Marvel Ultimate Alliance 2

Recensie | -

Deze maand verwacht ik het geluid van een nieuw mensje in mijn huis, dus alle kostbare, breekbare eigendommen uit mijn jeugd zijn inmiddels veiliggesteld. Mijn verzameling Marvel Comics staat dus op de zolderkamer, omringd door vitrines met Warhammer-miniaturen, schoenendozen met Magic the Gathering-kaartjes, verhuisdozen met Dragonball Z-manga's en stapels met Dungeons en Dragons-boeken. Ze zijn stuk voor stuk van die belangrijke pilaren in de opvoeding van een echte man.

Als ik een willekeurig exemplaar ter hand neem en doorblader, komen de helden weer tot leven. In ingekaderde tekeningen die de levens van superhelden uitbeelden zit actie en avontuur, maar ook drama en romantiek. Door de decennia heen is er een verzameling verhaallijnen ontwikkeld die spelontwikkelaars nog zeker een eeuw bezig kunnen houden. En nu komen er eindelijk superheldengames uit die in staat blijken te zijn meer te worden dan goedkope licentiegames, getuige Batman: Arkham Asylum.

Starend naar de gamehoes, verbaast het me een beetje dat Spider-Man wéér in het midden staat, met een collage van andere belangrijke Marvel-personages er omheen. Gelukkig is de keuze van helden redelijk gevarieerd, met ongeveer net zoveel personages als in het vorige deel, downloadbare figuren niet meegerekend natuurlijk. Helaas zijn Colossus en Silver Surfer ditmaal niet aanwezig, maar dat wordt weer goed gemaakt door de twee nieuwe 'helden' op de boxart van deel 2. Als je niet wil weten wie dit zijn, moet je het hoesje maar met je ogen dicht openmaken.

Eenmaal opgestart doet de game er niet lang over om je midden in de strijd te werpen in een team van vier superhelden. Wat net als bij het vorige deel sterk is, is dat het activeren van één van de andere drie controllers een medespeler in staat stelt direct mee te vechten in de goede strijd. Het verhaal volgt in grote lijnen de 'Civil War'-verhaallijn, een grote cross-over tussen verschillende superheldenstrips van Marvel. Duidelijk is wel dat de uitgebreide, diepe plot van de strips hier in een simpele samenvatting wordt weergegeven. Wel in snelle, flitsende cutscenes met een hightech sfeertje overigens.

Het daadwerkelijke vecht- en beukwerk ziet er zeker spectaculair uit, door twee belangrijke pluspunten. Ten eerste zijn er de fusions, die in de werktitel van de game een prominente vermelding kregen. Dit zijn aanvallen die je met twee man kunt doen als je metertje gevuld is. Alle mogelijke combinaties van superhelden hebben volgens de uitgever eigen unieke animaties, maar in feite is er amper verschil tussen een Captain America die met zijn schild de laserstraal van Iron Man verspreidt en een Wolverine die met z'n klauwen hetzelfde doet met de laserstraal van Iron Man. En dan zijn Iron Man en zijn laserstraal ook nog te vervangen door Torch met zijn vuurstraal, Iceman met zijn ijsstraal enzovoorts, enzovoorts. Je snapt het plaatje.

In principe geldt voor de fusion dat er drie soorten aanvallen zijn, die een duidelijk ander effect hebben. Er is een targeted fusion om eindbazen een flinke optater mee te verkopen, een guided fusion, waarmee je over het scherm kan bewegen om zwakkere vijanden weg te vagen en een clearing fusion, waarbij je alle vijanden in een bepaalde radius om je heen wegblaast. Je kunt twee van deze aanvallen opsparen en als je ze goed genoeg uitvoert, kun je een genezend icoontje terugvinden op de plek des onheils, waarmee je één personage volledig kunt genezen of zelfs weer tot leven kan wekken. Hier kun je er ook weer twee van opsparen voor later gebruik.

De tweede grote verbetering is de Havok Physics-technologie, die ervoor zorgt dat er ongelooflijk veel dingen in de omgeving opgeblazen, opgetild en/of weggegooid kunnen worden. Met Storm zowel vijanden als explosieve tonnen naar een hoek blazen om met een ander de boel op te blazen, zorgt voor spectaculair vuurwerk. Het nadeel hierbij is helaas dat veel moois buiten beeld gebeurt, een bijeffect van een camera die boven je hangt en je alleen toont wat er direct om je heen gebeurt.

Dit is het grootste nadeel in de game. De camera is niet je vriend. De top down view, waarbij je de mooi vormgegeven en gedetailleerde helden vooral in de kruin staart is heel geschikt voor old school games als Diablo, maar niet voor een heftige actiegame waarin een groep dolle superhelden door een vijandelijke basis heen springt, rent en vliegt. Bij baasgevechten, waarin de doodstralen die hij op je afvuurt je beste vriend zijn in de zoektocht naar de man zelf, wil je toch liever gewoon voor je kunnen kijken. Zeker als je dan ook nog vallen moet ontwijken en de aartsvijand rondvliegt, teleporteert of een combinatie van beide erop nahoudt, kun je een beetje gefrustreerd raken. Als je een kamer binnenrent en de camera nog buiten is, terwijl er al lustig op je ingebeukt wordt, wil je nog wel eens een zekere ontwikkelaar de huid vol schelden en als de camera in open velden opeens zo hoog de lucht ingaat dat je in een massale strijd jezelf niet meer terugvindt, kun je de schouders ophalen en bidden voor een goede afloop. Maar dan ben je een beter mens dan ik.

Verder is de game qua RPG-elementen iets aangepast ten opzichte van het eerste deel, waardoor hij iets simpeler is geworden. De punten die je kunt verdelen over de verschillende superkrachten zijn nu weer op elk moment te herverdelen, waardoor je jouw hoofd niet meer hoeft te breken over hoe je jouw favoriete held zo sterk mogelijk maakt. Er is nog maar één alternatieve outfit die geen effect meer heeft op je statistieken, waardoor ook daar geen tactiek meer bij komt kijken. Dit is vervangen door een simpel systeem met medailles die je aan je team kunt hangen, zodat iedereen bijvoorbeeld +5 damage doet met vuuraanvallen. Ook al heeft alleen Torch die natuurlijk. Verder krijg je tijdens gesprekken kleine bonussen op je statistieken, afhankelijk van de keuzes die je maakt.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

De game is in wezen vermakelijk, alleen zullen spelers van het eerste deel het gevoel krijgen met een geliktere, maar simpelere versie van het voorgaande deel te maken te hebben. Je hebt veel helden, maar omdat ze op elk moment te wisselen en aan te passen zijn, voelen ze niet echt aan als personages waar je veel tijd en energie in hoeft te investeren. De band met de superheld is daardoor helaas zwakker geworden, waardoor ook de band met het verhaal het bij lange na niet haalt bij die van de strips, wat je wel zou verwachten als een ontwikkelaar gebruik mag maken van zo'n sterke licentie. Het beuken en blazen is heftig, vooral met meerdere spelers, en verveelt niet, ondanks een kwaadaardige camera. Hierdoor is de game toch een blijvend plekje in de verzameling op zolder gegund.

7+
  • Gedetailleerde helden...
  • Veel te slopen in de omgeving...
  • Veel keuze in helden...
  • die je alleen van boven ziet
  • maar veel daarvan buiten beeld
  • maar weinig verschil in vechtstijlen

Plaats een reactie


X
Lees meer over Marvel Ultimate Alliance 2: