Fairytale Fights

Recensie | -

Er was eens een klein jongetje genaamd Jelle. Hij kwam op deze wereld als een onschuldig manneke. In zijn jonge jaren droomde hij over een baan als bouwvakker, speelde hij met zijn vriendjes oorlogje en hield hij als keeper bij de West-Friezen menig bal tegen. Het leven was mooi. Toch ging het op een gegeven moment mis. Zijn onschuldige handen kwamen op een dag in aanraking met een spelcomputer en vanaf dat moment ontstond de drang naar het vloeien van bloed. Mensen in computerspellen moesten worden doodgemaakt en het bloed moest en zou rijkelijk vloeien.

Fairytale Fights viel dan ook goed in zijn straatje. De game, die er net als kleine Jelle aan de buitenkant onschuldig uitziet, bleek van binnen een monster te zijn. Schattige figuurtjes lopen rond met de meest sadistische wapens en ontdoen daarmee de vijanden op bloederige wijze van hun ledematen, om uiteindelijk door de overgebleven plassen bloed te glijden. Fairytale Fights biedt op deze manier een unieke stijl, maar vergeet tegelijkertijd niet waar zijn roots liggen: de sprookjeswereld. De vele verschillende levels waar je door heen mag ploeteren zijn dan ook gelinkt aan bekende sprookjes zoals Hans en Grietje, Goudlokje en de drie beren en Roodkapje. We zien in de game personages uit deze sprookjes, maar ook zijn er omgevingen op gebaseerd. Elk level dat je speelt voelt als een wazige LSD-trip en is vooral uniek.

In deze unieke levels moet je flink wat sprookjesfiguren afslachten en gelukkig zijn er genoeg interessante manieren om vijanden in de pan te hakken. Kijkend naar de basis van het spel, dan heb je te maken met een ouderwetse brawler. Met jouw personage loop je van links naar rechts en onderweg reken je af met de vele vijanden. In het begin heb je te maken met simpele houthakkers, die na een paar klappen zijn uitgeschakeld, maar later krijg je vijanden bij wie je moet springen en blokken om te overleven. Het vechten zelf gaat met de rechter analoge stick. Hierdoor hoef je niet als een gek te lopen button bashen en kun je bovendien zelf bepalen hoe je jouw vijand in stukjes hakt. Dit is helemaal een feest als je jouw opgebouwde special inschakelt. In een ware Matrix-stijl kun je dan een vijand echt in mootjes hakken, wat via een pop-up scherm goed aan de speler wordt getoond.

Naast de actie biedt de game ook een groot aantal klassieke platformelementen. Zo moet je over koekjes springen, die drijven in een rivier van dodelijke frisdrank, en zijn er superscherpe vallen, die de speler beter kan ontwijken. Waarschijnlijk zal je veel dood gaan in de game, maar een ‘game over’-scherm zit er niet in. De makers hebben er voor gekozen om de speler oneindig levens te geven en hem of haar alleen te straffen door een deel van het verzamelde goud af te pakken. De uiteindelijke straf is te vinden in het Achievement-systeem, omdat je de meeste Achievements alleen verzamelt als je in een level een bepaalde score haalt (bij de PlayStation 3-versie zijn dit natuurlijk Trophies). Uiteraard zorgt vaak het loodje leggen voor een lagere score in zo’n level.

In je eentje is de game vermakelijk, maar interessanter is de game met meer spelers. Het beste komt de game tot zijn recht wanneer je met vier man op de bank zit en de Friendly Fire-optie aan zet. Het maakt de game lekker chaotisch en je leert perfect wie nou je echte vrienden zijn. Zo heb ik vaak een vriend van me een dodelijke klap gegeven, zonder dat hij het door had overigens, om zo zijn mes af te pakken (dit is de West-Friese variant op een mes in de rug van een vriend steken – Red.). Keerzijde van deze coöperatieve optie is dat je soms niet helemaal goed door hebt waar je mee bezig bent. Vooral de moordscènes blokkeren soms op vervelende wijze het beeld.

De chaos is niet het enige minpunt van de game. Zo ontkomt de game er niet aan op een gegeven moment eentonig te worden. Het zijn een beetje in de aard van het genre, maar na een uurtje achter elkaar hakken en slashen heb ik het wel weer even gezien. Het is echt een spel dat je in stukken moet spelen en daarbij kom ik bij het volgende minpunt: er zijn te weinig checkpoints. Hierdoor ben je verplicht om een level volledig af te maken en dat is soms zeer frustrerend. Zo lukt het me na een keertje of twintig pas een bepaald platformelement te voltooien, waarna mijn vrouw mij beviel mee te gaan naar mijn schoonouders, waardoor ik de dag daarna weer hetzelfde probleem voorgeschoteld kreeg. Het zijn zeer irritante schoonheidsfouten, die je moet meewegen bij de aankoopkeuze.

Om te voorkomen dat deze recensie in mineur eindigt, sluit ik af met de eindbaasgevechten. Deze rakkers zijn zeer goed uitgewerkt en vereisen allemaal een strategie om te verslaan. Een enorme bever aan het begin van het avontuur moet je bijvoorbeeld zwaardvissen voeren, zodat hij moet kotsen en vervolgens even versuft raakt. Even later krijg je te maken met Pinokkio die als Tasmanian Devil om zijn as draait en alles in zijn buurt met zijn lange neus weg stompt en zo gaat het maar door. Het zijn telkens prachtige uitdagingen om een level mee af te sluiten

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Fairytale Fights is een vermakelijke game geworden, die een welkome afwisseling vormt op de standaard toppers van dit najaar. De game heeft een unieke visuele stijl en geeft je de mogelijkheid om op brute wijze schattige wezens af te slachten. Vooral met meerdere spelers op de bank komt de game goed tot zijn recht, maar dan wordt het tegelijkertijd wel een chaotische boel. Het grootste nadeel aan de game is het feit dat hij in de herhaling valt en dat er te weinig checkpoints zijn. Maar als je tijd genoeg hebt om zo nu en dan even door een zelfgecreëerd bloedbad te glijden, zul je aan dit laatste waarschijnlijk maling hebben en Fairytale Fights op waarde weten te schatten.

8
  • Visuele stijl
  • Bloed!
  • Co-op
  • Platformelementen
  • Eentonig
  • Soms wat chaotisch
  • Te weinig checkpoints

Plaats een reactie


X
Lees meer over Fairytale Fights: