Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen

Per post verrassingen krijgen is altijd leuk. Verstrooid als ik ben vergeet ik soms wat ik ook alweer besteld had en op het moment dat er iets binnenploft moet ik gelijk weten wat het is. Alsl ik de zijkant van de envelop openrijt om te zien wat erin zit, stijgt mijn hartslag onmiddellijk. Vorige week was het weer zover, maar na het openmaken kwam er alleen een zuinige ‘ow’ uit mijn mond. Het was Mario en Sonic op de Olympische Winterspelen voor de Nintendo DS. Ik had het eerste deel met al het button bashen en schermgekras nog in mijn achterhoofd zitten.

Toch viel de game alleszins mee en voelt soms zelfs fris aan. Dat komt ten eerste door de nieuwe Adventure Mode. Hier is de complete game omheen gebouwd en biedt een heuse singleplayer-ervaring. De kwaadaardige Bowser en egoïstische Eggman zijn tegenwoordig twee handen op één buik en samen bedenken ze een ingenieus plan om de Olympische Winterspelen te dwarsbomen. Ze ontvoeren de ‘snow spirits’ om op die manier de winter te doen verdwijnen. De actie slaagt, twee helden komen erachter (driemaal raden wie) en om alles weer in orde te krijgen ga je vanzelfsprekend sporten.

De verhaalmodus draait vooral om het spelen van evenementen. Tussendoor is het mogelijk rond te lopen in de verschillende steden die weliswaar simpel ogen, maar wel ieder een eigen sfeer hebben. Gaandeweg ontmoet het tweetal tevens steeds meer vrienden met elk een speciale eigenschap. Zo kan Tails goed met machines overweg, overbrugt Sonic grote afstanden door middel van een soort springkussen en gooit Princess Peach haar charmes in de strijd. Het zijn grappige dingetjes, alleen zo basaal en simpel uitgevoerd dat het verder niet veel toegevoegde waarde heeft.

Dat geldt voor meer dingen in de Adventure Mode: de afstanden tussen de verschillende evenementen zijn onnodig lang door alle kronkelweggetjes en de puzzels bereiken nooit een hoger niveau dan ‘praat met persoon X’. Daarbij zijn de dialogen op een dusdanige manier geschreven dat het zelfs voor kinderen te bont moet zijn. Het was zo zoetsappig dat m’n tanden er spontaan uitrotten en ik irriteerde me mateloos aan een Toad die blijkbaar op iedere zin moest reageren. Als klap op de vuurpijl hebben de verschillende statistieken van de personages die je ontmoet nauwelijks invloed op de prestaties in de evenementen.

Tot nu toe klinkt het behoorlijk negatief, maar dat komt vooral doordat de verpakking en opvulling van de verhaalmodus van matige kwaliteit is. De kern, de evenementen, zijn een stuk beter uitgevoerd en in groten getale aanwezig (dik twintig). Niet langer is het de bedoeling om zo vaak mogelijk achter elkaar op een knopje te drukken of met de stylus op het scherm te krassen. De handelingen die ik diende uit te voeren per sport waren behoorlijk logisch en best vermakelijk. Tijdens het vliegen door de lucht met ski’s onder je voeten is het bijvoorbeeld de bedoeling om op bepaalde punten op de touchscreen te tikken om het evenwicht te behouden. Ook wordt de stylus handig gebruikt bij een schietspelletje en bepaal je de richting waarin je vliegt ermee met een zogenaamd Dream-event. Deze speciale events zijn een absurde variatiant op de normale sporten en vinden plaats in werelden met veel Mario- of Sonic-invloeden.

Verder bevat elke sport nog geinige foefjes om rekening mee te houden. Zo dien je bij een aantal sporten op je uithoudingsvermogen te letten, kun je gebruikmaken van de slimpstream van anderen en is het makkelijker ploegen over platgereden sneeuw. Ook zijn er dingen als een boost bij de start en andere technieken voor ‘gevorderden’, al zou iedereen die al vrij snel onder de knie moeten krijgen.

Het gaat allemaal net wat dieper dan bij het vorige deel, maar nergens is het buitengewoon indrukwekkend wat er verzonnen is. Alle sporten zijn behoorlijk snel aan te leren en na het uitspelen van de Adventure Mode, wat enkele uren in beslag neemt, heeft de game mede door een gebrek aan online multiplayer niet veel meer te bieden. Behalve voor de mensen die van het verbreken van highscores houden. Deze kunnen de concurrentie aangaan met andere gamers door middel van de leaderbords of hun vrienden naast hen op de bank in het stof laten bijten.