WET

Recensie | -

Rubi werkt voor geld. In dit opzicht lijkt ze vrij normaal. De manier waarop ze haar geld verdient trekt echter wel de aandacht. Ze werkt in haar vrije tijd namelijk in niet achter de kassa van de buurtsuper, ze is ook geen automonteur en nee, ze zit zelfs niet achter de ramen op de Oudezijds Achterburgwal te Amsterdam. Rubi verdient haar geld als ijskoude en acrobatische killer en in WET mag jij met haar aan de gang.

Het zou te kort door de bocht zijn om Rubi te omschrijven als simpele huurmoordenares. Dit blijkt al snel in de proloog, waarin Rubi jacht maakt op een gestolen koffertje. Zij is ingehuurd om dit koffertje te bemachtigen en op de weg naar dit doel wordt snoeihard schiet- en zwaardgeweld niet vermeden. Rubi is dan ook een rasechte massamoordenares die zich laat inhuren voor de lastigste karweitjes. In dit specifieke geval van de proloog gaat het om het terugkrijgen van een gestolen hart, om zo een invloedrijke topcrimineel in leven te houden. Hiervoor waagt Rubi zich onder andere in een fenomenale achtervolgingsscène op de Golden Gate Bridge te San Fransisco, waarmee we voor de echte start van de game al direct een hoogtepunt te pakken hebben.

Artificial Mind and Movement

Het valt de ontwikkelaar A2M, wat staat voor Artificial Mind and Movement, te prijzen dat ze met WET een ambitieuze weg zijn ingeslagen. Voorheen was deze Canadese studio namelijk vooral bezig met het verzorgen van ports. Zo komt de PlayStation 2-versie van Mercenaries 2 uit hun stal in Quebec en gaan ze nu ook aan de slag met Dante's Inferno voor de PlayStation Portable. Met WET hebben ze dus eindelijk hun eigen grotere game te pakken, en ik zie absoluut potentie genoeg om deze weg voort te zetten. Wellicht dat we dan over twee jaar allemaal wachten op die vette najaarstopper van A2M.

Na de proloog krijgen we te maken met de hoofdfilm: Rubi krijgt een opdracht van de topcrimineel die ze in de proloog wist te redden en raakt daarmee verzeild in een wirwar van familieproblemen en wraak. Interessant, maar waarschijnlijk haal je meer plezier uit het koppelen van stunts en het neerknallen van de tegenstanders op een zo kunstig mogelijke manier. Dit is, behalve dat het er vet uit ziet, ook nog eens bijzonder gunstig voor Rubi's persoonlijke voortgang. Hoe grotere kettingreacties je in gang kunt zetten, hoe meer ervaringspunten Rubi krijgt waarmee ze haar moves en wapentuig kan verbeteren.

Het vrijelijk rondspringen en duiken brengt ook een negatieve kant met zich mee. Hoe stoer het allemaal ook voelt, je zult zeer regelmatig blijven doorrollen tegen een muur aan of op hetzelfde punt blijven sliden. Kortom, soms kloppen de animaties en interactie met de omgeving niet. Dit ziet er gewoon heel erg slordig uit en had absoluut niet gemogen in een game waar deze handelingen de hoofdmoot vormen.

Gelukkig zijn er de woede-uitbarstingen van Rubi die hier een aantal keer de aandacht vanaf weten te leiden. Hoe stoer de heldin ook mag zijn, tegen een spatje bloed op haar gezicht kan ze absoluut niet. Wat dan volgt is een uitzinnige hoofdpersoon die losgeslagen door een soort rode cel-shaded omgeving stormt en alle vijanden het graf in trapt. Vooral het gehak met haar zwaard zal je een brede grijns op je gezicht bezorgen, aangezien de bloedspetters op mooie wijze in het rond vliegen.

Helaas is de game buiten deze woede-uitbarstingen niet zo mooi. Er zit weinig detail in veel van de personages en de voertuigen die her en der verspreid zijn, zien er last-gen uit. Gelukkig heeft de ontwikkelaar nog een geinig foefje achter de hand. Door het beeld fladderen filmkorrels, waardoor WET het gevoel van een slechte jaren zeventig B-film naar boven brengt. Het past perfect bij het toch al overdreven stijltje van de game, maar verhullen dat de game er niet denderend uitziet, dat doet het niet.

Hoewel WET op een aantal punten fantastisch uit de bus komt rollen (vooral qua stijl), moet ik bekennen dat op den duur de herhaling toch wat toeslaat. De missiestructuur begin je op den duur wel door te krijgen en steeds doe je eigenlijk hetzelfde. De woede-aanvallen zorgen voor wat variatie, maar het is dan toch een dooddoenertje dat mijn favoriete hop-van-auto-naar-auto-scène gewoon nog een keer doodleuk herhaald wordt. O ja, en dat einde, laten we het daar maar niet over hebben, want toen was het vaatje inspiratie blijkbaar helemaal leeg bij de ontwikkelaar. Toch is WET een vermakelijke game, want op je knieën in slow motion bloed tegen het behang laten spatten, blijft leuk.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

WET heeft fantastische punten, maar wordt helaas ook geplaagd door irritante onvolkomenheden. Het is echt ontzettend vet om met Rubi door de levels heen te springen en tegelijkertijd vijanden kapot te knallen, maar vanwege gebrekkige interactie met de omgevingen rolt onze stoere chick nog wel eens onnodig lang door tegen een muurtje. Ook ziet de game er niet bijzonder mooi uit, al wordt dit nog deels verbloemd door het B-filmstijltje. Op den duur begint WET zichzelf te herhalen en richting het einde van de game slaat het copy-paste-werk flink toe. WET is absoluut een toffe game, maar wel eentje die je uit de budgetbak moet vissen.

7
  • Woede-uitbarstingen
  • Ontwikkeling Rubi
  • Acrobatisch knallen
  • Spectaculaire passages
  • Gebrekkige interactie met omgeving
  • Niet bijzonder mooi
  • Valt in de herhaling

Plaats een reactie


X
Lees meer over WET: