Gran Turismo

Recensie | -

Honderden auto’s, tientallen circuits en graphics om van te smullen; het zou voor vele gamers genoeg moeten zijn om Gran Turismo tot een regelrechte topper te bombarderen. De handheldtelg van de langlopende serie zit traditiegetrouw tjokvol content, genoeg om autospotters en raceliefhebbers de komende maanden zoet te houden in de trein, het vliegtuig of waar dan ook. Toch klopt er iets niet, er mist iets.

Raar

In principe zijn alle achthonderd auto’s van Gran Turismo vanaf het begin beschikbaar – mits je uiteraard over genoeg geld beschikt – maar ontwikkelaar Polyphony heeft er om één of andere reden voor gekozen slechts vier dealers ‘per dag’ aan te bieden. Elke race die je rijdt kost zogenaamd een dag in Gran Turismo, dus na elke race bieden telkens vier andere dealers een deel van hun assortiment aan. Het kan dus voorkomen dat je acht miljoen credits bij elkaar gespaard hebt om eindelijk de Formule 1-wagen van Ferrari aan te schaffen, maar je eerst nog enkele races moet rijden om deze daadwerkelijk in de showroom terug te vinden. Een beetje raar.

Gran Turismo voor de PlayStation Portable is namelijk helemaal geen game, tenminste niet zoals wij ze hier doorgaans behandelen. Elke vorm van een spelelement ontbreekt. Waar eerdere Gran Turismo-titels altijd een uitgebreide carrièremodus bevatten, kent de PSP-versie enkel een singleplayer – treffend de “Eén speler”-modus genoemd in de Nederlandse versie – en een reeks uitdagingen.

Deze uitdagingen testen jouw rijvaardigheid en laten je kennis maken met de basis van Gran Turismo. Het begint eenvoudig met de welbekende geef-gas-en-kom-na-honderd-meter-tot-stilstand-toestanden, maar wordt al gauw interessanter wanneer je om leert gaan met verschillende vormen van aandrijving, inhaalmanoeuvres en verschillende soorten bochten. Uiteindelijk dient het bovenal om je klaar te maken voor het ‘echte werk’, de singleplayer, die ditmaal niets meer voorstelt dan een veredelde Free Race-modus.

Deze bestaat uit niets meer dan twee verschillende soorten middelen – race en drift, tijdrit levert niets op – om jouw doeleind te bereiken: zo snel mogelijk geld verdienen om zo veel mogelijk auto’s aan te schaffen. Van meet af aan zijn alle 45 circuits direct speelbaar, dus daarvoor hoef je het niet te doen. Per circuit zijn in het raceonderdeel wel vier rangen te verdienen (beginnend met D kun je je via C, B en A opwerken tot S), maar deze leveren weinig meer op dan een hogere moeilijkheidsgraad en wat extra prijzengeld. Meer beloning dan dat is er niet.

Maakt dit Gran Turismo tot een slechte uitbreiding van het PSP-assortiment? Absoluut niet, al is het heel erg aan de ‘speler’ hoeveel plezier hij of zij eruit haalt. Bij gebrek aan een uitgebreide carrièremodus moet je leuk vinden race na race te spelen zonder een duidelijk einddoel. Gran Turismo is niet uit te spelen en is daardoor vooral voer voor de echte autoliefhebber. Fans van de wat lichtere kost zoals GRID, DiRT en Need for Speed: Shift zullen hier dan wellicht ook niet al te veel voldoening uithalen.

Met het racen zelf zit het overigens wel goed in Gran Turismo. Het bevat qua rijmodel nagenoeg dezelfde onderliggende techniek als het briljante vierde deel in de serie en combineert dit met enkele van de mooiste beelden tot nu toe op de PSP. Auto’s zien er stuk voor stuk voortreffelijk uit, net als de vele stadscircuits die de game bevat. De meer conventionele banen zijn helaas een stuk minder gedetailleerd en kennen soms wel erg grove textures. Zulke dingen vallen gelukkig minder op wanneer je volledig geconcentreerd op hoge snelheid je beste bochtenwerk eruit probeert te persen.

Snel verdiend

Al klinken de uitdagingen die je kunt voltooien in Gran Turismo wellicht niet heel spannend, het loont wel om ze te doorlopen. Je bent er misschien anderhalf tot twee uur mee bezig, maar aan het eind ben je wel meer dan een miljoen credits rijker. Op die manier kun je direct een snelle auto aanschaffen, zodat je een hoop langzaam gekachel kunt overslaan.

Een groter nadeel is dat je het nooit tegen meer dan drie tegenstanders opneemt tijdens een race. Vanuit technisch oogpunt is het een logische keuze – de PSP zal niet veel meer aankunnen met graphics van dit niveau – maar nadat we sinds de Prologue van deel vijf gewend zijn geraakt aan zestien auto’s op het circuit, is dit een flinke tegenvaller. Daar komt bij dat computergestuurde tegenstanders naar echte Gran Turismo-traditie niet of nauwelijks van hun ideale lijn afwijken, waardoor races soms wat voorspelbaar worden.

Minder voorspelbaar is het racen tegen coureurs van vlees en bloed, wat gelukkig kan via de ad hoc-multiplayer. Hier kan de game rekening houden met de verschillende niveaus van tegenstander door een Feestrace of Rouletterace te spelen, waarbij betere spelers respectievelijk een achterstand of een minder krachtige auto krijgen. Wellicht leuk voor een lange reis in het vliegtuig met enkele collega’s, maar in het dagelijks leven spreek ik niet vaak af met drie andere PSP-bezitters om uitgebreid te gaan zitten gamen. Een online modus was een fijne toevoeging geweest, om tegen spelers van over de hele wereld jouw vaardigheden te testen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Gran Turismo is voor de echte autoliefhebbers en racefans die ronde na ronde rijden om eindelijk die ene Lamborghini aan hun garage toe te voegen, hun beste tijden aan te scherpen en pas goed slapen wanneer ze een bepaalde bocht perfect hebben genomen. Op technisch vlak is het een knappe prestatie van Polyphony, maar als spel in de puurste zin van het woord biedt Gran Turismo te weinig. Racen tegen maximaal drie tegenstanders is verre van ultiem en het gebrek aan een uitgebreide carrièremodus maakt het helaas tot een wat uitgeklede ervaring.

8-
  • Rijdt heerlijk
  • Ziet er goed uit
  • Bomvol auto’s
  • Geen carrièremodus
  • Maar vier auto’s op de baan
  • Geen online

Plaats een reactie