Drawn to Life: Het Nieuwe Hoofdstuk

Videogames maken tegenwoordig steeds vaker gebruik van user-generated content. Waren het vroeger vooral allerlei mods voor shooters, tegenwoordig is het mogelijk uitgebreide levels te bouwen (LittleBigPlanet), woorden te typen om voorwerpen te doen verschijnen (Scribblenauts) en zowel je personage als allerlei voorwerpen in levels te tekenen. Dat laatste werd twee jaar geleden geïntroduceerd door Drawn to Life voor de DS en nu komt THQ met een vervolgdeel dat niet alleen voor de DS, maar ook voor de Wii verschijnt.

Hoewel dit dus het eerste deel is voor de Wii, borduurt het verhaal verder op dat van het eerste, DS-exclusieve deel. Raposa Village is na een periode van onrust weer tot vrede gekomen, totdat het boek van de Maker wordt gestolen. Dit boek zit vol met tekeningen die gemaakt zijn door de schepper van het Raposa-ras en is vanzelfsprekend van dusdanig cultureel, religieus en geschiedkundig belang dat het moet worden teruggehaald. De Maker stuurt een held naar Raposa Village en dat is waar het spelen begint.

Het verhaal is geen verdere vermelding waard omdat het simpelweg geen wauw-momenten oplevert, maar aangezien dit een platformgame is, hecht ik daar weinig waarde aan. In platformgames draait alles tenslotte om het spelen zelf en niet om het verhaaltje dat men er omheen breidt. Het platformen gebeurt in 2-D levels en levert soms best wat voldoening op, maar stijgt het grootste deel van de tijd niet boven de middelmaat uit. Sprongen die je moet maken om over dalen heen te springen zijn ontzettend makkelijk, vijanden á la Goomba’s en Koopa’s maken het je nooit moeilijk en omdat er weinig echt vernieuwende elementen in het platformen zitten, word je niet snel verrast en krijg je het dus niet snel lastig.

Het Drawn to Life-concept draait echter niet alleen om het platformen zelf, maar ook om het tekenen en de manier waarop platformen en tekenen in elkaar overlopen. Op de DS werkt het tekenen met behulp van je stylus perfect, maar helaas is de Wii-mote de tegenpool van de stylus. Het is ontzettend lastig om de Wii-mote gecontroleerd te bewegen en om een mooie held te tekenen, en een prachtige brug te creëeren moet je ontzettend geduldig én artistiek zijn aangelegd. Ben je geen van beiden, dan is de charme van dit originele element verloren en blijft er van het spel plots bar weinig over. Dit had wellicht voorkomen kunnen worden door het mogelijk te maken met Wii MotionPlus te spelen, maar kennelijk vond de ontwikkelaar dit onnodig.

Daar komt nog eens bij dat de momenten waarop er getekend moet worden ontzettend geforceerd zijn. Het had zo mooi kunnen zijn om de Wii exclusieve mogelijkheden mee te geven, zoals het tekenen en aanpassen van álle achtergronden, maar de keren dat je moet tekenen zijn altijd in een apart scherm of een gearceerd gedeelte van het level. Het tekenen beperkt zich voornamelijk tot het maken van platformen en die zijn door middel van simpele lijnen in mum van tijd gemaakt. Drawn to Life’s concept had ook op de Wii zo tof kunnen zijn maar is in de meeste gevallen te simplistisch uitgewerkt om te overtuigen.

Ik ben tot nu toe eigenlijk alleen maar negatief geweest over de game, maar dan heb ik het wel over hoe het spel overkomt op de gemiddelde InsideGamer-bezoeker. Het simpele platformen, het tekenen van poppetjes op crèche-niveau en het ‘aan een handje vasthouden’ wat betreft de combinatie platformen/tekenen kan voor jonge kinderen juist zeer voordelig werken en een goede manier zijn van kennismaking met platformgames. Ik zie mijn nichtjes bijvoorbeeld nog best aan de slag gaan met Drawn to Life voor de Wii, niet ondanks, maar juist dóór de meeste van de beperkingen die de game kent. Bovendien zullen zij zich absoluut vermaken met de minigames die het spel kent, terwijl die voor ons juist net zo inhoudsloos zijn als de meeste andere minigame-verzamelingen.