Brütal Legend

Recensie | -

Tenacious D zong het al: You Can't Kill the Metal. En gelijk hebben ze, iedereen die durft te beweren dat dit muziekgenre dood is, heeft de afgelopen jaren niet zo goed opgelet. Metal leeft nog en wordt zelfs geëerd met een game. Voor deze ‘tribute’ zijn Tim Schafer en Jack Black de twee uitverkorenen.

Bekende schreeuwlelijkerds

Jack Black is misschien de meest in het oog springende beroemdheid die meewerkt aan Brütal Legend, maar er zijn er nog veel meer. Onder andere de rockhelden Ozzy Osbourne (Black Sabbath), Lemmy Kilmister (Motörhead) en Rob Halford (Judas Priest) verlenen hun stem aan de game. Tim Schafer heeft zelf al toegegeven dat hij Brütal Legend heeft gemaakt om al zijn jeugdhelden te kunnen ontmoeten en daar is hij dus duidelijk in geslaagd.

De eerste is een al sinds kind door Metal gefascineerde gamemaker met veel humoristische games op zijn naam. De tweede, acteur en muzikant Jack Black, is met zijn band Tenacious D vooral bekend vanwege zijn eigenzinnige rocknummers die over het hoge machogehalte in rock-‘n-roll gaan. De liefdesbaby van de twee ietwat dikkige mannen van middelbare leeftijd is Brütal Legend. Een game die zowel een eerbetoon aan als een parodie op de rocklegendes van weleer is.

Het rockavontuur begint wanneer roadie Eddie Riggs (met de stem van Black) tijdens een concert nogal ongelukkig getroffen wordt door een omvallend decorstuk. In plaats van dat hij ter plekke dood gaat, druipt er wat van zijn bloed op een magische riemgesp waardoor hij getransporteerd wordt naar een fantasievolle wereld van rockgoden, titanen en stoere muziek. Daar wordt al snel duidelijk dat Riggs niet zomaar een bezoeker uit de toekomst is, maar een uitverkoren held die als roadie het menselijk verzet moet leiden tegen een leger van demonen en menselijke verraders die zich bij de demonische keizer hebben aangesloten.

Je zou misschien verwachten dat een game die draait om Heavy Metal niets anders dan een muziekgame kan worden, maar niets blijkt minder waar. Brütal Legend bevat zelfs zoveel gameplayelementen dat het haast onmogelijk is om de game in een bepaald hokje te plaatsen. Het spel is op de momenten dat je in de ‘Deuce’, een over de top Hot Rod-voertuig, rondscheurt in de open wereld een soort Zelda, waarin je op je gitaar speciale deuntjes speelt om je auto op te roepen of om ruines uit de grond te doen herrijzen. Daarnaast zijn er de stukken waarin Eddie te voet gaat met gitaar en bijl bij de hand en het in hack-’n-slash-gevechten opneemt tegen gespuis. En dan zijn er ook nog eens de strategische gevechten waarin je legers aanstuurt, zowel vanaf de grond als uit de lucht.

Rijden in de Deuce is één van de leukere delen van de game. Deze wagen is volledig aanpasbaar en wordt naarmate je meer punten verdient steeds groter en dodelijker. Rondkarren in de Deuce is ook de voornaamste manier om de wereld in al zijn schoonheid goed te kunnen aanschouwen. De vele albumhoezen die als inspiratie hebben gediend voor deze landschappen zijn duidelijk te herkennen in de erg sfeervolle omgevingen. De enorme soundtrack van meer dan honderd nummers uit vrijwel alle muziektijdperken doet nog een schepje bovenop de al ijzersterke sfeer.

De stukken waarin Eddie het als echte bikkel met bijl en gitaar opneemt tegen hordes vijanden zijn niet al te ingewikkeld door een gebrek aan complexe knoppencombinaties voor combo’s. Door te variëren tussen verschillende aanvallen zijn er wel wat toffe moves tevoorschijn te toveren, maar erg diep gaat het nergens. Hetzelfde kan gezegd worden over de strategische gevechten, waarin Eddie wat verder in het spel vanuit de lucht legers van rockclichés bestuurt. Denk hierbij bijvoorbeeld aan diknekkige headbangers, ruige bikers en de haast onzichtbare roadies. Iedere eenheid heeft zo zijn sterke en zwakke punten, maar hiervan gebruik maken is al een hele opdracht op zich. Een specifieke groep personages selecteren is in het heetst van de strijd eigenlijk te ingewikkeld gemaakt, waardoor de tactiek verloren gaat. Het is namelijk veel makkelijker om gewoon een enorme stoet eenheden ergens op af te sturen.

Brütal Legend maakt het gebrek aan echte diepgang gelukkig meer dan goed met het leuke verhaal en de humor. Jack Black zit goed in zijn rol en weet overtuigend iedere oneliner eruit te gooien, iets dat eigenlijk ook geldt voor alle andere stemacteurs. Minstens zo leuk is de visuele humor, zoals de uitbundige glam rock-factie met aan het hoofd de ijdele General Lionwhyte, die dankzij een enorme bos haar rondvliegt. In de rest van de game is verder vaak genoeg het droge en absurdistische gevoel voor humor van Tim Schafer te vinden, die zijn sporen op dit vlak natuurlijk al lang en breed verdiend heeft.

Het probleem waar Brütal Legend uiteindelijk toch mee kampt, is het feit dat het met name in het laatste deel iets te veel leunt op de grootschalige gevechten. Het is jammer dat er zoveel gefocust wordt op wat mij betreft het zwakste onderdeel van het spel. Ook op het technische gebied is er het één en ander aan te merken. De game is dan wel erg sfeervol, het kent ook één van de kwalijkste vormen van pop-up die ik in tijden heb gezien.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Tim Schafer’s laatste telg is zowel een eerbetoon aan Metal als een lichte parodie op het genre dat zichzelf soms wel heel erg serieus neemt. Dat de game zo gevarieerd is, is zowel een vloek als een zegen. Het gaat ten koste van de diepgang, maar het levert wel een lekker afwisselend en humoristisch geheel op. Hoewel de game hier en daar wat rommelig is afgewerkt, zorgt de overdaad aan sfeer ervoor dat Brütal Legend toch een mooie ode is aan het Metal-genre. Rock on!

8+
  • Heel erg sfeervol
  • Variatie
  • Moddervette soundtrack
  • Strategiegevechten zijn niet zo strategisch als gewenst
  • Rommelige afwerking

Plaats een reactie


X
Lees meer over Brütal Legend: