SuperCar Challenge

Het racegame genre wordt momenteel overstroomd met diverse (top)titels. Des te moeilijker wordt het om te onderscheiden welke men moet kopen. Een game als Ferrari Challenge: Trofeo Pirelli van Eutechnyx was een simulatieracer en dus voor een gerichte doelgroep. De game was gemaakt voor en door Ferrari-liefhebbers en dat had zijn voor- en nadelen. Men probeert nu met SuperCar Challenge een vollediger pakket aan te bieden. Hoe ze dat doen en of ze daar in geslaagd zijn is één ding, maar laat in ieder geval duidelijk zijn; SuperCar Challenge is net als zijn voorganger een echte simulatieracer en wederom niet voor iedereen geschikt.

Opmerkelijk is dat het hoofdmenu van de game jou anders doet geloven. Onder de toon van bombastische klassieke muziek rolt de camera langzaam langs een willekeurige raceauto die glimmend op beeld pronkt. Het straalt een vlaag arrogantie uit die je zelfs in Gran Turismo nog niet terug zou zien. Logischerwijs keek ik even raar op toen ik direct een kijkje nam in de showroom. In vergelijking met genregenoten is het wagenaanbod namelijk vrij beperkt. Van de 44 auto’s zijn er nota bene 35 van het Ferrari-merk. Er zijn slechts een paar niet-Ferrari’s te vinden, zoals de Aston Martin DB9, Bugatti Veyron en een handvol anderen. De game had misschien beter Ferrari Challenge 2 kunnen heten, maar desondanks is het wagenpark zeer divers. Met oude klassiekers uit de jaren ’50 en ’60 als de 250 GTO, Testa Rossa en de 330 P4, tot de nieuwere bolides als de Ferrari California, Bugatti Veyron en de FXX is er voor ieder wat wils.

Met de vele aanpasbare instellingen zijn de auto’s volledig naar wens te tunen. Naast de schokdempers, vering en andere onderdelen van het ondergestel kan ook het uiterlijk veranderd worden. Zo zijn er custom kleuren te gebruiken en een uitgebreid livery systeem, dat helaas erg klunzig werkt en toegankelijker had gemogen. Qua raceopties is er ook een sloot aan mogelijkheden. Op het hoogste niveau staat elk hulpmiddel uit, maar voor de onzekere rijder kan een ideale rijlijn, stuurhulp en zelfs een automatische rem aangezet worden. Brokkenpiloten kunnen dus prima meekomen. Helaas wordt je niet beloond bij het uitzetten van rijhulp. Dat is alleen het geval bij moeilijkere niveaus, waarbij de tegenstand in een race verhoogd wordt.

Beloningen haal je dan ook vooral via het afwerken van stages, die de hoofdmoot vormen van de Challenge Mode. Behaal je hier een bepaald aantal punten per stage, dan speel je nieuwe auto’s en circuits vrij. Hiernaast bevat het spel nog Arcade Mode, waarin het serieuze aspect achterwege gelaten wordt en het vooral draait om hersenloos racen zonder enige vorm van uitdaging. Time Trial spreekt natuurlijk voor zich en zal de liefhebber van het verbeteren van rondetijden zeer aanspreken. Tot slot is in Tournament Mode het doel om steeds de beste score zien te behalen over een totaal van drie races. De pegels komen in iedere mode vrij langzaam binnen, waardoor je meer kilometers maakt met dezelfde auto dan je zou denken.

Zo krijg je wél gaandeweg gevoel voor de besturing van diverse auto’s, die allemaal anders reageren op het asfalt. Inmiddels oververtegenwoordigde circuits als Monza, Silverstone en de Nürburgring zijn aanwezig. Het duurt helaas wat lang voordat ze allemaal toegankelijk zijn en je speelt daarom in het begin te vaak op dezelfde baan. Gelukkig zorgen de uitdagende physics ervoor dat je de tracks grotendeels opnieuw moet leren kennen. De G-krachten die op de auto drukken zijn te zien wanneer je bijvoorbeeld het gas loslaat en de cockpit onder druk van de PK’s begint te trillen. Zonder hulpmiddelen is het soms vechten geblazen om de auto onder controle te houden. Vooral de zwaardere bolides zijn lastig te balanceren in scherpe bochten. Daarbij zijn de curbstones het best te vermijden, deze doen je auto sneller slippen dan gewoonlijk. Het nonchalant afsnijden van bochten is er ook niet bij, elke ongepaste manoeuvre wordt afgestraft. Het realisme komt bij nat weer pas echt goed tot uiting en is daarmee werkelijk een unieke ervaring. Het rijden in de regen wordt namelijk een stuk onvoorspelbaarder. Doordat het bandenprofiel vol water komt te zitten, wordt de grip op het wegdek voelbaar minder. Hierdoor moet je niet alleen twee keer zo goed anticiperen op tegenstanders, maar ook rekening houden met langere remwegen. Bovendien is het zicht een stuk minder en dus zit je met zweethanden te racen.

