Tekken 6

Recensie | -

Het is voor de zesde maal tijd om te bepalen wie de sterkste vechter ter wereld is. Mannen als Heihachi en Kazuya Mishima zijn weer uit de dood herrezen om mee te dingen naar de felst begeerde titel onder de vechtersbazen. Ook zijn er deze keer weer robots, dierentuinbewoners en mythische monsters van de partij. Maar gelukkig is de hoofdmoot van de toernooideelnemers nog gewoon van het menselijk ras. En dan wel dat soort mens dat zijn leven heeft gewijd aan de vechtkunst. Het kan dus nog wel eens spannend gaan worden, deze editie van het IJzeren Vuist-toernooi.

Tekken 6 is een vechtspel van de oude stempel. Het is alweer de negende versie van de serie die in 1995 voor het eerst het daglicht zag in donkere arcadehallen. Nog steeds nemen spelers het tegen elkaar op in één op één gevechtsituaties. En ook nu weer overstijgt de mate van poespas waarmee dit gebeurt het vorige deel.

Maar in Tekken draait het uiteindelijk allemaal om de vechters. De één is nog extremer dan de ander. En hoe ze allemaal in het verhaal passen is bijzaak. Het zou natuurlijk ook veel te ingewikkeld worden als de makers met een aannemelijke uitleg op de proppen moesten komen voor alle situaties. Neem nu eens de kangoeroe, die met haar zoontje in de buidel twee paar bokshandschoenen heeft opgepakt en zichzelf de nobele kunst van het boksen eigen heeft gemaakt. En deze kangoeroe kan in Tekken tegenover een lief schattig meisje komen te staan. Dit lieve meisje kan op haar beurt dan haar hoofd van haar romp trekken, deze aan de kangoeroes geven en lachend toekijken (oh nee, dat gaat zelfs in de Tekken-serie moeilijk worden) hoe de geïmproviseerde bom daarna in hun handjes explodeert. En dan vertel ik er nog niet eens bij dat het hoofd van dat lieve meisje luttele seconden later uit het niets weer op haar schouders verschijnt.

De nieuwe mannen

In Tekken 6 kom je drie gloednieuwe mannelijke krijgers tegen. Bob is een beoefenaar van freestyle karate. Hij heeft zijn lichaam geoptimaliseerd voor snelheid en kracht. Tegen de verwachting in betekent dit dat hij moddervet is. Toch plaatst het ronde tonnetje keer op keer de spectaculairste salto’s en schroeven in de verbaasde gezichten van zijn tegenstanders.

De Spaanse straatschoft Miguel heeft ontdekt dat Mishima Zaibatsu, het bedrijf van Jin Kazama, achter de moord op zijn zus zit. Zodoende verschijnt hij zonder enige formele vechttraining op het IJzeren Vuist-toernooi.

Tot slot is er Lars, die mijn nieuwe favoriet is geworden. Deze officier in de Tekken Force politie-eenheid is stoer, sterk en snel. Hij vecht met snelle acrobatische schoppen, kan meedogenloze electrisch geladen klappencombinaties uitvoeren en heeft een brute worp, die eindigt met zijn hiel in het gezicht van de tegenstander.

Wel heeft ieder speelbaar personage in het spel zijn of haar eigen verhaallijn gekregen. Een beknopte uitleg van wat ze nu precies naar het toernooi brengt, wordt met een paar illustraties gegeven. Hierna barst het geweld los, totdat er nog slechts één persoon overeind staat. Een actievol of komisch filmpje sluit het geheel af. Ook hier is weer op te merken dat de meeste eindfilmpjes kant nog wal raken. Maar - en dit is een hele grote ‘maar’ - hierdoor heb je keuze uit hele coole vechters, die in geen enkel hokje hoeven te passen.

Terugkerende personages als Paul Phoenix en Nina Williams zijn wezen kledingshoppen en hebben wat nieuwe trucjes geleerd, maar voelen nog steeds vertrouwd aan. Zij kunnen het nu ook opnemen tegen acht nieuwe vechters, waarvan Spetsnaz-soldaat Dragunov en rijkeluiskind Lili al kwamen opdraven in de PSP-versie van Tekken 5. Helemaal nieuw zijn Bob, Leo, Zafina, Miguel, Lars en Alisa. Al met al zijn er meer dan veertig personages speelbaar in Tekken 6. Dit is meteen ook de grootste verbetering ten opzichte van de laatste Tekken, want de nieuwe personages voegen allemaal wat toe aan het toch al uitgebreide aanbod topatleten.

De graphics zijn natuurlijk ook wel opgevijzeld, maar halen het niet bij andere toptitels van de huidige generatie spelcomputers. Vooral de vechters zijn tekort gedaan. Waar sommige omgevingen nog indrukwekkend zijn door mooie sneeuw- of lichteffecten, zijn de personages dit nergens. Wel kun je de vechtersbazen aankleden naar jouw mode-ideaal, maar aangezien de gemiddelde man vooral bekend staat om zijn wansmaak, zal het spel ook van deze cosmetische ingrepen niet mooier worden.

