Colin McRae: DiRT 2

Recensie | -

De afgelopen maanden waren zwaar. Dat weet ik. Al die zon, de warmte en het gebrek aan grote games. Het was moeilijk. Sommigen hebben de ‘droogte’ maar net overleefd, maar er is hoop. Er komen regendruppels uit de lucht, de tempratuur zakt en wij gamers kunnen weer zonder al te veel moeite achter onze televisies en beeldschermen kruipen, om daar de magie van games te kunnen beleven. Batman luidde het seizoen in en nu wordt daar met Colin McRae: DiRT 2 een fantastisch vervolg aan gegeven.

Het lag met het goede gevoel van het eerste deel in de lijn der verwachtingen, maar toch is het goed om te weten dat deze tweede DiRT echt heel erg sterk is geworden. Daarvoor zijn meerdere redenen aan te geven. De eerste die binnenschiet is het visuele plaatje. Meerdere mensen zijn ons testhok binnengelopen met de opmerking ‘wow, dat ziet er echt goed uit’. Dan hebben we het niet over mensen die dat bij elk spel zeggen, maar om hele kritische spelers, gamers die graphics zeer belangrijk vinden. Ze hebben gelijk. DiRT 2 geeft een nieuwe dimensie aan smerig. Nog nooit heb je een rallyauto zo smerig kunnen maken.

Hierop aansluitend is het schadesysteem, wat in het eerste deel al heerlijk was, net even wat gedetailleerder. In het begin zul je enorm veel plezier beleven aan het slopen van jouw bolide, waarbij de metalen stukken je om de oren vliegen. En dan heb ik het nog geen eens gehad over de fantastische lichteffecten, het opspattende water, de sporen die jouw wielen achterlaten en het racegevoel. Als jij met honderd kilometer per uur over de nauwe wegen van Kroatië scheurt, dan voel je jouw hartslag in de keel.

Die hartslag is hoog, maar minder hoog dan bij het eerste deel. Dat komt absoluut niet door de kwaliteit, maar door de toevoeging van de flashback. Dit foefje kennen we van GRID en het geeft spelers de mogelijkheid om bij een gemaakte fout de tijd terug te spoelen, om het de keer daarop wel goed te doen. Dat is een stuk relaxter dan het opnieuw starten van een race als je vijfhonderd meter voor de finish een fatale crash maakt (zie Jelle’s race in L.A. – red.). Ik ben dan ook zeer gelukkig met deze toevoeging en van mij mag elke racegame dit principe implementeren. Afhankelijk van de door jou gekozen moeilijkheidsgraad krijg je een aantal van deze flashbacks tot jouw beschikking, dus de speler mag zelf bepalen hoe moeilijk hij het zichzelf wil maken.

Minder tevreden ben ik over de hoeveelheid content die deze tweede DiRT aanbiedt. Er zijn voor mijn gevoel minder banen om over te racen en ook het aanbod van racewagens is minder groot. Voor de puristen is dat natuurlijk vervelend, maar ik had niet het gevoel dat ik iets tekort kwam. Aan het begin van het spel ben je heel erg druk met het vrijspelen van nieuwe gebieden en de daarbij behorende races, terwijl de latere races meer uitdaging bieden, waardoor je sneller geneigd bent die races opnieuw te doen. In de praktijk was ik dan ook een groot aantal uren zoet met de singleplayer.

En het vermaak daarbij was groot, omdat de opzet van de carrière uitstekend is. Je begint als onbekende coureur, die een naam voor zichzelf moet maken. Je krijgt daarbij de beschikking over een rallywagen die ooit eigendom was van wijlen Colin McRae en daarmee rijd je de eerste races. Voor elke uitgereden race verdient de speler experience en geld. Zelfs als de speler op de laatste plek eindigt, wordt hij beloond, maar dan natuurlijk minder royaal. Met de experience stijg je in levels en speel je de eerdergenoemde nieuwe gebieden vrij.

Opvallend aan DiRT is dat het echte rallygevoel minder aanwezig is. Naar mijn mening hadden er iets meer klassieke point-to-point-races in mogen zitten, waarbij je tegen de tijd van de andere spelers strijdt. In plaats daarvan is de nadruk duidelijk gelegd op het tegelijkertijd racen, waarbij de speler met zeven tegenstanders op de baan vecht om de eerste plaats. Dat is uiteraard erg leuk, maar dit kennen we uit elke andere racegame en voelt daardoor, op het glijden over het circuit na, weinig bijzonder aan. Zie het als een GRID, met het bijbehorende spektakel, in de modder. Een fantastische ervaring, maar wel een duidelijke andere weg.

Die andere weg maakt de game overigens wel een stuk geschikter voor online. De eerste DiRT kon dat ook, maar laten we eerlijk zijn, rijden tegen spoken is geen hol aan. In DiRT 2 vecht je gewoon met acht man tegelijkertijd online uit wie de beste is en de online modus doet precies wat je er van verwacht. Er is weinig lag, het loopt allemaal soepel en er zit net als in de singleplayer een levelingsysteem in. Het enige waar je als purist over kunt klagen, is dat een beuk van achter in de eerste bocht je race verpest. Ik heb daar ‘helaas’ weinig ervaring mee, omdat ik meestal degene was die de concurrentie er uitbeukte (gnagna).

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Colin McRae: DiRT 2 is een prachtig product geworden. De game heeft het ouderwetse rallygevoel een klein beetje verlaten en de nadruk op spektakel gelegd. Als purist vind ik dat een klein beetje jammer, maar ik heb wel enorm van de game genoten. Het ziet er fantastisch uit, het heeft een perfect racegevoel en dankzij de flashback hoef je nooit meer een race vijfhonderd meter voor het einde opnieuw te doen. Een must-have voor elke raceliefhebber.

9
  • Visuele pracht
  • Schadesysteem
  • Levelsysteem
  • Flashback
  • Rallygevoel minder aanwezig

Plaats een reactie


X
Lees meer over Colin McRae: DiRT 2: