Metroid Prime Trilogy

Tijdens het 64-bit tijdperk werd de ene na de andere langlopende serie naar 3D vertaald. Nintendo bracht het er succesvol vanaf met onder andere Mario 64 en Ocarina of Time, maar een andere bekende serie van de grote N, Metroid, kreeg dezelfde behandeling pas ten tijde van de GameCube. Het was het lange wachten gelukkig helemaal waard, helemaal doordat de game in de transformatie naar 3D oude elementen goed combineerde met een zekere grafische pracht en sfeer die je alleen ziet in de beste moderne games.

In 2007 verscheen het voorlopige laatste deel in de Metroid Prime-trilogie op de Wii, maar toch hoeven we niet te treuren over het feit dat de avonturen van Samus en het kwaadaardige goedje Phazon voorbij zijn. Nintendo is namelijk zo vriendelijk geweest om de drie games opnieuw uit te brengen, gebundeld op een enkele disc. De grootste verandering? De eerste twee games hebben dezelfde Wii-besturing meegekregen als deel drie, Corruption. De uitdrukking waar voor je geld is zelden zo goed van toepassing geweest.

Iedereen die één van de drie games nog nooit heeft mogen ervaren, staat heel wat moois te wachten. Hoewel ieder deel behoorlijk wat van de andere twee verschilt, zijn er aantal onderdelen die in ieder spel zijn terug te vinden. Zo gaat het met name in Metroid Prime één en twee (Echoes) om grote open werelden waarin je steeds weer toegang krijgt tot nieuwe gebieden door power-ups te vinden. Naast verkennen hou je jezelf als de intergalactische premiejager Samus Aran ook bezig met het scannen van de omgeving, om zo meer van het achtergrond verhaal mee te krijgen, en los je puzzels op. Minstens zo belangrijk is de actie die doormiddel van de Wii-besturing meer de kant van een First -Person Shooter op leunt. Vijanden kunnen makkelijker in beeld gebracht worden door op ze te locken zodat ze, gecentreerd in beeld, beter kapot te schieten zijn.

De eerste Metroid Prime, die in 2003 uitkwam, ziet er naar huidige maatstaven nog steeds prima uit en is voor de kenners een waar eerbetoon aan Super Metroid. De gebeurtenissen op de door een ramp getroffen planeet Tallon IV zijn ook nu nog net zo meeslepend en mysterieus als al die jaren geleden. Metroid Prime was tevens één van de eerste games die je geen verhaal door te strot duwde maar je zelf de vrijheid gaf om de omgeving en daarmee speciale logs van het uitgestorven Chozo-ras te lezen die uit de doeken doen wat er precies met de planeet gebeurd is.

Het tweede deel, Echoes is echter een stuk complexer en daardoor ook meteen een stuk moeilijker. Het toneel is deze keer de planeet Aether die een zelfde soort lot heeft ondergaan als de wereld uit deel één. De eens zo paradijselijke planeet is in twee dimensies gescheurd waartussen Samus zich begeeft. De donkere kant is met zijn giftige atmosfeer bepaald geen plek om lang te blijven hangen, waardoor je jezelf in deze wereld voornamelijk van de ene veilige plek naar de andere begeeft. Deze beacons moeten in sommige gevallen eerst nog geactiveerd worden door er op te schieten, wat vaak erg benarde situaties oplevert. Tel daarbij ook nog eens op dat de nieuwe wapens niet meer beschikken over een oneindige voorraad munitie en je hebt te maken met een pittig geheel. Het niveau van de eindbazen is na veel klachten op het origineel gelukkig een beetje naar beneden geschroefd.

Het derde deel heeft een klein beetje te kampen met een identiteitscrisis: voice-overs, cutscenes en net iets te epische muziek maken dat deze game een beetje een raar figuur slaat in de trilogie. Dat neemt echter niet weg dat Corruption fantastisch speelt en een aantal behoorlijk creatieve toepassingen kent van de Wii-controller. Minder tof is het feit dat het niet echt meer gaat om één grote open wereld, maar om een serie door catastrofe getroffen planeten waar Samus met haar ruimteschip tussen reist.

Nu de Metroid Prime Trilogie mooi gebundeld bij elkaar gebracht is, heeft eigenlijk niemand meer een echt geldig excuus om deze games geen kans te geven. De besturing is na even wennen geen obstakel meer en de kleine technische verbeteringen zorgen voor een nog soepelere ervaring. De laadtijden zijn bijvoorbeeld tot het minimale teruggebracht. Extra’s zoals het in-game Achievement- systeem uit deel drie zijn nu in alle delen doorgevoerd, zodat je door eindbazen te verslaan artwork en muziek uit de game vrijspeelt. Voor de rest hebben de games weinig veranderingen ondergaan. Het was misschien prettig geweest als het scansyteem uit deel twee en drie ook was overgedragen naar één en ook de kleine irritaties die in de originele games al terugkwamen, zoals het soms tot in het extreme opgerekte backtracken, kunnen af en toe best vervelend zijn. Dit zijn echter kleine en eigenlijk ook behoorlijk oude smetjes op het nog steeds prachtige geheel.