Ook het nog steeds goed werkende vechtsysteem is grotendeels ongewijzigd gebleven. De nadruk ligt nog altijd op het wachten op een opening en dan genadeloos toeslaan. Dit kan zelfs wat genadelozer nu het makkelijker is geworden om door te combineren, nadat je een persoon de lucht in hebt geslagen. Een andere aanpassing is het ‘rage’-systeem. Hierdoor krijgen vechters een, met een rode gloed gepaarde, krachtboost als hun levensbalk bijna leeg is. Maar over het algemeen speelt Tekken 6 als alle andere Tekken-games. Aan de ene kant is dit niet erg, omdat het gewoon een hele goeie vechtgame is. Aan de andere kant had ik toch echt op wat meer vernieuwing gehoopt.

Er is nog wel geprobeerd om wat extra’s te bieden door wat nieuwe modi toe te voegen. Deze zijn vooral gericht op de singleplayer-ervaring. Toch blijft het veruit het vermakelijkst om tegen een menselijke tegenstander te knokken. De VS-modus en de online multiplayermodus blijven daarom favoriet. Een gemiste kans is de Scenario Campaign, waarin groepen vijanden verslagen dienen te worden. Samen met een computergestuurd personage loop je door verschillende levels, waar straattuig uit bosjes en achter muurtjes vandaan tevoorschijn springt. Zoals jullie misschien in mijn eerdere impressie gelezen hebben, leek mij dit heel tof om samen met een vriend op de bank helemaal uit te spelen. Probleem is alleen dat dit niet mogelijk is. Je zult het in je eentje moeten klaren. Met een computergestuurd hulpje. Gezellig.

De nieuwe vrouwen

Er zijn ook drie gloednieuwe vrouwelijke vechtersbazen in Tekken 6. Allereerst is er Leo, bij wie de grootste verrassing haar geslacht is. Dit veertienjarige meisjesachtige jongetje, blijkt namelijk stiekem toch een meisje. Ze is zoals zo velen uit op wraak voor een vermoorde ouder. En Tekken zou Tekken niet zijn als niet één van de Mishima-mannen hier verantwoordelijk voor was.

Zafina is een zweverig typje uit het Midden-Oosten. Dit slangenmens is gespecialiseerd in de oude moordkunsten van een mysterieus dorpje, waar zij de graftombe van de koninklijke familie bewaakt.

Als laatste hebben we dan nog Alisa, die samen met Lars hoofdrol in de Scenario Campaign op zich neemt. Ze is een cyborg en kan dus wel tegen een stootje. Daarbij schudt ze af en toe twee kettingzagen uit haar mouwen, alsof het niets is!

Andere dingen die het spelgenot in de weg staan zijn de laadtijden en de eindbaas in de singleplayermodus, Azazel. Eindbazen in vechtgames zijn wel vaker frustrerend doordat ze oneerlijker zijn dan dat ze daadwerkelijk goed vechten. En ook deze demoon van formaatje mammoet zet deze traditie voort. Hij is groot, log, hoeft niet zichtbaar te blokken en neemt de wetten van continuïteit met een korreltje zout. Rag hem naar de grond en neem een aanloop om zijn omgevallen lichaam nog even kapot te stampen en de reusachtige gestalte verdwijnt zonder flits of aankondiging. Meteen daarna valt Azazel weer uit de lucht om wat aanvallen op je los te laten, die hem onkwetsbaar maken.

Kleine kanttekening die nog gemaakt moet worden is het verschil tussen de PS3-versie en de Xbox 360-tegenhanger. De PS3-controller blijft beter geschikt voor vechtgames door de betere ligging van de D-pad. Toch is de Xbox 360-variant ook prima speelbaar. Daarbij zijn de laadtijden op de Xbox 360 ietsje korter. Zelfs als je de game op je PS3 installeert, zul je langer moeten wachten tussen de gevechten. Beide verschillen zijn echter niet bijster groot en de twee versies zijn over het geheel gelijkwaardig te noemen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

De één op één-gevechten van Tekken blijf ik geweldig vinden. Vooral tegen een goed ingewijde vriend of vriendin blijft de multiplayermodus eindeloos leuk. De toegevoegde vechters brengen daarbij voldoende nieuw materiaal om onder de knie te krijgen en maken het weer de moeite waard om stiekem in je eentje te gaan oefenen. Alle andere toevoegingen hier omheen zijn een gevalletje van ‘net niet’. Je kunt Tekken 6 dan ook beter laten liggen als je jezelf niet wilt meten met andere spelers. Wil je dit wel en investeer je voldoende trainingsuurtjes in de game, dan is ook dit King of Iron Fist-deel weer een pareltje dat het 3D-vechtgenre met ijzeren vuist regeert.

8
  • Veel vechters
  • Vechtsysteem blijft top
  • Lars Alexandersson
  • Uitstekende multiplayermodi
  • Te weinig vernieuwing
  • Matige graphics
  • Solo Scenario Campaign

Plaats een reactie


X
Lees meer over Tekken 6: