Halo 3: ODST

Recensie | -

Halo 3: ODST is geen Halo 3. Dat was eigenlijk al duidelijk toen het op de Tokyo Game Show werd aangekondigd en werd op de E3 nog eens benadrukt tijdens de Microsoft persconferentie, waarbij de game tussen neus en lippen door wat aandacht kreeg. De game is duidelijk minder belangrijk dan Halo 3 en vertelt dan ook een ander verhaal.

In ODST ben je niet Master Chief, maar krijg je te maken met een geheel team. Deze Orbital Drop Shock Troopers zijn op de Spartans na zo’n beetje de sterkste militairen aan de kant van de UNSC en worden bij de meest gevaarlijke missies gebruikt. In het spel draait het allemaal om de slag rond Mombasa, een level dat we uit Halo 3 kennen, maar waarvan je alleen de kapotgeschoten stad hebt gezien. ODST start aan het begin van de slag en daardoor leer je hoe de Covenant aanviel.

Bij het begin van de slag gaat het gelijk al mis. Terwijl de ODST-eenheden vanuit hun luchtschepen in pods naar de grond worden afgeschoten, springt een Covenant-schip in een cyberwarp weg. Dit veroorzaakt een grote EMP-schok, waardoor de apparatuur in de pods van de ODST-eenheden onbruikbaar wordt en de arme zielen neerstorten. Er is bovendien geen communicatie meer tussen de militairen, waardoor iedereen op zichzelf is aangewezen.

In de game kruip je in de huid van meerdere personages, waarbij de Rookie de hoofdrol speelt. Hij is het groentje van de groep en het kan ook niet anders dan dat hij bij de crash bewusteloos raakt. Een paar uur later, als het donker is geworden, wordt hij pas wakker en merkt hij dat hij alleen is in een stad vol Covenant-troepen. Natuurlijk laat hij het hier niet bij zitten, een groentje geeft niet zomaar op. Via zijn nog werkende apparatuur komt hij achter de locatie van verschillende beacons. Voor hem zit er dus maar één ding op: een weg door de stad banen om zo op zoek te gaan naar informatie.

Deze aanpak levert drie grote verschillen op ten opzichte van Halo 3. Ten eerste is het donker, waardoor je gebuik kunt maken van een night vision-optie, die vijanden rood laat omlijnen en je de mogelijkheid geeft hen te verrassen. Dat is nodig ook, want de tweede verandering is dat de Rookie niet zo’n stoer pak als de Master Chief heeft en vanzelfsprekend kwetsbaarder is. Als hij te veel kogels om zijn oren krijgt, dan wordt hij moe en in die status kan er levenskracht van zijn healthbalk worden afgeschoten. Deze healthbalk is niet aan te vullen door te schuilen, maar enkel door het oppakken van healthpacks.

Het derde verschil zit hem in de grote stad, waarin je vrij rond kunt lopen en waarin meerdere wegen naar een beacon leiden. Door de stad te verkennen, kun je toffe wapens vinden of audiotapes bemachtigen, die je meer vertellen over hoe de burgers reageerden op de aanval. Op zich wel geinig, maar in de praktijk liep ik gewoon een rechte lijn naar de beacon toe, om daar een flashback te activeren.

Die flashbacks zijn het meest interessant. Hierin kruip je telkens in de huid van een ander lid van het team en zie je hoe zijn of haar reis verloopt. Bovendien kom je hierdoor in steeds andere gebieden en heb je te maken met andere stukjes gameplay, die overigens wel erg herkenbaar zijn uit de andere Halo-spellen. Dat betekent dus dat er in Warthogs gescheurd mag worden, dat er stukjes zijn waarbij een sniper handig is en uiteraard ook dat er heel veel door gangetjes gerend mag worden. Zoals ik al zei: erg herkenbaar.

Die herkenbaarheid geeft helaas een dubbel gevoel. Aan de ene kant schept het een warme band van vertrouwdheid, maar aan de andere kant is ODST hierdoor ook een herhalingsoefening in een andere verpakking. Natuurlijk is de setting anders, heb je te maken met kwetsbaardere personages en moet je gebruik maken van andere tactieken omdat je geen dual wielding kunt hanteren. Maar aan de andere kant zijn het dezelfde vijanden, de zelfde soort levels en, tot overmaat van ramp, dezelfde graphics.

