Order of War

Recensie | -

Met de overname van Eidos in het achterhoofd is het absoluut duidelijk dat Square Enix zich meer op de westerse markt wil gaan richten. Dat ze daarom afstappen van het concept van opgemaakte mannen met te grote zwaarden die de wereld moeten redden lijkt erg logisch. Maar dat ze zich dan, samen met ontwikkelaar Wargaming.net, gaan storten op het toch al redelijk volle genre van WW2 RTS games... not so much.

Als fervent speler van Company of Heroes – de ongekroonde koning van het genre - dacht ik Order of War hiermee te kunnen vergelijken. Niet geheel terecht blijkt achteraf. Een basis bouwen is er niet bij en kleine, intense gevechten ook niet. Nee, eigenlijk lijkt Order of War qua opzet best veel op World in Conflict. Je werkt in het spel namelijk met versterkingen welke je kunt oproepen op het moment dat je voldoende grondstoffen hebt vergaard, grondstoffen die toenemen naarmate je meer control points in een gebied verovert.

Maar waar je in World in Conflict losse eenheden commandeert, zijn dat in Order of War hele compagnieën. Dit zorgt ervoor dat complete veldslagen nagespeeld kunnen worden zoals je dat nog niet eerder hebt gedaan. De grote schaal van de gevechten maakt het spel er echter niet ingewikkelder op. De eenheden hebben namelijk geen secundaire mogelijkheden en je kunt ook niet zelf bepalen wanneer ze vuren. Je bent eigenlijk vooral bezig met het goed positioneren van je eenheden aan de hand van hun sterkste eigenschappen. Zo voer je met een anti-tankwapen, nog steeds, weinig uit tegen infanterie en is de bepantsering van tanks aan de achterzijde niet je van het.

Het is de slim uitgevoerde missie-structuur die de verveling buiten de deur houdt. De hoofdmissie wordt als het ware opgedeeld in verschillende submissies die je moet volbrengen voordat je de volgende submissie uit kunt voeren. Klinkt erg logisch, maar de maps zijn erg groot en door deze structuur toe te passen blijf je altijd midden in de actie. Deze missies variëren van het onderscheppen van konvooien en uitschakelen van luchtafweer tot het veroveren van dorpjes/huizen en vernietigen van vijandige divisies. Al deze missies zullen uiteindelijk leiden tot het voltooien van het hoofddoel. Je schakelt bijvoorbeeld de luchtafweer uit om zo bombardementen te kunnen uitvoeren om konvooien te onderscheppen om bevoorrading af te snijden et cetera.

De grote rode knop

Order of War ziet er goed uit vindt de ontwikkelaar, en gelijk hebben ze. Om dit extra kracht bij te zetten hebben ze een grote rode knop geïntegreerd linksboven op het scherm. Één druk op deze mooie knop en de veldslag wordt je in Hollywood-stijl voorgeschoteld. Ben je niet zo zeker van je gekozen strategie? Laat dan de knop maar even met rust. In de “Hollywood”-modus kan je namelijk niets besturen.

Deze structuur is terug te vinden in beide singleplayer-campagnes die te spelen zijn in Order of War. De eerste campagne speelt zich geheel verrassend af rond de geallieerde invasie van Europa en in de tweede campagne probeer je in het koude oosten de Russen van je af te slaan als de Duitsers. Na elke voltooide missie krijgen je vervolgens een aantal punten afhankelijk van je prestaties welke je weer kan besteden aan upgrades voor je eenheden. Denk hierbij aan dingen als een verhoogd vuurbereik, betere kogels of een hogere gezondheid. Zo kan iedere speler zijn eigen speelstijl ontwikkelen. Oud nieuws, maar het past perfect bij de simpele, actievolle gameplay. Een beetje gamer met ervaring in het genre heeft deze campagnes in zo'n tien uurtjes wel uitgespeeld, waarmee de speelduur ruim in orde is.

Wat ook positief opvalt in de campagnes is de sterke presentatie, welke dan wel weer doet denken aan Company of Heroes. Alle menu's zien er strak uit, missies worden geïntroduceerd met passende filmpjes inclusief authentiek beeldmateriaal en de bombastische muziek op de achtergrond geeft je continu het gevoel dat je je midden in een epische veldslag bevindt. Grafisch ziet de game er ook erg goed uit. Zelfs als je zo ver mogelijk inzoomt zijn de details er legio. Het is alleen jammer dat de Duitsers gewoon Engels praten (zonder “Allo, Allo”accent nog wel! - red.) en dat de omgevingen niet verwoestbaar zijn. Dit had de ervaring toch wat completer gemaakt.

Wat Order of War helemaal compleet had gemaakt was een sterke multiplayer. De multiplayer speelt net zo snel als de singleplayer, en dat is lekker. Maar er is altijd slechts één tegenstander en met zes maps is er niet bepaald een weelde aan variatie. Dat er verder geen verschillende modi zijn schiet ook niet echt op. Hetzelfde geldt voor de Skirmish modus, je gaat je al redelijk snel vervelen. Hier ligt toch echt een gemiste kans voor de ontwikkelaar.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Het rare is dat, ondanks het positieve beeld dat ik van de game heb geschept, de game mij niet wist vast te houden. De game doet veel goed, laten we dat voorop stellen. De presentatie is sterk, grafisch is het top, de gameplay is vermakelijk en de missie-structuur steekt slim in elkaar. Maar hij mist iets. Misschien zijn dit de niet aanwezige innovatie, of de multiplayer die snel verveelt. Voor echte fans van het genre en mensen die eens een RTS willen proberen is dit zeker wel een aanrader, maar verwacht geen game die je nog een hele tijd zal boeien.

7
  • Sterke presentatie
  • Lekker actievolle gameplay
  • Grafisch sehr schön
  • Missie-structuur singleplayer
  • Multiplayer verveelt snel
  • Been there, done that gevoel
  • Replay-waarde

Plaats een reactie