TMNT: Smash-Up

Wanneer je iemand het woord schildpad hoort zeggen, denk je waarschijnlijk aan een traag reptiel. Wanneer je iemand de naam Michelangelo hoort zeggen, denk je waarschijnlijk aan de Italiaanse kunstenaar. Wanneer je iemand een toffe vechtgame voor de Wii hoort bespreken, denk je waarschijnlijk aan Super Smash Bros. Brawl. Wanneer je iemand over deze drie dingen tegelijk hoort spreken, kun je maar aan één ding denken: Teenage Mutant Ninja Turtles: Smash-Up.

Al jaren proberen ontwikkelaars het succes van de Super Smash Bros.-serie te evenaren, maar nog nooit is het een ontwikkelaar gelukt. Ditmaal is Ubisoft opgestaan en probeert men met de Turtles-licentie Nintendo’s succesvolle brawler van de troon te stoten. Het is dan ook niet vreemd dat Ubisoft het concept van Nintendo’s serie vrijwel letterlijk heeft overgenomen. Van het snelle vechten tot aan het kiezen van personages, vrijwel alles is hetzelfde.

Voor de mensen die het concept van Super Smash Bros. niet kennen (lees: onder een steen hebben geleefd), zal ik het even kort uitleggen. Je kunt met één tot vier spelers een level betreden. In dit level moet je de tegenstanders schade toebrengen. Waar het Smash Bros. de bedoeling is om uiteindelijk je tegenstander van het platform af te stoten, is het in TMNT: Smash-Up de bedoeling de levensbalk van je tegenstander leeg te krijgen.

De aanvallen waarmee je deze balk leeg moet krijgen, zijn in twee categorieën in te delen, namelijk sterke en zwakke aanvallen. De zwakke aanvallen kun je heel snel achter elkaar uitvoeren en zijn bedoeld om flinke combo’s mee te maken. De sterkere aanvallen zijn trager, maar hebben vaak wel bijeffecten. Zo kan het voorkomen dat je heel traag gaat lopen, of in het ergste geval helemaal niet meer kunt bewegen. Uiteraard heeft de snelheid van je aanvallen ook te maken met wat voor personage je kiest. Zo is de rat Splinter erg snel en de duistere Shredder een stuk trager.

Het aanbod van personages is echter erg schaars. Waar Nintendo diep in haar archief heeft gegraven om personages als Pitt en de Ice Climbers een nieuw leven in te blazen, doet Ubisoft vrijwel geen moeite om de Turtles-serie eens flink door te spitten. Het totaal aan speelbare personages – inclusief de vrij te spelen personages - blijft bij slechts zestien stuks hangen en zelfs van dit kleine aantal zijn er drie die niet uit het Turtles-universum komen.

Gelukkig wordt het kleine scala aan personages rechtgezet door de grootse hoeveelheid aan vechtarena’s. Deze arena’s zijn in Smash-Up meer dan alleen maar een decor. Tijdens de gevechten in de arena’s ben je namelijk niet alleen bezig met je tegenstanders, maar moet je ook goed opletten wat de omgeving doet. In elk level zit wel een val waardoor je in een klap dood bent. Zo hebben sommige levels een krokodil in het water liggen, terwijl een ander level een hoogspanningskabel heeft hangen.

Voordat je echter alle arena’s en personages hebt vrijgespeeld, zul je eerst een aantal keer de verhaallijn moeten doorspelen. Eigenlijk is verhaallijn geen goede woordkeuze, aangezien je het verhaal binnen een half uurtje hebt uitgespeeld. Naast het feit dat het verhaal dus heel kort is, wordt dit ook nog eens heel erg slecht neergezet. Het verhaal wordt namelijk verteld doormiddel van lelijke tekeningen, die slecht geanimeerd zijn. Dat het verhaal geschreven is door Peter Laird, mede-bedenker van de Turtles, is dan ook helaas nergens in terug te zien.