Wacky World of Sports

Vage sporten weten tijdens komkommertijd altijd indruk te maken. Zo kunnen sommigen van jullie vast nog wel het fenomeen dwergwerpen herinneren (in 2002 helaas (?) verboden door de VN) en las ik enkele weken geleden in de Metro een artikeltje over Voetgolf, een combinatie tussen voetbal en golf. SEGA zag kennelijk wel brood in de hype omtrent vage sporten en komt met de minigame-verzameling Wacky World of Sports op de proppen.

In Wacky World of Sports kan de speler aan de slag met een tiental ‘wacky’ sporten, die variëren van Tonijnsmijten en IJsgolf tot Kaasrollen en Extreem Strijken. Mijn befaamde rechterwenkbrauw kreeg al bij het horen van deze sporten spastische trekjes en helaas hield ‘ie daar niet mee op na eenmaal aan de slag te zijn gegaan met de game. Want mijn god, wat mankeert er toch veel aan deze veredelde sportgame!

Praktisch gezien valt er op zeven van de tien sporten veel aan te merken. Boomhakken bijvoorbeeld bestuurt vrij goed (ik zou haast het woord intuïtief gebruiken) maar is veel te eenvoudig en gaat bovendien snel vervelen. Fierljeppen daarentegen is al een stuk uitdagender, maar helaas is dit niet te wijten aan vindingrijke gameplay-elementen. Die minigame bestuurt namelijk gewoon voor geen meter. Zo valt er ook van alles aan te merken op Tonijnsmijten, Modderglijden, IJsgolf, Kaasrollen en Extreem Strijken. Zo veel, dat ik er niet eens de moeite voor neem het hier weg te zetten. Neem maar gewoon van me aan dat al die spelletjes te saai zijn, te weinig uitdaging bieden of voor geen meter besturen.

De oplettende lezer heeft door dat ik ‘slechts’ zeven van de tien sporten heb afgekraakt. Inderdaad, drie van de sporten zijn best de moeite waard. Meubelracen en Grasmaairacen zijn twee van deze sporten. Deze besturen (voor een party-racegame) alleraardigst en de winnaar van een multiplayerpotje is ook echt degene die het spel het beste speelt, iets wat van de zeven eerdergenoemde sporten niet gezegd kan worden. Kaartboksen, sport numero tien, is op zich ook nog wel geinig. Deze sport combineert boksen (met één handschoen) met een kaartspel en degene die als eerst de tegenstander K.O. heeft geslagen of heeft gewonnen met het kaartspel, is de winnaar van het spel.

Hoewel deze drie sporten dus nog degelijk in elkaar zitten, is de hoeveelheid vermakelijke content van Wacky World of Sports hiermee veel te karig. Er mankeert van alles aan de gameplay en andere elementen van het spel weten dit niet te compenseren. De presentator van alle spelletjes bijvoorbeeld valt al binnen een halfuur in herhaling met zijn oneliners. Sowieso is de presentatie van de game niet om over naar huis te schrijven. De omgevingen zijn degelijk vormgegeven en ingekleurd, maar de animaties van de speelbare personages zijn ongelooflijk stroef. Bovendien kwamen hun stemmen me al gauw de strot uit en is ook de soundtrack veel te mager.