Dragon Age: Origins

Men neme een overtuigende wereld waarin mensen zelfs in de donkerste tijden elkaar verraden. Een wereld waarin elfen dun en snel zijn met een liefde voor de natuur. Het derde ras laat zich gemakkelijk raden: dwergen. Ook zij voldoen aan hun algemeen geaccepteerde rolpatroon van klein, mollig en uitstekende mijnwerkers. En laten we het belangrijke bestanddeel magie niet vergeten in de vorm van magiërs die aan de rand van de samenleving staan. Al deze rassen, zo verschillend als ze zijn, worden vanzelfsprekend door die ene ultieme, demonische vijand verenigd. Dragon Age: Origins bevat alle ingrediënten van deze standaardformule, maar mengt het samen tot een geweldig geheel.

Keuzevrijheid speelt daarin een grote rol. Deze laat zich al gelijk zien bij het begin: kies jouw geslacht, ras, klasse, uiterlijke kenmerken, stemgeluid en uiteindelijk door welke ogen je het verhaal wilt meemaken. Er zijn namelijk zes verschillende perspectieven die elk hun eigen stempel op het verhaal drukken. Het heeft daadwerkelijk een grote impact op de manier waarop je het verhaal meekrijgt. Hoe een stinkend rijke edelman betrokken raakt bij de oorlog verschilt flink van de situatie van een slaafse elf. Ook daarna krijgt het hoofdpersonage er nog veel mee te maken: complete dialogen veranderen afhankelijk van wie met wie praat. Ik probeerde bijvoorbeeld om een koppige, elf-hatende dwerg om te praten met een elf. Zoals te verwachten viel slaagde ik er niet in. Als dwerg had deze situatie geen problemen gegeven en had dat weer voordelen opgeleverd.

De afzonderlijke situaties zijn dus per verhaallijn verschillend, maar het overkoepelende verhaal wordt wel door iedereen gevolgd. Een korte verhaalschets: er beginnen aanvallen van vreemde, afschuwelijke wezens plaats te vinden. De Grey Wardens, een select groepje van verschillende rassen dat over de wereld waakt, vrezen dat het de terugkeer van een aartsdemon is. Door omstandigheden komt de hoofdrolspeler bij dit selecte groepje terecht en gaan ze naar de plaats met de grootste aanvallen. De veldslag wordt echter een ramp: ze worden verraden, veel Grey Wardens sterven en de schuld van de nederlaag wordt ook nog eens bij hen gelegd. Tot overmaat van ramp sterft de koning en in het menselijke koninkrijk begint er een gevecht om de troonopvolging. Dwergen zijn verwikkeld in clan-oorlogen en elfen worden onderdrukt door mensen. Ondertussen worden alle volkeren aangevallen door obscure wezens. Temidden van al deze chaos ben jij één van de laatste Grey Wardens en rust de zware taak om eenheid te krijgen op jouw schouders.

Een groot gedeelte van de game was ik dan ook bezig met de gehele wereld afreizen om iedereen aan mijn zijde te krijgen. Dit gebeurt door middel van het voltooien van quests en het praten met personen. De dialogen zijn één van de sterkste punten van Dragon Age: Origins. Je hebt altijd veel opties om mee te reageren en dit maakt elk gesprek voor iedere speler uniek. De gesprekspartner anticipeert voortreffelijk op jouw antwoorden en elk antwoord heeft gevolgen voor jullie relatie. Noemenswaardig zijn ook de onverwachte wendingen die het interessant maken. Net als in het echt valt het af en toe goed in te schatten hoe iemand zal reageren. Soldaten zullen namelijk vrijwel altijd gehoorzamen als je met een persoon van adel speelt. Maar spreek je tegen iemand die ongeveer dezelfde rang heeft, dan zul je de grens moeten zoeken tussen wat acceptabel is om te zeggen en wat niet. Al kun je daar vanzelfsprekend overheen gaan om te zien wat de reactie is. Het is jouw keuze.

