Resident Evil: The Darkside Chronicles

Er zijn een paar dingen waar je me ’s nachts voor wakker mag maken. Denk daarbij aan een nieuw kampioenschap van AZ (over 25 jaar pakken we de schaal vast weer!), een perstripje naar mijn lievelingsstad Tokio en een spel waarbij je zombies afknalt. Resident Evil: The Darkside Chronicles stond dan ook al een tijd op mijn recensielijst.

The Darkside Chronicles is een on-rails shooter in de puurste zin van het woord. Als speler volg je een vooraf vastgesteld pad en kom je onderweg oog in oog te staan met allemaal verschillende monsters. De enige manier om je leven te redden is door deze monsters zo snel mogelijk te trakteren op een salvo aan kogels met behulp van je lightgun. Doe je dat niet, dan komen ze te dichtbij, nemen ze een hap uit jouw lichaam en ga je langzaam, maar zeker dood. Schuilen zoals in Time Crisis zit er in deze game niet in en daardoor moet je constant opletten, wat de spanning van de game in mijn ogen ten goede komt.

De uitdaging in het spel zit hem niet alleen in het overleven van de diverse aanvallen; het neerzetten van een goede score is net zo belangrijk. Aan het eind van elk level krijgt de speler namelijk een score die je tot in het oneindige kunt proberen te verbeteren. Gekoppeld aan deze score zit een geldprijs in de vorm van goud. Met het veroverde goud kun je vervolgens jouw wapenarsenaal verbeteren. Een bekend Resident Evil-foefje, maar wel één dat ook in dit spel werkt.

Want hoe verder je komt, hoe sterker de vijanden worden. Aan het begin heb je er genoeg aan om met je standaard pistool de verschillende zombies te trakteren op gaten in hun lichaam, maar later moet je echt met de andere wapens aan de slag. Denk hierbij aan een shotgun, een machinegeweer, een bowgun en natuurlijk de bekende handgranaten. Het omgaan met deze speciale wapens brengt een vermakelijk stukje strategie met zich mee. Natuurlijk, deze wapens zijn beter geschikt om vijanden snel mee af te maken, maar in tegenstelling tot de gewone handgun heb je geen oneindige munitie. Elke kogel die je aan een gewone vijand verspilt, kun je dus niet meer gebruiken bij de eindbaas. En laten die rakkers nou net behoorlijk pittig zijn.

Soms zijn eindbazen zelfs frustrerend lastig, waardoor je onnodig vaak dood gaat. Het probleem zit hem vooral in de onduidelijkheid waar nou het zwakke punt zit. Zo kreeg ik op een gegeven moment te maken met een monster dat een oog in zijn arm had. Je zou denken dat je daar op moest schieten, zodat hij niks zou zien, maar helaas. Als een gek zat ik zowel op het oog als op het hoofd van de vijand te knallen, maar die gast bleef me maar aanvallen en zijn energiebalk liep maar heel langzaam leeg. Hierdoor kwam ik uiteindelijk zonder medicijnen te zitten en legde ik het loodje, terwijl ik echt wel het gevoel had goed aan het knallen te zijn. Na acht keer proberen heb ik de lastpak eindelijk weten te verslaan, maar vraag me niet wat ik nou anders deed…Hier komt nog eens bij dat de camera op een belachelijke manier op en neer beweegt, waardoor het best moeilijk is om goed te richten en dus raak te schieten.

Toch zul je na wat trial and error voorbij dit soort frustrerende momenten komen, om uiteindelijk zo’n tien uur met de game bezig te zijn. Dat is voor een lightgun-game behoorlijk lang. Bovendien kun je als Resident Evil-fan heel wat leuke dingen meemaken. Rode draad in de game is het verhaal van Resident Evil 2, waarbij je de avonturen van Leon Kennedy en Claire Redfield meemaakt. Bovendien word je ook nog eens getrakteerd op bonusmissies, waarbij je dingen uit Code Veronica en compleet nieuwe content vanuit een ander perspectief ziet. Er is dus heel veel content, er valt van alles vrij te spelen en bovendien kun je elke missie vanuit twee verschillende perspectieven spelen. Het verhaal verandert er niet door, maar de speelduur wordt er wel door verlengd.

Het is alleen wel jammer dat als je dit doet, je ook getrakteerd wordt op nog meer tenenkrommende oneliners. Nu staat de Resident Evil-serie niet bekend om zijn Oscar-winnend verhaal, maar in deze game komt nog eens pijnlijk naar voren dat de ontwikkelaars geen idee hebben hoe je personages neerzet. De ene na de andere slechte opmerking wordt eruit gegooid en ik kreeg een steeds ongemakkelijker gevoel.