Dat laatste klinkt misschien gek, want ik vond de visuele prestaties van Halo 3 behoorlijk goed. Bedenk echter wel dat we nu twee jaar verder zijn en de engine geen pixel vooruit is gegaan. Ook heb je nu meer te maken met personages van vlees en bloed en de character models daarvan zijn spuuglelijk. De lichteffecten en de physics maken wel iets goed, maar een mooie game is Halo 3: ODST niet te noemen.

Verhaaltechnisch is de game ook niet je van het. Oké, het verhaal van de serie is nooit even uitgebreid als in een RPG geweest, maar het idee dat je de wereld aan het redden was, maakte veel goed. Nu begint het verhaal uitstekend en lijkt het alsof de verhaallijnen prachtig in elkaar overlopen, maar na een paar uur blijkt dat er meer gaten in zitten dan je in een vijand kunt schieten en het geheel als los zand aan elkaar hangt. En oh ja, je hebt het verhaal ook nog eens binnen een uur of vijf uitgespeeld.

Halo: Reach

Kopers van Halo 3: ODST mogen rekenen op een uitnodiging voor de Halo: Reach-bèta. Dit kunstje heeft Microsoft eerder uitgevoerd met Crackdown, waar men de Halo 3-bèta bij stopte. Het is echter nog onbekend wat we precies van die bèta mogen verwachten, want van Halo: Reach weten we op dit moment erg, heel erg weinig.

Kortom: behoorlijk veel minpunten en als ik nu de recensie zou afsluiten, dan zou het een krappe voldoende zijn geworden. Gelukkig zijn er tegenover deze minpunten ook nog een groot aantal pluspunten te zetten. Zo is het erg prettig dat de game coöperatief gespeeld kan worden. Missies online opnieuw spelen met je vrienden zorgt er gewoon voor dat je langer bezig bent en de intelligentie van de tegenstanders zorgt op een hoog niveau ervoor dat je heel tactisch te werk moet gaan.

Buiten deze optie is er ook nog een speciale multiplayermodus die echt heel erg tof is: Firefight. Deze modus is vergelijkbaar met Horde uit Gears of War, kan met vier man online gespeeld worden en biedt een fantastische uitdaging. Spelers worden bestookt met golven aanvallers, die telkens weer sterker worden. De spelers hebben een aantal levens en moeten proberen zoveel mogelijk punten te verzamelen, door vijanden op een mooie manier af te maken. Het begint allemaal onschuldig, maar na een paar waves wordt het al pittig en ben je jezelf en jouw medespelers flink aan het opjutten. Heel erg cool dus.

Tot slot zit er ook nog een extra DVD bij, waarmee je de multiplayer van Halo 3 kunt spelen. Hierdoor heb je toegang tot alle verschillende map packs die er tot nu toe uit zijn gekomen. Klinkt heel netjes, maar de echte Halo-fan heeft deze multiplayer natuurlijk al jaren gespeeld. Voor hen is dit dus niet zo heel erg interessant. Veel Halo-fans hadden waarschijnlijk liever gehad dat de game zonder deze extra DVD tegen een echte budgetprijs in de winkels was komen te liggen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Het positieve overheerst, ondanks de herhalingsfactor, dankzij de typische Halo-gameplay en de fantastische Firefight-modus. ODST is een lekker tussendoortje, maar lang niet zo episch als Halo 3. Daarvoor mist het een interessant verhaal, vernieuwende graphics en had het iets langer moeten duren. Een 7,5 is duidelijk het laagste cijfer dat we aan een game uit de Halo-serie hebben gegeven en geeft hopelijk stof tot nadenken bij Bungie met betrekking tot Halo: Reach.

7
  • Firefight
  • Coöperatieve functies
  • Kwetsbaarheid
  • Herhalingsoefening
  • Kort en slap verhaal
  • Visueel verouderd

Plaats een reactie