GTA: The Ballad of Gay Tony

Rockstar is een bedrijf dat ervan houdt om te choqueren. Met de eerste GTA kon je onschuldige burgers doodrijden, deel drie introduceerde het begrip ‘hoerenknuppelen’ en in de eerste uitbreiding van GTA IV: The Lost and Damned, kregen we het mannelijke geslachtsdeel vol in beeld. Jammie! Met deze dingen in ons achterhoofd is het dan ook niet raar dat deze tweede GTA IV-uitbreiding de enigszins controversiële titel The Ballad of Gay Tony heeft gekregen.

Maar, en dat is denk een fout die veel mensen maken, in deze game speel je helemaal niet met Gay Tony. Spelers kruipen namelijk in de huid van Luis Lopez, een hispanic die zijn oude buurt is ontgroeid en als bodyguard van Tony Prince (= Gay Tony) zijn brood verdient. Naast bodyguard zijn Tony en Luis bevriend en is Luis zelfs diens zakenpartner. De relatie tussen de twee bestaat al lang en samen hebben ze veel meegemaakt en mooie successen gevierd. Dat heeft er mede voor gezorgd dat Tony een bekend persoon in Liberty City is geworden en hij op het punt staat echt door te breken. Helaas maakt hij daarbij enkele fouten, bouwt hij schulden op en is het aan Luis om het vuile werk op te knappen, om zo het mooie leventje van de twee te redden.

Het begint uiteraard onschuldig met het opknappen van een verzoek van een maffialid. De beste man is namelijk niet zo gelukkig met een klikspaan en besluit hem aan een golfkar te binden en daarmee de golfbaan op te rijden. Dat is al opmerkelijk te noemen, maar zodra Luis een golfclub in handen neemt en van een afstand ballen op het ..eeh... klokkenspel van de klikspaan moet slaan, is de trend echt gezet. The Ballad of Gay Tony vertelt aan de ene kant een mooi verhaal van vriendschap, maar biedt tegelijkertijd genoeg grappige momenten die we in GTA IV en de eerste uitbreiding eigenlijk een beetje miste. The Ballad of Gay Tony is een stuk luchtiger en dat maakt het spelen van het spel leuker en minder serieus.

De humor komt niet alleen naar voren in de missies, maar ook in de verschillende personages. Tony Prince is in principe al een vreemde rakker, die niet vies is van een schunnige opmerking of het gebruik van drugs, maar hij valt in het niets in vergelijking met de andere personages. Zo heb je Morri, de broer van Brucie, die nog fanatieker met zijn lichaam bezig is. Idioot zijn ook de conversaties met Bulgarin, die je nog wel uit het origineel kent en laten we natuurlijk Yussuf niet vergeten. Dit is wellicht het tofste personage ooit uit de GTA-serie. Een typisch rijkeluiszoontje uit een oliestaat die niet weet wat hij met zijn geld moet doen. Daarom jat hij maar metrotreinen en militaire helikopters, waarbij hij de laatste mooi laat vergulden. Geniaal gewoon. Doordat alle andere personages zo uitbundig en eigenzinnig zijn, valt helaas wel op dat Luis zelf een weinig overtuigend personage is. Hij blijft wat oppervlakkig en ook de ingesproken stem overtuigt niet helemaal.

Uitbundiger en een aanvulling op het GTA IV-universum zijn ook de verschillende nieuwe wapens. Natuurlijk, The Lost and Damned had een paar mooie aanvulling, maar die wapens waren over het algemeen gewoon meer van hetzelfde. In The Ballad of Gay Tony zijn er drie prachtig wapens bijgekomen. De eerste is een shotgun met explosive kogels die zeer dodelijk zijn en waarmee je helikopters uit de lucht kunt knallen. Op plaats twee staat de Advanced MG. Een zeer zwaar machinegeweer waarmee je a la Heat door wagens heen knalt en over een enorm groot magazijn beschikt. En last, but not least, de sticky bomb. Deze gooi je op de grond, plak je op gebouwen en auto’s, om het vervolgens van een afstand te laten ontploffen. Hiermee valt echt een prachtige vuurwerkshow te creëren en is het ideaal om de aandacht van de politie te trekken, of af te leiden!

Je blijft met een grijns op je gezicht doorspelen terwijl je hordes helikopters neerhaalt, politie-eenheden met bosjes tegelijkertijd neerhaalt en je een weg knalt door al het schorriemorrie van Liberty City. Het blijft boeien van begin tot eind, mede door het sterke verhaal. De sterke personages ontwikkelen zich en elke missie is weer fantastisch. Geen vervelende ‘rijd hier heen en doe dat’-klussen, maar over the top actie, missies na missie.. Er zitten een paar missies bij die een hoog déjà vu-gehalte hebben, toch is het voor het overgrote deel verfrissend. Daarom ben ik ook extra blij dat je na het uitspelen van de game voltooide missies opnieuw kunt spelen. We zagen dit al bij Chinatown Wars en het is maar goed dat deze lijn door is gezet.

Uiteraard valt er buiten het hoofdverhaal van alles in Liberty City te beleven. Samen met je homies uit het verleden is het mogelijk om drugsoorlogen uit te vechten, er is een ware Fight Club waar je jouw vechtkunsten kunt tonen, er zijn burgers die om jou hulp vragen, er kan gedate worden en als slagroom op de taart is het parachutespringen weer terug. Urenlang heb ik in San Andreas doorgebracht met het springen van een hoog gebouw, berg of uit een vliegtuig en datzelfde zal ik in deze game doen. En als je dan wil weten hoe lang je met de game bezig bent, dan heb ik goed nieuws. Als een dolle ben ik door de hoofdmissies heen gescheurd en dat kostte me zeker acht uur om te voltooien. Daarna heb ik mijn speelduur nog minstens verdubbeld met het voltooien van alle dingen die er in Liberty City vallen te beleven en uiteraard is er dan nog een multiplayer-variant die we volgende week in een los artikel bespreken.