Mario & Luigi: Bowser's Inside Story

Het is allemaal uiterlijke schijn. Een façade. Puur politiek. Op kleurrijke wijze wordt al jaren de mythe in stand gehouden dat Bowser het Grote Kwaad is. Kan hij er wat aan doen dat hij een oogje heeft op die aantrekkelijke blondine, Prinses Peach? Nee. Is het zijn schuld dat hij geboren is als reuzenschildpad met de gave om vuur te spuwen? Nee. Het moge duidelijk zijn dat er een mediahetze tegen die grote vriendelijke reus Bowser gevoerd wordt. Gelukkig is er nu Mario & Luigi: Bowser’s Inside Story, waardoor iedereen kan zien dat in dat stekelschild een gevoelige binnenkant huist.

Net als bij de man gaat de liefde ook bij de koning van de Koopa’s door de maag, zo blijkt bij aanvang van deze Role-Playing Game. Helaas zijn Mario en Luigi niet zo pienter geweest om dit – zelfs na al die jaren rivaliteit – te bedenken, maar de échte slechterik Fawful heeft wel uitgevogeld dat Bowser niets anders is dan iemand met een grote mond en een klein hartje. Om Bowser te misbruiken in zijn plannetjes om Mushroom Kingdom over te nemen, schotelt deze groene gluiperd hem daarom een magische paddenstoel voor. Hiermee zuigt de Koopa-koning alles in zijn omgeving naar binnen. Alles, dus ook Mario, Luigi, Prinses Peach en de halve hofhuishouding van Peach Castle, komt hierdoor terecht in Bowsers bolle buik.

Omdat een uitweg uit de maag van Bowser niet zomaar gevonden is, besluiten Mario en zijn ‘iets minder beroemde’ broer Luigi het anders aan te pakken. Ze willen Fawful een koekje van eigen deeg geven en Bowser ook in hun plannen gebruiken. Vanuit de ingewanden van Bowser hebben Mario en Luigi namelijk de mogelijkheid om hun aartsrivaal zo te prikkelen, dat hij hen helpt in de strijd tegen Fawful. Zo zorgen de loodgieterbroers ervoor dat Bowser weer vuur kan spuwen als een naar insect hiervoor een stokje probeert te steken, door het insect in de maagstreek van Bowser te verslaan. Het gevolg is dat Bowser een paar bomen die in de weg staan, kan afbranden. Dit is nodig om de achtervolging op Fawful voort te zetten en te voorkomen dat deze schobbejak de eens zo vredige wereld kan overnemen.

Hoewel de titel van de game anders doet vermoeden, hoop ik dat uit bovenstaande alinea’s al blijkt dat Bowser de hoofdrol voor zich opeist in het verhaal. Hij staat centraal in alles wat er om hem heen (en in zijn lichaam) gebeurt, Mario en Luigi spelen ‘slechts’ tweede viool. Dit is een leuke twist voor de serie, omdat de dikke reus lekker dom, lomp en… onhandig is. De dialogen van het verhaal zijn ook een stukje scherper geschreven dan in het wat teleurstellende vorige deel, Partners in Time, waardoor je weer regelmatig dubbel ligt van de geweldig grappige gebeurtenissen of hilarische taferelen. Het zorgt ervoor dat het verhaal net zo leuk – zo niet leuker – is als in het prachtige eerste deel van de Mario & Luigi-serie.

Dat Bowser de hoofdrolspeler is, betekent ook dat je een groot deel van de tijd niet met de loodgieters aan het knokken bent tegen vijanden, maar als Bowser door de wereld banjert. Dit wordt afgewisseld door momenten waarop Mario en Luigi de binnenkamers van Bowsers lichaam ontdekken. Dat zorgt voor enorm veel variatie, zowel in omgevingen als in gameplay. Terwijl Mario en Luigi al springend door de (zeer kleurrijke) binnenwerken van Bowser avonturieren, hobbelt Bowser zwaarvoetig door Mushroom Kingdom, terwijl hij blokken kapot slaat en vegetatie in de hens zet. Deze twee verhaallijnen spelen daadwerkelijk op een andere manier, waardoor je geenszins het gevoel hebt twee keer hetzelfde te doen met verschillende personages.

