Resident Evil 5

Ik heb nogal moeite met spellen waarbij de releasedatum per platform verschilt. Een tijdsbestek van hoogstens een maand of twee zou nog wel kunnen, maar in het geval van Resident Evil 5 voelt het wel erg als mosterd na de maaltijd. Het is ruim een half jaar geleden dat het spel uitkwam op de spelcomputer en nu dan eindelijk de PC aandoet.

Een hele hoop plus- en minpunten aan Resident Evil 5 zou je linea recta uit Joey’s recensie kunnen halen, waarbij het minpunt van de offline co-op logischerwijs vervalt. Ik zou nu dus eigenlijk die recensie kunnen overschrijven, aangezien alles wat daarin staat vermeldt ook van toepassing is op de PC-versie van Resident Evil 5. Als lezer zit je daar natuurlijk niet op te wachten en daarom gaat deze recensie in op de verschillen met de console-versie.

En daar zijn er een aantal van waar je niet omheen kunt. Op visueel vlak zag Resident Evil 5 er een half jaar geleden al fenomenaal uit, maar de PC toont aan hier nog een schepje bovenop te kunnen doen. De grafische pracht en praal maakt de game op bijna alle gebieden intenser. Tussenfilmpjes tonen zich nog filmischer, gevechten lijken realistischer, tot zover het neer knuppelen van zombies met gemuteerde virussen dat toelaat, en de omgevingen doen nog sfeervoller aan.

Daarnaast is de besturing erg goed overgezet. Je bestuurt Chris Redfield met de, tot standaard gebombardeerde, WSAD-toetsen en de muis. Deze combinatie werkt meer dan naar behoren en voelt zeker niet minder aan dan als met een 360-controller, wat natuurlijk ook gewoon mogelijk is. Er zijn zelfs punten waarop ik de PC-besturing prefereer boven de besturing met de controllers. Het kiezen van andere voorwerpen uit de inventory is namelijk zeer belangrijk in Resident Evil 5, ook tijdens gevechten. Waar je voorheen een menu moest openen om vervolgens het gewenste voorwerp te selecteren kun je dat nu simpelweg doen met de numerieke toetsen. Zo ruil je een shotgun in voor een sniper en vice versa.

Op het gebied van extraatjes ten opzichte van de console-versie scoort Resident Evil 5 een stuk minder. Er zijn geen extra chapters in de verhaalmodus; het verschil merk je pas na het uitspelen van het verhaal. Op dat moment komen er namelijk twee unieke outfits voor Chris en Sheva beschikbaar. De extra ‘No Mercy’-modus is al iets vermakelijker. Deze variant is bijna gelijk aan de Mercenaries-modus, maar kent ongeveer drie keer zoveel zombies. Voor diegene die gemist heeft wat deze modus precies inhoudt, een korte samenvatting: Mercenaries is een spelvariant waarbij je constant belaagd wordt door zombies en het enkel doel is om ze af te maken. Vooral leuk voor de echte die-hards, maar de framerate kakt toch wel erg in als er veel zombies op je beeldscherm staan.

Er is echter nog een kleine kanttekening te maken: de laadtijden. Vrees niet, ze zijn niet onmenselijk lang, maar toch wel van dergelijke duur dat ze op de zenuwen gaan werken. Het probleem is dat niet precies kunt voorspellen wanneer zo’n laadtijd verschijnt. De ene keer open je een deur en begint het systeem te laden, terwijl het ook ergens in een open ruimte kan zijn omdat er een filmpje moet worden ingestart. Gelukkig is er voor de personen die het verhaal van de voorgaande delen hebben gemist nog wel wat te doen. Elke keer dat er namelijk weer zo’n laadscherm verschijnt, is er ook een stukje tekst te lezen over alles wat voorging in Resident Evil. Dit neemt natuurlijk niet weg dat de laadtijden het spelplezier telkens onderbreken. Gelukkig is Resident Evil 5 dat wachten zeker waard.