Doom Classic

Jaren geleden, toen tekenfilms nog een boodschap hadden en vrouwen kleding in belachelijke kleuren droegen, had je geen Crysis. De systeemkiller van die tijd heette Doom. Als jij een PC had waarop het spel draaide, nou, dan was je de koning van de klas. Inmiddels is het met de techniek zo snel gegaan dat Doom met gemak op een telefoon draait en dus bracht de goede oude John Carmack, destijds oprichter van id Software, Doom op de iPhone uit.

En daarmee is Doom alweer het derde grote spel van id Software dat de telefoon van Apple aandoet. Wolfenstein was geniaal en Doom Resurrection was vooral visueel heel knap gedaan. Voor mijn tekst had het tof geweest als Doom een mislukking bleek te zijn, want dan had ik prachtige verbanden kunnen leggen. ‘Helaas’ is Doom wederom een mooie iPhone-game geworden en blijft het succesverhaal dus doorlopen.

Een pluim mag uitgedeeld worden voor het technische gedeelte van de game. Doom loopt op de iPhone zeer soepel, heeft geen enkele last van framedrops en de geluidseffecten klinken prima. Tevens is het erg prettig dat het spel jouw vorderingen automatisch opslaat wanneer je gebeld wordt of even iets anders wilt doen.

Natuurlijk, zo’n autosave-functie is de normaalste zaak van de wereld, maar niet elke ontwikkelaar begrijpt dat. Net als dat niet iedereen weet hoe je een goede besturing bij een iPhone-FPS moet neerzetten. Het is duidelijk dat Carmack hier weer lang over na heeft gedacht. Ik was al een fan van de besturing van Wolfenstein, maar in Doom is deze net een klein stukje beter geworden. Er zijn drie standaard controlsettings, die bovendien naar eigen smaak kunnen worden aangepast. Als jij de schietknop liever links dan rechts hebt zitten, dan sleep je hem daar gewoon heen en als hij te klein is voor je reuzenvingers, dan pas je de grootte met gemak aan. En alsof dat nog niet genoeg is, heb je als klap op de vuurpijl de mogelijkheid om naar links of rechts te strafen door de iPhone te kantelen. Ideaal om snel een naderende raket te ontwijken!

Ik heb me dan ook goed vermaakt met deze game. Natuurlijk komt dat voor een gedeelte door het nostalgische gehalte. Het is nog altijd heerlijk om met je kettingzaag door vijanden heen te zagen of vaten op te blazen, waardoor monsters in tienduizend stukken uit elkaar spatten. Verder is de lengte van de levels nagenoeg perfect afgestemd op eventjes spelen, aangezien je de meeste wel binnen een minuut of vijf doorlopen hebt. En natuurlijk mogen de puzzeltjes niet ontbreken, die drieduizend jaar na dato nog altijd plezierige breinbrekertjes zijn.

Er is veel goed aan Doom, maar niet alles. Teleurgesteld ben ik in de multiplayermodus. Waar andere games het inmiddels al mogelijk maken om via Wi-Fi of zelfs via 3G tegen elkaar te spelen, moet je het in Doom doen met een lokaal Wi-Fi-potje en dat zie ik in de praktijk niet snel gebeuren.