Naruto Shippuden: Ninja Council 3 European Version

Jelle moet vast en zeker gedacht hebben: ‘laat ik het doorzettingsvermogen van dit groentje bij de redactie eens testen. Ik heb hier de nieuwste game uit de Naruto-reeks liggen, dat zal een mooie opgave zijn (muhaha)!’ En zo geschiede het dat ik een vreselijk weekend tegemoet ging. Bloed, zweet en tranen kwamen er aan te pas om deze kwelling genaamd Naruto Shippuden: Ninja Council 3 te doorstaan.

Het begon allemaal wel leuk en aardig. Naruto keerde terug naar zijn geboortedorp en kreeg te horen dat hij in een soort van ninja-team terechtkwam. In een talrijk aantal missies wordt hij erop uitgestuurd om de zogenaamde slechte ninja’s in de pan te hakken. Tot zover zou het interessant kunnen zijn, ware het niet dat de vorderingen in het verhaal verteld worden door middel van zeer statische ‘tussenfilmpjes’ (een plaatje van de spreker plus wat tekst) en dat je al een kenner van de serie moet zijn om het te begrijpen. Ik als leek begreep geen bal van het verhaal, maar dat hoeft niets uit te maken. Zolang de actie maar goed is.

Iedereen voelt het vanzelfsprekend al aankomen: op dit punt begon mijn lijdensweg pas echt. Ieder level bestaat in essentie uit twee onderdelen: het eerste gedeelte bestaat uit wat platformen en simpele vijanden uitmoorden en het tweede gedeelte bevat een eindbaas. Voordat je op expeditie gaat, mag je eerst een team van drie man samenstellen. Dit heeft als gevolg dat je met één van hen speelt en dat de andere twee jou assisteren met een speciale aanval. Hier komt het eerste minpunt: de gehele game maakt gebruikt van de knoppen, maar alleen deze speciale aanvallen dienen met de touchscreen uitgevoerd te worden via minigames. Tijdens het spelen veroorzaakt dat nogal eens moeilijkheden en onlogische houdingen van vingers.

Dit minpunt valt echter in het niet vergeleken met het platformen en vechten zelf, de twee dingen waardoor ik pas echt aan het kruis genageld werd. In theorie is deze Naruto-game helemaal niet zo moeilijk, alleen gooit onder andere de hit detection flink veel roet in het eten. De hit detection bepaalt bijvoorbeeld wanneer je net niet meer op het randje staat of nog net wel geraakt wordt door die stekelpartij. Het is allemaal zo belabberd dat ik behoorlijke moeite had om levels door te spelen. Randen zijn zo onvoorspelbaar dat je soms wel naar beneden dondert en soms niet. Stekels kunnen onverwacht op een halve centimeter afstand nog steeds een flinke hap uit je levensbalk nemen. Vijanden kunnen af en toe nog zo dicht voor je neus staan, maar raken doe je ze niet.

Daar komt nog bij dat het vrijwel onmogelijk is om meerdere acties achter elkaar uit te voeren. Spring, wacht, sla, wacht, doorlopen. Na iedere druk op de knop is er een korte vertraging, iets wat ‘lichtelijk’ vervelend is als je net bezig bent met een stel breekbare platformen en snel verder moet. Verder is het vechten, als je het goed doet, simpelweg één groot spervuur van speciale aanvallen. Tijdens een eindgevecht zit je dus eigenlijk constant minigames te spelen. Zucht, doet de game dan helemaal nergens iets goed?

Jawel. Nou ja, niet slechter dan gemiddeld. De omgevingen zijn bijvoorbeeld best leuk gedaan en de muzikale begeleiding is ook wel te pruimen (althans, zolang je niet te lang vastzit in hetzelfde level). Tevens kan de multiplayer nog voor wat plezier zorgen met vrienden, al is het wel vervelend dat ieder dan het spel moet hebben. Toch kan dit niet verbloemen dat de game op alle andere vlakken tekort schiet. Elk karakter beweegt en speelt bijvoorbeeld precies hetzelfde, oftewel: belabberd. Variatie lijkt een verboden woord te zijn voor de ontwikkelaar, want het verschil tussen vijanden is minimaal en dingen worden voortdurend herhaald.