Shaun White Snowboarding: World Stage

Recensie | -

Een beetje topsporter heeft vandaag de dag een game waar zijn of haar naam aan verbonden is. Pro skater Tony Hawk doet het al jaren zo en ook Tiger Woods is een vaste naam geworden. Vorig jaar voegde de roodharige snowboarder Shaun White zich aan dat lijstje toe met een game voor vrijwel ieder platform. Het was de Wii-versie die het meeste aansloeg, waardoor we dit jaar getrakteerd worden op een nieuw deel waarin het team van The Flying Tomato de wereldranglijst bestormt.

In het verhaal van het spel verlaat Shaun White vrijwel onmiddellijk zijn team van kleurrijke figuren om met zijn solocarrière verder te gaan. Jij gaat als speler verder met een steeds groter wordende groep van gezellige jongeren die niets liever doen dan snowboarden. De hele bende doet als team mee in de wereldranglijst en daarom is er voor ieder event de mogelijkheid om te kiezen met wie je de berg af gaat glijden. Ieder figuur kent namelijk zijn eigen sterke en zwakke punten, iets waarmee natuurlijk rekening gehouden moet worden.

De variatie in evenementen is groot, maar de basisopzet is eigenlijk altijd hetzelfde. Bovenaan de berg is de startlijn, waarna je ofwel zo snel mogelijk beneden moet zien te komen of zoveel mogelijk punten moet zien te halen door allerlei tricks uit te voeren. Het spel weet gelukkig niet in de valkuil van eentonigheid te vallen door genoeg verschillende evenementen in de mix te gooien. Op weg naar de eerste plaats in de ranglijst zoef je door halfpipes, schiet je met extreme tricks de lucht in en zijn er zo nu en dan zelfs events waarin het de bedoeling om enkel punten te scoren door op iedere reling te grinden. Het mooie hiervan is dat je dit allemaal alleen kan doen, maar ook met drie vrienden tegelijk. Competitief ingestelde spelers hoeven zich verder geen zorgen te maken, als echte rivalen tegen elkaar spelen behoort ook tot de opties.

Goed voor de variatie natuurlijk die verschillende evenementen, maar er komt weinig van terecht als de besturing niet werkt zoals hij zou moeten. Goed nieuws: ook op dit vlak weet Shaun White (gedeeltelijk) te scoren door twee opties voor de besturing aan te bieden. Je kunt namelijk enkel met de Wii-controller of met controller en Balance Board spelen. Die laatste mogelijkheid spreekt natuurlijk het meest tot de verbeelding, want met een kwartslag draai en beide benen op de witte weegschaal voelt het met een beetje fantasie alsof je op een echt snowboard staat. In het begin is deze besturing dan ook fantastisch, door handig voetwerk gaat de snowboarder op TV soepel slalommend de berg af. Het echte snowboardgevoel komt zowaar boven borrelen. De felblauwe hemel, spierwitte sneeuw en de totaal clichématige, maar desondanks nog steeds goed te pruimen, soundtrack doen daar nog een schepje bovenop.

Waar-o-Waar is SSX?

In 2007 verscheen EA’s laatste snowboardgame SSX met de subtitel Blur op de Wii en sindsdien hebben we weinig van de serie meer vernomen. Dat terwijl de over-the-top serie constant goede cijfers scoorde en van enige populariteit genoot. Shaun White kan wel een degelijke concurrent gebruiken die ervoor zorgt dat ze daar bij Ubisoft goed scherp blijven.

Toch gaat er op een bepaald punt iets mis met de besturing met het Balance Board. Tijdens de races bijvoorbeeld is het de bedoeling om veel snelheid te maken door voorover te leunen op het board. Een lichaamshouding die na een paar minuten toch aardig vermoeiend begint te worden. Daar komt ook nog eens bij kijken dat je in de races snel moet wisselen tussen verschillende houdingen om bochten te nemen en sprongen te maken. Die wisselingen zijn voor de ongetrainde boarder misschien een beetje te lastig, waardoor ik mezelf genoodzaakt voelde om terug te stappen op de besturing met alleen de controller om toch ook eens een race te winnen.

Een besturingsmogelijkheid die veel sneller door de mand valt is de Wii MotionPlus-optie. Het is op zich al fijn dat er eindelijk weer eens een game is die gebruik maakt van dit accessoire, maar het beperkt zich alleen tot de optie om je eigen tricks te maken door de controller te draaien. Leuk bedacht natuurlijk, maar de noodzaak van Wii MotionPlus bij dit onderdeel ontgaat mij een beetje.

In de loop der jaren zijn we in het snowboardgenre al het één en ander gewend geraakt. Grote open werelden waar je bovenaan de berg begint en onderweg naar beneden meedoet aan het ene na het andere evenement bijvoorbeeld. Shaun White is wat dit betreft opvallend beperkt. Tijdens de events is de baan strak afgezet en zijn er op de baan alleen maar hier en daar een hobbeltje en sporadisch wat relingen te vinden. De achtergronden zijn misschien wel gevarieerd, maar de stukken waar er daadwerkelijk gesnowboard wordt zijn opvallend leeg en zijn nergens echt verrassend.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Shaun White Snowboarding: World Stage weet wat looks, sfeer en variatie betreft te overtuigen, maar biedt helaas een wel erg afgebakende wereld. Dat de besturing met het Balance Board voor ongeoefende spelers misschien een beetje lastig is, neemt niet weg dat er met de controller ook prima te werk gegaan kan worden. Daarnaast zijn er genoeg leuke manieren om met meerdere spelers van de berg af te glijden. Hierdoor is de game toch de moeite waard voor iedereen die graag de bergen intrekt voor een gezonde portie boarden.

7+
  • Snowboardgevoel
  • Gevarieerde evenementen
  • Leuke multiplayeropties
  • Balance Board-besturing behoorlijk pittig
  • Beperkte wereld

Plaats een reactie


X
Lees meer over Shaun White Snowboarding: World Stage: