maar met al die vijanden om je heen begin je niets zonder wapens. Gelukkig beschikt B.J. over een redelijk arsenaal aan vuurwapens. Zowel de klassieke wapens zoals de MP40 en Kar 98, als de sciencefiction-blaffers zijn aanwezig. Tijdens elke missie is er hier en daar goud te vinden, wat je kan besteden op de Zwarte Markt. Hier kan je upgrades voor je wapens of voor de krachten van de Veil aanschaffen. Het verschil na zo’n upgrade is duidelijk te merken. Het is dus aan te raden om op zoek te gaan naar die zakken met goud, al stroomt zelfs dan het geld niet keihard binnen. Je zult dus keuzes moeten maken.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet heel veel van Wolfenstein verwachtte. Maar tot mijn verbazing speelt het spel heerlijk weg. De besturing is solide en heeft wel wat weg van de Call of Duty-serie. Helaas ziet het er mede dankzij de Doom 3-engine wat gedateerd uit, wat overigens niets af doet aan het ontwerp van de verschillende levels. Deze zijn met goed kleurgebruik en veel fantasie in elkaar gezet. Het verhaal is erg lineair en de niet-lineaire missies zijn wat saai. Toch blijft het afschieten van Nazi’s een vermakelijke, bijna verslavende bezigheid.

Wie de naam Wolfenstein hoort denkt niet alleen aan een vermakelijke singleplayer, ook op het gebied van multiplayer heeft de franchise een naam hoog te houden. De gratis multiplayertoevoeging van het vorige deel (Return to Castle Wolfenstein) was en is nog steeds zeer populair. Kort samengevat bevat de multiplayer drie verschillende modi, namelijk Team Deathmatch, Objective en een variant op Objective met tijdslimiet. De opzet van deze modi spreekt voor zich, maar het leuke is dat je ook kunt kiezen te spelen met verschillende klasses, zoals Soldier, Medic en Engineer. Elke klasse maakt gebruik van een eigen set wapens en mogelijkheden van de Veil.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Wolfenstein is erg vermakelijk. Het doet weinig nieuws en er zijn tig spellen die er beter uit zien, maar wat Wolfenstein doet, doet het goed. Over het geheel gezien komt de game helaas te kort om als regelrechte topper beoordeeld te worden, maar in de stilte voor het altijd mooie najaar is Wolfenstein misschien wel hét spel om de tijd te verdoen.

8-
  • Solide besturing
  • Ontwerp van de levels
  • Mogelijkheden zoals de Veil en het upgraden van je wapens
  • Grafisch wat gedateerd
  • Multiplayer kent maar acht maps

Plaats een reactie


X
Lees meer over Wolfenstein: