Soulcalibur: Broken Destiny

Het wil nog wel eens gebeuren dat twee games die behoorlijk in hetzelfde straatje vallen ook nog eens gelijktijdig uitkomen. Zo hebben we dat elk jaar met FIFA en PES, maar die zoeken elkaar in dat opzicht expres op. Veel toevalliger was de situatie met PROTOTYPE en inFamous, waar verschillende media de strijd soms letterlijk lieten uitvechten in artikelen. Het meest recente voorbeeld wordt echter gegeven door Dissidia : Final Fantasy en Soulcalibur: Broken Destiny. Wellicht voor de meesten iets minder bekend, aangezien het hier gaat om PSP-titels, maar dat maakt de strijd niet minder groot. Jelle was al erg enthousiast over Dissidia en nu is ook Soulcalibur: Broken Destiny aan de beurt om beoordeeld te worden.

Het eerste dat opviel toen ik aan de slag ging met Soulcalibur: Broken Destiny was de enorm gepolijste look. Het gehele uiterlijk van de game ziet er simpelweg erg verzorgd uit. Animaties zijn vloeiend, vechtomgevingen doen levendig aan en ontstijgen op grafisch vlak soms de kracht van de PlayStation 2. Waar God of War: Chains of Olympus de lat erg hoog legde, weet Soulcalibur dit niveau toch bijna, zoniet geheel, te evenaren.

De link met God of War wordt nog om een andere reden gelegd. Eén van de speelbare gastpersonages is namelijk Kratos, wat echt een meesterlijke zet is van de ontwikkelaar. Er geeft bijna niks zoveel voldoening als het aan elkaar koppelen van de brute moves waarover Kratos beschikt. In het algemeen zijn alle 29 personages stuk voor stuk unieke vechters en zeer goed uitgewerkt. Het scala aan technieken, bewegingen en andere trucs is zo uitgebreid dat geen enkel personage aanvoelt als de ander.

De verschillende modi voelen echter toch een stuk inspiratielozer aan. De keuze voor de modi vind ik nog wel het vreemdst. Quick Match, The Gauntlet, Trials, Versus en Training zijn de beschikbare modi waarvan elke voor zich spreekt behalve The Gauntlet. Hierin doorspeel je een soort verhaal, waarbij de meeslependheid ver te zoeken is gedurende eigenlijk het hele verhaal. Er wordt zelfs van tevoren gewaarschuwd dat het gehele verhaal los staat van het Soulcalibur-universum. Dit maakte mij al een beetje sceptisch over deze modus, maar ik gaf het toch een kans. Jammer genoeg was de voorgaande waarschuwing niet eens de grootste afknapper, want de modus zelf valt nog wel het meeste tegen. Je doorspeelt telkens korte opdrachten die samen een missie vormen. Zodra alle opdrachten gehaald zijn, komt de volgende missie vrij. Deze opdrachten zijn alleen zo saai en simpel, omdat het gros inhoudt dat je enkel hoeft te verdedigen om vervolgens terug te meppen, dat je deze variant al snel aan de kant schuift. In plaats van The Gauntlet had ik liever een echte verhaalmodus gezien.

En dat is jammer, aangezien Soulcalibur op bijna alle andere fronten erg goed scoort. Zo is de Character Creation-modus weer erg leuk en kun je alle verschillende personages naar lieve lust aanpassen wat betreft wapens, kledij en kleuren. De korte laadtijden helpen ook zeker mee aan de meerwaarde van Soulcalibur, aangezien je zo op elk moment ermee aan de slag kunt. Daarnaast ziet ook de mogelijkheid om via ‘Ad hoc’ tegen elkaar te kunnen spelen er leuk uit, mede dankzij de statistieken die worden bijgehouden over alle tegenstanders waar je tegen hebt gespeeld. Klein puntje van kritiek is wel dat enkele online-opties niet hadden misstaan, maar gezien de capaciteiten van de PSP niet direct onbegrijpelijk bij zo’n reactiegevoelig spel als Soulcalibur.

Leuk en aardig allemaal, die extraatjes die het spel allemaal kent, maar het sterkste punt heb ik expres voor het laatst bewaard. Niet geheel zonder reden, aangezien het gelukkig ook het belangrijkste punt van een beat ‘em up is. Het gevechtssysteem is namelijk bijna fabelachtig goed. De controle die je over je vechter hebt is erg groot, en dat verraste me voor een PSP-spel. Waar ik bij sommige spellen die met behulp van die vierpunts-toetsen worden bediend nog wel eens in de war raakte, heeft dat probleem zich bij Soulcalibur: Broken Destiny geen enkele keer voorgedaan. Daarnaast is het tactische aspect gewoon zeer goed uitgewerkt. Met button bashen zul je geen wedstrijd winnen en het tijdig afwisselen van afweren en aanvallen is een must. Dit soort dingen maken van Soulcalibur: Broken Destiny inhoudelijk gewoon een enorm goede vechtgame, waarbij vooral de modi een smet zijn op het totaalplaatje.