Cursed Mountain

Daar boven op die berg, daar woont een Tibetaan. Hij waarschuwt voor boze geesten, als die tenminste bestaan. In dikke kleren gepakt, beklim je die hoge bergen. Niet bang voor spookverhalen, die zullen jou niet tergen. Je klimt ondanks hevige sneeuwval, overwint vele pieken en dalen. Slechts één ding is onzeker: zul je jouw doel wel halen?

In Cursed Mountain ga je aan de slag met bergbeklimmer Eric Simmons. Zijn broer Frank, ook een fervent bergbeklimmer, is zoekgeraakt in de Himalaya toen hij was ingehuurd om een heilig artefact te zoeken. Eric gaat op zoek naar de spoorloos verdwenen Frank, op zoek naar wat er gebeurd is, op zoek naar de waarheid. Dit doet hij door het bergketen steeds dieper te betreden en op steeds hoger gelegen plekken te komen die doorspekt zijn met Boeddhistische elementen. Het is een groot pluspunt van Cursed Mountain: de setting is ontzettend origineel (en laten we Uncharted 2: Among Thieves maar even ongelukkige timing noemen). Het werkt erg verfrissend in een tijdperk waarin de postapocalyptische settings over elkaar heen vallen.

Cursed Mountain is geen simpel spelletje bergbeklimmen, het is griezelen geblazen met kwaadaardige geesten. Eindelijk eens geen monsters (zelfs niet de Verschrikkelijke Sneeuwman) en zombies. Geesten versla je door ze neer te halen met een magisch pikhouweel. Je moet deze geesten eerst neerschieten met je pikhouweel – waardoor het wapen niet zou misstaan in onze top vijf tofste wapens in games - en vervolgens hak je met de Wii-mote en Nunchuk in de richting die het scherm aangeeft. Dit is iets wat je heel de game door doet en het is dan ook zeer spijtig om te zien dat het niet altijd even vlekkeloos werkt. Bovendien voelt het na een aantal uren ietwat eentonig aan, ondanks het feit dat je naarmate het spel vordert upgrades verdient voor het wapen,

Qua eentonigheid helpen de levels ook niet mee. Bergpad in, bergpad uit, tentje in, tentje uit: je hebt het al honderd keer gezien in tal van andere games. Toch is het niet ontzettend erg dat de game zo rechtlijnig is. Het pad dat je aflegt betekent namelijk wel dat je echt het gevoel hebt een spannende reis te maken. Tikkeltje jammer is dat de reis haast nooit echt meer dan ‘spannend’ wordt. Er zitten helaas te weinig echte schrikmomenten in de game om weg te kruipen achter je bankstel of je te verschuilen in de boezem van je vriendin (hoewel je bij dat laatste nog altijd kunt doen alsof je schrikt, als ik Jelle mag geloven).

Gelukkig ziet de reis er wel fantastisch uit, want mede door het uiterlijk is de sfeer in Cursed Mountain werkelijk van hoog niveau. Eerder noemde ik al kort de Boeddhistische elementen in de game. Bouwwerken ogen verrassend realistisch en het spel kent zelfs een aantal ‘wow-momenten’ die vergelijkbaar zijn met die van een topper als Uncharted 2. Dit soort momenten zijn voor mij steeds zeldzamer, waardoor ik het des te opmerkelijker vond ze terug te vinden in een game die zo weinig media-aandacht heeft gekregen.