Stoked

De nieuwe snowboardgame Stoked zorgde bij mij al in de eerste minuten voor pure opwinding. Helaas niet in de positieve zin van het woord, aangezien de opwinding ontstond door rasechte frustratie. Direct in de tutorial ergerde ik me al mateloos aan de snowboardinstructeur die elke oefenronde opende met dezelfde zin, uitgesproken met een binnensmonds Duits accent: 'Hi, I'm Wolle. Watch me!' Na de eerste paar geoefende tricks had ik er al schoon genoeg van en zette ik mijn Xbox 360 uit. 'Ik weet nu verdomme wel hoe je heet, dus kop dicht Wolle!'

Na een tijdje ben ik toch maar weer verder gegaan met de game, maar de hernieuwde moed zonk me al snel weer in de schoenen toen ik erachter kwam dat de ontzettend onduidelijke en pittige tutorial niet is over te slaan. Met het geluid uit (zo hoorde ik die Wolle tenminste niet de hele tijd praten) heb ik me er op wonderbaarlijke wijze alsnog doorheen weten te slaan, maar mijn vertrouwen in de game had al een absoluut dieptepunt bereikt. Gelukkig kent een snowboardgame niet alleen diepe dalen, maar ook hoge toppen. Dit werd mij al snel duidelijk toen ik voor het eerst de helling afroetsjte op mijn stoere plank. De vijf aanwezige bergen zijn bijzonder divers, waardoor het simpelweg naar beneden snowboarden al best vermakelijk kan zijn. De nare nasmaak van het begin van de game verdween dan ook als sneeuw voor de zon.

De echte verslaving kwam echter pas toen ik me intensief ging bezig houden met de stoere snowboardmissies en het gigantische aanbod aan tricks. Tijdens je vrije afdaling op de gigantische berg zijn namelijk overal opdrachten vinden (die tevens online te spelen zijn). Soms komen deze opdrachten neer op het rijden van een kleine race, maar veel vaker moet je onder grote tijdsdruk een pittige combinatie van tricks uitvoeren, terwijl je gewoon verder de berg af glijdt. Deze tricks leveren je fame op, waardoor je uiteindelijk een legendarische snowboarder kunt worden. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, aangezien het uitvoeren van verschillende trucjes in een kort tijdsbestek verdomd lastig blijkt te zijn. De uit te voeren knoppencombinaties mogen dan wel aan je worden gepresenteerd, maar het op perfecte wijze combineren en landen van een combo is op een gegeven moment gigantisch lastig. Dit is absoluut frustrerend, maar op de één of andere manier wilde ik toch steeds een nieuwe gooi naar fame doen.

Helaas werkt de uiterlijke verschijning van Stoked minder motiverend. De game stelt grafisch gewoon weinig voor. Het enige lichtpuntje is de sneeuw (toch wel essentieel in het geval van deze game), die goed reageert op je board en snoeiharde valpartijen. De rest oogt toch wat saai en detailloos, de snowboarders voorop. Ook qua animaties laten de personages het behoorlijk afweten, waardoor je bij vlagen een onrealistisch schouwspel krijgt voorgeschoteld. Vaak zijn die onnatuurlijke animaties het gevolg van de vreemde physics die je snowboardavontuur zo nu en dan teisteren tijdens het maken van een landing. Doordat de landing op een gekke manier verloopt, bewegen de personages op een eveneens onnatuurlijke en gekke wijze.

Waar de visuele kant van Stoked dus nogal wat te wensen over laat, staat de muziek als een huis. De game bevat bijna geen beroemde nummers, maar de kleinere artiesten komen hierdoor prima tot hun recht. De muziek zweept de boel lekker op en is daarmee bijzonder doeltreffend. Dit geeft je net het extra zetje van de berg af, dat je nodig hebt wanneer je op één van de schoonheidsfoutjes van Stoked stuit. Je blijft door de treffende muziek dus gemotiveerd in jouw jacht op eeuwige roem.