Rabbids Go Home

De Rabbids maakten het ons als recensenten wel erg gemakkelijk. Een originele inleiding verzinnen was bij de Rayman Raving Rabbids-spellen niet meer nodig, want na het noemen van één van de vage minigames, was het grootste deel van de lezers waarschijnlijk al om. In hoeveel games kun je namelijk met koeien smijten of rondrijden op dolgedraaide everzwijnen? De nieuwste game van de konijnen, Rabbids Go Home, gooit dit minigameprincipe overboord. In plaats van met koeien te smijten, prop je ze nu namelijk in je winkelwagen en in plaats van rond te rijden op everzwijnen, zit je dit deze keer op op hol geslagen vliegtuigmotoren. Je voelt hem al aankomen: Rabbids Go Home is nog veel vreemder dan alle voorgaande Rabbids-games.

Dit zie je al meteen terug in het doel van het spel: het bouwen van een uit afval bestaande toren naar de maan. Waarom vraag je je misschien af? Ach, blijkbaar geloven de Rabbids dat dit hun nieuwe thuis is. De reden maakt eigenlijk niet zo gek veel uit, want Rabbids Go Home draait vooral om het verzamelen van alles dat los of vast zit. Van de inhoud van een frisdrankautomaat tot de kleren van onschuldige voorbijgangers: alles moet er aan geloven. Rijd met de winkelwagen tegen het voorwerp aan en de Rabbids doen de rest voor je. Wanneer je geluk hebt, laten ze hun problemen met de aardse producten zelfs nog even zien in een kort filmpje. Een antwoordapparaat of een pratende pop wordt zo plots wel heel erg interessant!

Ook de getekende cartoons, voorafgaand aan elk van de 40 missies, zijn grappig om te zien. Deze dienen, naast het brengen van de nodige humor, ervoor om het voorwerp waar elk level om draait te introduceren. Wanneer de twee overenthousiaste Rabbids aan de haal gaan met een oversized ziekenhuisbed, weet je als speler dus genoeg. Ten eerste speelt de missie zich af in een ziekenhuis en ten tweede krijgen de Rabbids door dit bed de mogelijkheid om reusachtige afstanden al zwevend te overbruggen (het bed gebruikend als een soort luchtballon, wat had je anders gedacht?). Net zoals een houten bureau automatisch betekent dat je in een groot kantoor spullen verzamelt en een mini-ufo dat je in een winkelcentrum rond rijdt.

Deze objecten zorgen bovendien voor de nodige variatie in spelelementen. Het standaard spelprincipe – het verzamelen van zo veel mogelijk spullen in platformlevels – valt na verloop van tijd namelijk wat in herhaling. Op de vrijheid in het verzamelen na, is de levelopbouw erg lineair. Pak zoveel mogelijk voorwerpen, versla enkele konijnenverdelgers, spring over een paar schansen: het riedeltje komt telkens terug. Missies waarin je rondrijdt in een radioactief veld of glijdt in een rubberen band zijn dan ook een hele verademing. De schoonmaakapparaten die de konijnen om de één of andere reden op willen zuigen, zorgen daarnaast voor enkele hectische momenten. Dat zijn helaas wel de weinige ogenblikken waarop het spel wat moeilijker wordt, want over het algemeen kun je met de Rabbids argeloos door winkelen.

Dat al het bovenstaande niet echt logisch klinkt, is juist de charme van Rabbids Go Home. Alles is doorgedraaid en gek, zonder dat dit ten koste gaat van de subtiele, leuke details. Deze kleine grapjes zie je naast in de leuke filmpjes – die helaas wel wat vaak herhaald worden – vooral terug in de spelomgevingen. Het is jammer dat ook hier vaak gerecycled wordt, want dingen als het waggelen van de konijnenverdelgers of de knotsgekke big band (natuurlijk helemaal bestaande uit konijnen) die je aan het einde van het level opwacht, zijn hilarisch. Dat de hele reutemeteut uiteindelijk verdwijnt in een vieze toiletpot, laat ik dan maar even buiten beschouwing!

Een wel erg droge voice-over maakt het plaatje af door met de meest vreemde uitspraken het winkelend publiek te verblijden. Publiek dat het letterlijk uitgilt wanneer ze doorhebben dat hun winkelcentrum geïnfiltreerd is door hebberige konijnen. “O my God!” De Nederlandse stemmen zijn wat dat betreft net een tikkeltje minder leuk dan de Engelse, waar het enthousiasme duidelijker voelbaar is. Een soundtrack van krijsende konijnen gecombineerd met foute muziek uit de jaren ’60 en ’70 doet dan weer een hoop goed. Wie kan de dolgedraaide konijnen op de verzameltoer nu negeren wanneer ‘Rivers of Babylon’ door de luidsprekers knalt?