Drawn to Life: Het Nieuwe Hoofdstuk

Het is belangrijk dat iets af is. Pas als een punt op elke ’i’ staat, beschouw ik mijn teksten als af. Pas als elk lijntje ingekleurd is, mag een tekening zich tekening noemen. Pas als het glas helemaal leeg is, mag de ober mijn volgende goudgele rakker op tafel zetten. Misschien dat ik daarom ook niet gecharmeerd ben van Drawn to Life: Het Nieuwe Hoofdstuk. Teveel dingen voelen aan alsof ze nog niet af zijn.

Deels komt dat door de opzet van de game. Drawn to Life pronkt ermee dat je allerlei omgevingselementen zelf kunt vormgeven. Hiervoor heb je een uitgebreide tool tot je beschikking, waarin het hele kleurenpallet inclusief pastelkleuren gebruikt kan worden om bijvoorbeeld een zwevend platform te tekenen. Jouw creaties kom je vervolgens tegen in de meer dan veertig platformlevels.

In potentie is het erg leuk om zelf de levels ‘af’ te maken, maar er kleven een paar akelige nadelen aan. Ten eerste is het een behoorlijk tijdrovend klusje om een leuke vondst tot in de puntjes uit te werken. Zo probeerde ik het InsideGamer-logo na te tekenen toen ik een standbeeld voor mezelf mocht oprichten. Het kostte me een minuut of twintig om met de juiste kleuren een enigszins acceptabel resultaat neer te zetten. De voldoening was overigens groot toen ik het logo op een sokkel zag prijken in het midden van een stad. Leve InsideGamer!

Deze euforie sloeg al snel om in teleurstelling, omdat ik erachter kwam dat het standbeeld één van de vele voorbeelden is van dingen die je tekent met veel zorg, om ze vervolgens bijna nooit meer tegen te komen. Leuk hoor, om een zwevend platform te tekenen, maar als je dit platform vervolgens slechts een paar keer in de rest van het avontuur tegenkomt, heb je al snel door dat het creëren van een kunstwerk verspilde moeite is. Hierdoor degradeert het unieke tekenaspect van Drawn to Life zichzelf tot een foefje waar je eigenlijk gewoon geen hol aan hebt.

Nu moet ik toegeven, het is niet helemaal waar dat je geen ene sikkepit hebt aan het tekenen, want af en toe wordt het concept wel erg leuk gebruikt. Zo mag je jouw eigen held tekenen, waarbij je ongekende vrijheid hebt. Zelf ben je deze held en dus zie je jouw creatie gedurende het hele avontuur rondrennen in de stijlvol getekende wereld. Mijn held was een echte man: grote baard, stevige bouw en gehuld in Feyenoord-shirt. Inderdaad, iemand die je de wereld wel ziet redden.

Eigenlijk heeft zo’n echte held natuurlijk genoeg aan zijn blote vuisten, maar voor de afwisseling zijn er ook nog drie wapens om mee te knokken: een zwaard, een jojo annex morgenster en een laserpistool. Je raadt het al: ook deze mag je kleuren. Als je het zwaard wilt veranderen in een komkommer: het kan. Als je het pistool wilt veranderen in een blaasbalg: het kan. Als je de jojo wilt veranderen in een mammoet: sorry, dan moet je even grenzen stellen aan je fantasie. Omdat je dit soort dingetjes vaker gebruikt, wil je hier ook tijd in steken. Jammer genoeg zijn eigenlijk alleen de held en zijn wapens nuttige zaken om tekentijd in te steken, waardoor je de neiging hebt bij de rest van de situaties gewoon de “templates” van het spel te gebruiken. Het scheelt tijd en het ziet er ook nog eens meer passend uit ten opzichte van de rest van de wereld.

Oh ja, die wereld. Je zou bijna vergeten dat die nog gered moet worden. Het Nieuwe Hoofstuk vervolgt, zoals de naam doet vermoeden, het verhaal van het eerste deel. De Raposa-schurk Wilfre heeft alle kleur gestolen uit de wereld en het is aan de goedzakken Mari en Jowee om zichzelf en de rest van het Raposa-ras te redden van dit verschrikkelijke onheil. Om dit te doen stuurt de almachtige Maker jou, uhh, de zelfgetekende held naar de wereld om kleurdruppels te verzamelen en weer een kleurrijk geheel van de omgevingen te maken. Jammer genoeg wordt elke scheet uitgelegd, waardoor je vaker de A-knop indrukt om jezelf door dialogen te worstelen dan om te springen in diverse platformlevels.

Want ook dat zou je bijna vergeten. Drawn to Life is geen tekenspelletje, het is ook geen RPG, het is een platformer. Een hele simpele platformer. Tussen al het geteken en geklets door mag je af en toe eventjes een platformlevel overleven. Op deze momenten is Drawn to Life het leukst, ware het niet dat je meer moet zoeken naar tegenstand dan naar de juiste weg door het level. Af en toe mag je nog een voorwerpje tekenen of een puzzeltje oplossen, maar echt enerverend wordt het nooit.

Daar kunnen zelfs de nieuwe vaardigheden van de held niets aan veranderen. Naast zijn gewone vorm kan de held nu ook veranderen in een blob, waarmee je door nauwe gangen kunt manoeuvreren, en een spin, die de plafonds op een handige wijze kan gebruiken. Dit switchen zou leuk kunnen zijn als de platformlevels een beetje uitdagend zouden zijn en als je zelf zou moeten bedenken wat je waar in moet zetten. Maar helaas, de levels zijn niet uitdagend genoeg door het ontbreken van ingewikkelde constructies en sterke vijanden en niet al te subtiele bordjes geven op elk punt aan welke vorm je daar zou moeten gebruiken. Opnieuw laat men hier veel liggen, want juist deze wisselwerking had de levels interessant kunnen maken.