Risen

Vroeger, toen de mannen nog tuinbroeken droegen, een dikke snor onder hun neus hadden en een pet met hun initialen erop droegen, hoefden zij alleen maar van links naar rechts te lopen en op schildpadden te springen. Vandaag de dag hebben mannen het een stuk zwaarder. Zo zijn ze schipbreukeling en komen ze op een eiland aan dat verscheurd is door burgeroorlogen en verschrikkelijke monsters. Pech voor hen, maar geluk voor ons; anders hadden wij nooit de game Risen kunnen spelen.

Risen is een Role Playing Game uit de stallen van ontwikkelaar Piranha Bytes. Het RPG-genre is van oorsprong al geen snel genre en het duurt altijd even voordat een RPG daadwerkelijk op gang komt. Maar Risen doet hier nog een stapje bovenop door extreem langzaam op gang te komen. Dit werkt niet echt motiverend, maar zodra je jezelf hier doorheen hebt gebeten (inderdaad, als een piranha) begint er een hele toffe game.

Het avontuur begint wanneer het hoofdpersonage een schipbreuk meemaakt en aanspoelt op het eiland Faranga. Tussen de wrakstukken weet je een knuppel vandaan te halen en gewapend met dit machtige wapen ga je het eiland verkennen. Je voelt je op dat moment echt een schipbreukeling; je weet niet waar je terecht bent gekomen, laat staan dat je weet waar je heen gaat. Eenmaal aan het verkennen geslagen wordt steeds meer duidelijk over het eiland. Zo zit het vol met monsters en is de bevolking verdeeld over twee groepen: The Outlaws en The Inquisitors. Beide kom je tegen en de keuze bij wie jij je aansluit, heeft een grote impact op het verloop van het verhaal.

Keuzes kom je in Risen vaker tegen, waarbij de een belangrijker is dan de ander. Zo zul je door de ene keuze een item wel of niet krijgen, maar het kan ook voorkomen dat een keuze bepaald of je een missie wel of niet kunt doen. Deze quests komen overigens niet aanwaaien, je moet echt op zoek naar personen die hulp willen. Klein missertje is dat heel veel NPC’s vrijwel hetzelfde uiterlijk hebben en dat er maar een beperkt aantal stemacteurs is ingehuurd. Hierdoor lijkt het soms alsof je een personage al eerder tegen bent gekomen, terwijl deze eigenlijk pas net gearriveerd is op het eiland en nog een belangrijke missie voor je heeft.

Tijdens deze zoektochten moet je meer dan eens je zwaard, boog of magie gebruiken om de tegenstanders neer te krijgen. De zwaardgevechten gaan met simpele klikjes van de muis, maar hoe verder je komt, des te meer skills je vergaart, wat resulteert in betere vechttechnieken. Hierdoor wordt timing tijdens de gevechten erg belangrijk en worden de gevechten intenser en spannender. De magie is echter niet alleen voor gevechten te gebruiken. Sommige spreuken zullen tegenstanders omtoveren tot bondgenoten, of een spreuk zal er voor zorgen dat je in een klein beestje verandert en zo in geheime kerkers terecht kunt komen.

Van deze kerkers zijn er meer dan genoeg en het verkennen van het eiland zal dan ook de nodige uren in beslag nemen. Mocht je alleen geïnteresseerd zijn in het hoofdverhaal, wat overigens erg sterk in elkaar zit, dan zul je in totaal zo’n zestig uur door Faranga kunnen trekken. Ga je wel het eiland verkennen en de kerkers doorstruinen, dan kun je er nog zo’n twintig tot dertig uur bij optellen.

Waar Risen op gebied van verhaal, ontdekken en het voorschotelen van belangrijke keuzes erg goed scoort, laat de game op het grafische vlak toch het een en ander liggen. De textures en de animaties voldoen niet aan de eisen van vandaag de dag. De animaties van het hoofdpersonage zijn te vergelijken met die van de third-person view uit Oblivion. Maar waar je in Oblivion een first-person mogelijkheid had, is deze in Risen helaas niet beschikbaar.