Helaas is de A.I. van de tegenstanders minder goed gerealiseerd. In Ferrari Challenge was dit al een heikel punt en in de opvolger is er geen spoor van verbetering te herkennen. Alle computergestuurde coureurs blijken een voorgeprogrammeerde lijn te volgen en gaan als crashtest dummies allemaal op dezelfde manier de fout in bij haarspeldbochten. Ze weten niet te anticiperen op het rijgedrag van andere racers, geven geen centimeter ruimte en maken de raarste bewegingen. Zo kreeg ik soms zonder pardon een harde beuk op mijn achterbumper tijdens rechte stukken. Ook klapte ik regelmatig vol op mijn voorganger midden in een bocht, omdat coureurs ineens vol op de rem gaan staan waar dat totaal overbodig is. Bij de start lijkt het haast of het jachtseizoen geopend is, de tegenstand probeert namelijk zo snel mogelijk weg te komen en zwabbert alle kanten op. Een bochtig, krap circuit als Riviera verandert op die manier in Destruction Derby en is werkelijk tergend. Gelukkig is er voorafgaand aan elke race een kwalificatieronde, waarmee je bij een goede poging de moeite kan besparen om door de volle starting grid van achter naar voor te moeten worstelen. Echte spelers rijden gelukkig een stuk minder agressief dan de computergestuurde bolides in de game.

Online wordt het racen een stuk serieuzer genomen dan in andere games en er zijn dan ook genoeg mensen te vinden om je rijkunsten aan te tonen. De game blijft bovendien stabiel, zelfs met zestien spelers. Helaas kan er, net als in de offline modi, met slechts één bepaald voertuig gereden worden. En zo is er nog wel meer om SuperCar Challenge op af te rekenen. De menu’s zijn erg amateuristisch vormgegeven en er moeten vele omwegen genomen worden om te bereiken wat je wilt. De onoverzichtelijke structuur wordt nog eens verergerd door de vele, weliswaar korte, laadtijden.

De graphics zijn ook opvallend wisselvallig. De binnen- en buitenkant van iedere auto is zeer redelijk vormgegeven en bevat aardig wat detail, zoals de knopjes op het stuur van de Enzo en de weerspiegeling van de omgeving in de motorkap en zelfs in het glas van het dashboard. Dit alles had echter wel wat scherper gemogen, de texturen zijn in sommige gevallen ronduit beroerd te noemen. Een paar auto’s lijken wel speelgoed, alsof ze gefabriceerd zijn uit plastic. Het schademodel zal dan ook geen monden open doen vallen, dat is amper verbeterd ten opzichte van Ferrari Challenge. De diverse kleurloze circuits zien er ook niet al te best uit, tweedimensionale vegetatie en publiek is tegenwoordig écht achterhaald. Het geheel wordt nog wat opgefleurd met een paar ronddwarrelende blaadjes, maar vrolijk werd ik er niet van.

Vrolijk werd ik wel van het prachtige motorgeluid van de auto’s. Met Dolby Surround is het genieten van het gebrul in de cockpit view. Met nat weer hoor je de regendruppels op de motorkap tikken, ruitenwissers heen en weer zwiepen en het rubber van de banden over het asfalt krijsen. Soms klinken de auto’s echter een beetje hakkelend en ook valt het motorgeluid regelmatig weg tijdens het optrekken in lage versnellingen. Desondanks is het geluid een grote factor in het naar voren brengen van de intense, soms frustrerende race-ervaring.