De drie helden hebben ook een totaal verschillend arsenaal aan acties die ze uithalen. Bowser kan zoals eerder gezegd vuur spuwen om obstakels te verbranden, dwars door steen slaan en op andere manier zijn spiermassa inzetten. Mario en Luigi benutten vooral hun platformachtergrond door flink rond te springen in het lichaam van Bowser. Af en toe slaan ze iets kort en klein met een hamer, wat natuurlijk niet altijd even prettig is voor Bowser. Maar ach, een pijnscheutje op z’n tijd hebben we allemaal wel eens last van, toch? Die sporadische stuiptrekkingen zorgen er bovendien voor dat Bowser soms boven zichzelf uitstijgt, wat uiteraard essentieel is in de strijd tegen Fawful.

Gevolg van de snode plannen van Fawful is dat er een hoop gespuis Mushroom Kingdom onveilig maakt. Gelukkig weten de zwaarlijvige schildpad en de springende loodgieters wel van wanten, zodat vele vijanden aan de zegekar gebonden worden. Hiermee verdienen de helden de broodnodige ervaringspunten om in level te klimmen en sterker te worden. Er is in essentie weinig veranderd aan de actievolle opzet van de gevechten: Mario bestuur je met de A-knop, Luigi met de B-knop en Bowser eist de X- en Y-knop op. Elk van de helden kan vervolgens aanvallen uitvoeren en ontwijken via de aan hem toegewezen knop(pen). Maar, opnieuw zorgt de hoofdrol van Bowser ervoor dat de uitwerking heel fris aanvoelt.

Het komt namelijk met de regelmaat van de klok voor dat Bowser een gevecht aan het voeren is en daarbij stuit op een paar zeer kleine onderkruipsels. Deze kan hij opzuigen (alsof hij familie van Kirby is) waarna de kleine vijanden in de buik van Bowser op Mario en Luigi stuiten. Vervolgens is het aan Mario en Luigi om met de monsters af te rekenen. Pas als dat gebeurd is, gaat Bowser weer verder met zijn gevecht. Deze wisselwerking tussen Bowser en de twee broers, die heel goed is uitgewerkt, maakt de gevechten nog leuker dan voorheen.

Wel zorgt deze dynamiek ervoor dat gevechten soms wel een beetje langdradig worden, omdat de uitgebreide animaties van aanvallen ervoor zorgen dat het tempo niet al te hoog ligt. Vijanden geven bijvoorbeeld vaak een hint om de speler de kans te geven de juiste ontwijkactie in te zetten. Hierdoor duurt het vrij lang voordat je zelf weer mag aanvallen, waardoor je de gevechten af en toe liever ontwijkt dan aangaat. De heren van Alpha Dream lijken zich dit ook gerealiseerd te hebben, want als je rondloopt in de wijde wereld kun je zelf bepalen of je de vijanden die daar rondlopen, uitdaagt voor een gevecht. Toch weet zelfs deze vrijheid niet te voorkomen dat je af en toe het vechten wel een beetje zat raakt.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Chris Glerum

Er valt zoveel te vertellen over Mario & Luigi: Bowser’s Inside Story, maar woorden schieten simpelweg tekort om te beschrijven wat er allemaal zo leuk is aan deze parel van een RPG. Het enige smetje is dat de game soms ietwat langdradige gevechten kent, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de komische dialogen, het actievolle vechtsysteem en de enorm geslaagde wisselwerking tussen Bowser en Mario & Luigi. Bovendien is het een gouden zet om Bowser in de spotlights te zetten, want hij steelt de show met verve. Dit is zonder meer dé comeback van 2009!

9+

• Actievolle gevechten
• Grappige dialogen
• Hoofdrol Bowser
• Variatie door wisselwerking tussen Bowser en Mario & Luigi

• Gevechten soms wat langdradig