Het hoofdpersonage zal bovendien veel te maken krijgen met de waardeoordelen van zijn teamgenoten. Vooral deze behulpzame personages zijn diep uitgewerkt en hebben ieder zo hun eigen motieven en persoonlijkheden. Zo kun je een heks in jouw team hebben die van sarcasme en beledigende acties houdt. Of een zwijgzame doch trouwe en eerlijke magiër. Het mooie van een dergelijk systeem is dan ook dat er geen goed of kwaad is. Er is hoogstens een goed of kwaad voor de mensen die getuige zijn van jouw acties en je daarop afrekenen of juist om waarderen. De sarcastische heks waardeerde mij bijvoorbeeld enorm toen ik een groep soldaten een zegen gaf om ze beter te laten voelen, terwijl ik dat niet waar kon maken. De non uit mijn team keurde de actie alleen ten zeerste af en haar respect voor mij daalde aanzienlijk. Alle acties of uitspraken hebben een gevolg en dat gaf mij het gevoel dat ik me echt in een levende wereld bevond.

Het is alleen jammer dat de omgevingen afbreuk doen aan die ervaring. Zelfs op de hoogste setting ziet het er niet geweldig uit. De bewoonde gebieden vallen wel mee en zijn aardig rijk aan details. Maar kom je in één van de verscheidene kastelen, dan loop je van een donker gangetje via een donker gangetje naar nog een donker gangetje. Deze gebieden komen helaas erg ongeïnspireerd over. Gelukkig wordt de gebrekkige visuele kant wel gecompenseerd door de voice-actors. De stemmen passen precies bij de personages en geven een extra dimensie aan de geloofwaardigheid van de wereld.

Maar genoeg over de geloofwaardige wereld met diens keuzevrijheid. De missies, die vaak neerkomen op vechten, nemen ook een belangrijke plaats in. Al moet ik zeggen dat keuzevrijheid overal onlosmakelijk mee verbonden is. Bij ieder level dat een personage stijgt, is er een enorme variatie in de skills die hij kan leren. Magiërs hebben een ruime keuze aan spreuken: van vuurbollen tot ijsstralen, van healen tot het oproepen van lijken. Krijgers hebben diverse vechttechnieken en weer een andere klasse kan de meest smerige trucjes leren. Hierdoor zal iedereen al snel een unieke speelstijl ontwikkelen. Er zijn ontzettend veel factoren om rekening mee te houden en die bepalend zijn voor hoeveel schade een speler toebrengt of ontvangt. Welk harnas levert de beste balans op? Welke taak kan dat personage het beste op zich nemen? Belangrijke vragen om je mee bezig te houden.

De gemiddelde speler zal al die skills ook wel nodig hebben in deze RPG, want de normal-speelstand is allesbehalve gemakkelijk. Hoewel het mogelijk is om in real-time te vechten, zul je toch veel tijd in het pauzescherm doorbrengen. Tijdens het real-time vechten hoef je slechts op een vijand te klikken en jouw strijder valt hem aan. Onderaan het scherm zit een balk met speciale aanvallen die je kunt uitvoeren om de overhand te krijgen. Maar vaak is dit niet genoeg. In dat geval roep je het pauzescherm op. In deze toestand kun je even rustig ademhalen en de situatie verstandig bekijken. Hier is het de keus aan de speler om de verschillende personages bepaalde taken te geven. Dragon Age: Origins is dan ook veel meer een tactische game dan een game waarin je hersenloos op de vijand kunt afstormen en de sterkste aanvallen eruit kunt gooien. Dit zorgt ervoor dat alle gevechten interessant worden. Alle gevechtssituaties zijn uniek en vaak zijn er factoren aanwezig die ervoor zorgen dat het allemaal toch weer net iets anders verloopt. Denk hierbij bijvoorbeeld aan personages die plotseling komen helpen of dat juist de vijand onverwacht hulp krijgt.